III SA/Wa 1807/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Firmy Handlowo – Usługowej "M." M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Firmy Handlowo – Usługowej "M." M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. Firma Handlowo – Usługowa "M." M. L. (zwany dalej "Skarżącym"), działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał, iż wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej zagwarantuje, iż obowiązek nałożony tą decyzja ostateczną, poddany nadzorowi sądowoadministracyjnemu, będzie zgodny z przepisami prawa. Ponadto dodał, że wstrzymanie wykonania decyzji stanowić będzie ochronę interesu publicznego gdyż pozwoli uniknąć konieczności poniesienia przez Skarb Państwa kosztów postępowania egzekucyjnego, przeprowadzonego na podstawie uchylonej decyzji, ponieważ stronę obciążają tylko te koszty, które wynikają z jej winy. Skarżący podniósł, że znajduje się w trudnym położeniu wynikającym z zastosowania środka zabezpieczającego w postaci tymczasowego aresztowania, wskutek czego zmuszony został do podjęcia decyzji o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowiła główne źródło dochodu. Skarżący dodał ponadto, że wykonanie przedmiotowej decyzji doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej i zmusi go do sięgnięcia po środki pomocy społecznej. Dodał, że nawet uchylenie decyzji, po tym jak zostanie wykonana, nie będzie w stanie zniwelować negatywnych konsekwencji przejawiających się w naruszeniu podstawowych potrzeb egzystencjonalnych Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywaujący, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24.05.2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej, zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15.12.2005 r., I FZ 633/05, niepubl.). Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania przedmiotu skarżenia może wystąpić wskutek czynnego udziału Skarżącego tj. na jego wniosek. To na wnioskodawcy, ciąży obowiązek uprawdopodobnienia występowania, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej i zmusi go do sięgnięcia po środki pomocy społecznej. Twierdzenie to jednak nie zostało poparte żadną merytoryczną argumentacją pozwalającą na ocenę, czy wykonanie decyzji rzeczywiście może takie skutki wywołać. W szczególności strona nie wykazała sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie aktu spowodowałoby utratę środków na utrzymanie. Sąd stwierdza, iż bez przedstawienia stosownej argumentacji potwierdzającej istnienie choć jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających pozytywne załatwienie wniosku strony. Odnośnie argumentacji zawartej we wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje, że obowiązek nałożony tą decyzją, poddany nadzorowi sądowoadministracyjnemu, będzie zgodny z przepisami prawa bowiem jak stwierdził istnieją uzasadnione podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.