III SA/Wa 1809/12

Dnia 1 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych oraz odmowy uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych postanawia odrzucić skargę Skarżąca – E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 4 maja 2012 r., nie wskazując jednak oznaczenia (sygnatury lub numeru) zaskarżonego aktu prawnego. Jako organ administracji publicznej Skarżąca wskazała zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego W. jak i Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Z treści skargi wynikało natomiast, iż jest to skarga na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych oraz odmowy uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, z uwagi na powstałe wątpliwości, pismem z dnia 2 lipca 2012 r. wezwał Skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni, którego postanowienia dotyczyła jej skarga. Skarżącą poinformowano, że w przypadku nie udzielenia odpowiedzi we wskazanym terminie, jej skarga zostanie zarejestrowana jako skarga na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2012 r. Z akt sprawy (karta nr 30 akt sądowych) wynika, że Skarżącą odebrała powyższe wezwanie osobiście – w dniu 12 lipca 2012 r. Siedmiodniowy termin do wskazania zaskarżonego postanowienia upływał zatem z dniem 19 lipca 2012 r. Ponieważ w wyznaczonym terminie Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, skargę z dnia 4 maja 2012 r. Sąd uznał za skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w art. 52 § 2 p.p.s.a. Jeśli ustawodawca przewidział środek zaskarżenia w odniesieniu do sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze postanowienia, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiego postanowienia w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wniosła do Sądu skargę na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Podkreślić trzeba przy tym, iż postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (karta nr 21 akt administracyjnych) . Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca z prawa tego skorzystała, wnosząc zażalenie na ww. postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Stwierdzić należy więc, że gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono postanowienie wydane w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji