III SA/Wa 1797/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wpłaconego w formie karty podatkowej na 2009 r., 2010 r., 2011 r., 2012 r., 2013 r. oddala skargę Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że pismem z dnia 1 lipca 2019 r. A. D. ("Skarżący", "Strona", "Podatnik") wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.("Naczelnik", "Organ I instancji") - z dnia [...] lutego 2009 r., znak sprawy [...], w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2009, - z dnia [...] lutego 2010 r., znak sprawy [...], w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2010, - z dnia [...] stycznia 2011 r., znak sprawy [...], w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2011, - z dnia [...] stycznia 2012 r., znak sprawy [...], w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2012, - z dnia [...] lutego 2013 r., znak sprawy [...], w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok 2013. W piśmie tym Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania w/w decyzji podatkowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, iż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako podstawę wznowienia oraz zmiany przedmiotowych decyzji Skarżący powołał wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...], wyrok Sądu Okręgowego w S. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2017r., sygn. Akt [...], oraz na zestawienia zaświadczeń lekarskich z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, potwierdzające okresy niezdolności Skarżącego do pracy. Dodatkowo Strona wskazała, iż zasadnym jest wznowienie postępowania i dokonanie korekty zaległości podatkowych Skarżącego o czasookresy wymienione w wyroku Sądu Okręgowego w S., bowiem treść wydanego orzeczenia ma znaczący wpływ na wysokość wyliczonego podatku. Strona wskazała również, iż Sąd Apelacyjny w Lublinie wyraźnie wskazał na prawo do zwolnienia z podatku w takich wypadkach i stwierdził, iż jeżeli prowadzona działalność gospodarcza ma jednolity profil, to opodatkowanie i ubezpieczenie są ze sobą ściśle powiązane w wypadku karty podatkowej. Zdaniem Podatnika Sąd stwierdził, że w pewnych okresach czasowych "tej działalności nie było", co zwalnia przedsiębiorcę z opłacania składek ZUS, i co przenosi się również na podatek zryczałtowany w formie karty podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. Naczelnik odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji ostatecznych. Wskazał, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji w wyniku wznowienia postępowania, gdyż nie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej też "O.p."). W zażaleniu Skarżący zarzucił Naczelnikowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 246 § 1 O.p., poprzez uznanie, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z [...] lipca 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z [...] marca 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że zażalenie wpłynęło do Dyrektora wraz z aktami sprawy w dniu 3 kwietnia 2020 r. Natomiast przed tą datą Naczelnik w dniu [...] marca 2020 r. wydał decyzje o podanych numerach, którymi odmówił uchylenia w całości skarżonych decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na lata 2009 – 2013. W toku postępowania wznowionego stwierdzono, że Skarżący w okresach od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 8 grudnia 2015 r. oraz od dnia10 listopada 2016 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób (usługi taksówkowe). Naczelnik wydał na rzecz Strony decyzje w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na te lata. Podatnik nie wniósł odwołania oraz nie zrzekł się opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Nie składał też na adres Urzędu Skarbowego w S. zawiadomień dot. przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej spowodowanej zwolnieniem lekarskim. W złożonym wniosku Podatnik wskazał jako przesłankę wznowieniową art. 240 § 1 ust. 5 i 5a Ordynacji podatkowej. Z załączonych orzeczeń Sadów powszechnych wynika, że Skarżący, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, nie podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu od 22 maja 2001 r. do 13 czerwca 2001 r., od 20 maja 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., od 29 czerwca 2009 r. do 27 lipca 2009 r., od 16 września 2009 r. do 15 marca 2010 r., od 30 kwietnia 2010 r. do 31 lipca 2010 r., od 15 listopada 2011 r. do 10 listopada 2012 r. Dalej Dyrektor podkreślił, że Skarżący nie zawiadomił o przerwie w prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie przedłożył zwolnień lekarskich wynikających z choroby. Podatnik również nie zawiadomił o przerwie lub czasowym zaprzestaniu/przerwie w działalności, poprzez złożenie wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (sprawdzono bazę CEIDG). W świetle obowiązujących przepisów warunkiem do skorzystania z niepobrania podatku związanego z przerwą w wykonywaniu działalności jest zawiadomienie o tej przerwie właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego. Uchybienie tym terminom pociąga za sobą skutek w postaci utraty prawa do obniżki podatku w formie karty podatkowej. Również zawiadomienie o przerwie po dniu, od którego przerwa - według zawiadomienia - miałaby trwać, skutkuje pozbawieniem podatnika możliwości obniżenia podatku za cały okres przerwy, a nie jedynie za okres opóźnienia w zawiadomieniu Dyrektor ocenił, że okoliczności, które Skarżący wskazał we wniosku, nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi podatkowemu, i nie miały wpływu na decyzje wydane na rzecz Skarżącego w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na lata 2009 – 2013. Dalej Dyrektor wskazał, że w myśl art. 246 § 1 O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Treść powołanego przepisu wskazuje, według Dyrektora, że przyznanie stronie postępowania podatkowego środka ochrony tymczasowej uzależnione jest od zaistnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji może zostać uwzględniony jedynie wówczas, kiedy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zatem, aby taki wniosek został w ogóle merytorycznie rozpoznany, najpierw musi zostać skutecznie wszczęta sprawa wznowieniowa z inicjatywy strony. Dopiero po skutecznym wszczęciu takiej sprawy, czyli wtedy, gdy strona wykazała dopuszczalność wznowienia, którą organ podatkowy stwierdza w formie postanowienia, dopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaszły. W skardze na postanowienie Dyrektora Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 246 § 1 O.p., poprzez uznanie, iż okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Zdaniem Strony dwa przedłożone orzeczenia Sądów powszechnych, obejmujące lata 2009-2012, złożone jako załączniki do wniosku o wznowienie, w pełni wyczerpują dyspozycję art. 240 § 1 ust 5 i 5a Ordynacji podatkowej i są wiążące dla Organów podatkowych. Zdaniem Skarżącego zasadnym jest wznowienie postępowania w niniejszej sprawie i dokonanie korekty zaległości podatkowych o czasokresy wymienione w wyroku Sadu Okręgowego w S., bowiem treść tego orzeczenia ma znaczący wpływ na wysokość wyliczonego podatku. Skarżący powtórzył, że wykładnia wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyraźnie wskazuje prawo do zwolnienia z podatku w takich wypadkach i mówi, że jeżeli prowadzona działalność gospodarcza ma jednolity profil, to opodatkowanie i ubezpieczenie są ze sobą ściśle powiązane w wypadku karty podatkowej. Skarżący wskazał, że Naczelnik nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie rozpatrzył całego złożonego materiału dowodowego, albowiem nie podjął wszelkich możliwych działań, których podjęcia można by było od niego w sposób racjonalny i uzasadniony oczekiwać, a ograniczył się jedynie do wezwania Podatnika w toku postępowania do sprecyzowania enumeratywnie wymienionych przesłanek art. 240 § 1 O.p. Ponadto Strona podkreśliła, że w sprawie zostały wydane ostateczne decyzje o braku podstaw do wznowienia postępowań podatkowych, które zostały przez Stronę zaskarżone, a zatem uznanie jeszcze przed wydaniem ostatecznego orzeczenia, w innym orzeczeniu, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia, zdaje się być przedwczesne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i ponowił swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r, poz. 1302 ze zm., dalej też "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu postanowienie Naczelnika z [...] marca 2020 r. jest lakoniczne i w dużym stopniu pozostawia otwartym pytanie o przyczyny podjętej oceny, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznych, których dotyczyły wnioski Skarżącego o wznowienie (art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej). Naczelnik wskazał tylko na samą swoją ocenę co do braku takiego prawdopodobieństwa, nie uzasadniając jednak szczegółowo, dlaczego w sprawie nie widzi podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych. Niemniej należy odnotować okoliczność jasno wynikającą z akt sprawy, że w dniu [...] marca 2020 r. Organ I instancji wydał szereg decyzji odmawiających uchylenia tych decyzji ostatecznych, których dotyczył wniosek wznowieniowy, zaś w tych decyzjach odmownych szczegółowo uzasadnił swój pogląd, że wniosek Skarżącego o wznowienie i uchylenie decyzji z lat 2009 – 2013 był niezasadny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydawał więc swoje zaskarżone obecnie postanowienie w dacie ([...] lipca 2020 r.), kiedy w obrocie prawnym funkcjonowały już odmowne decyzje Naczelnika z [...] marca 2020 r. Okoliczność wydania tych decyzji stanowiła dla Dyrektora element obiektywnie istniejącego stanu faktycznego, który wymagał uwzględnienia na dzień wydania zaskarżonego obecnie postanowienia. Skoro zatem w dniu 21 lipca 2020 r. było wiadome, że Naczelnik wcześniej odmówił uchylenia decyzji ostatecznych za lata 2009 – 2013, to niezrozumiałe byłoby przyjęcie przez Dyrektora, iż decyzje te będą jednak uchylone w wyniku wniesienia przez Skarżącego odwołań w postępowaniu wznowieniowym. Nie zaszło więc wymagane przez art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej "prawdopodobieństwo" uchylenia tych decyzji ostatecznych. Dodatkowo wskazać należy na znany Sądowi z urzędu fakt (wskazano na niego zresztą w odpowiedzi na skargę), że w dniu [...] lipca 2020 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzje Naczelnika z [...] marca 2020 r. W ten sposób potwierdziła się ocena DIAS, iż w sprawie zabrakło prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznych. Sąd podkreśla, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowym, dotyczącym kontroli incydentalnego postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych, była nie tyle ocena legalności decyzji o odmowie uchylenia tych decyzji ostatecznych, lecz raczej istnienie prawdopodobieństwa, że Organy podatkowe uchylą te decyzje ostateczne, gdyż to właśnie takie prawdopodobieństwo jest faktyczną przesłanką zastosowania ochrony tymczasowej z art. 246 § 1 O.p. Zarówno sama argumentacja zastosowana w decyzjach odmownych z 25 marca 2020 r., powtórzona w decyzjach z [...] lipca 2020 r., jak i sam fakt wydania tych decyzji odmownych (niezależnie od trafności tej argumentacji) wskazywały, że prawdopodobieństwo uchylenia decyzji wymiarowych za lata 2009 - 2013 jest znikome. Z tego względu Dyrektor trafnie uznał, że w sprawie nie zaszła podstawa do udzielenia wspomnianej ochrony tymczasowej. Legalność decyzji z [...] lipca 2020 r. podlegała ocenie Sądu w odrębnym postępowaniu sądowym (m.in. w sprawach o sygn. III SA/Wa 1765 – 1767/20). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie Dyrektora jest zgodne z prawem. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.