III SA/Wa 1815/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 16 Października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. s.c. M. S., E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia oraz orzeczenia o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od października 2004 roku do grudnia 2005 roku postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – C. s.c. M. S., E. S., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2010 r. w przedmiocie określenia oraz orzeczenia o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od października 2004 roku do grudnia 2005 roku. Postanowieniem z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 3037/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć M. S. zawiesił postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na zapytanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Cywilny, pismem z 28 października 2011 r. poinformował, że pod sygnaturą [...] toczy się postępowanie z wniosku G. S. z udziałem E. S. i innych o stwierdzenie nabycia spadku po M. S.. Pismem z 17 maja 2012 r. Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Cywilny przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postanowienie z [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] o nabyciu spadku po zmarłym. Postanowieniem z 1 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3037/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Pismem z 5 czerwca 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przedłożenia odpisu umowy Spółki. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej wniósł o umorzenie postępowania. Przedstawił jednocześnie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] maja 2012 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania podatkowego wszczętego wobec Skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług za okres października 2004 r. – 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ ten podniósł między innymi, że ramy czasowe do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej określa art. 118 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat. Organ stwierdził, że w stosunku do E. S. – jako osoby trzeciej (wspólnika nieistniejącej spółki cywilnej "C.") upłynął już termin do wydania decyzji w przedmiocie jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej, bowiem ostatnia najpóźniejsza zaległość podatkowa dotyczy czwartego kwartału 2005 roku, z terminem płatności 26 stycznia 2006 r. W związku z powyższym pięcioletni termin wydania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności E. S. jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki upłynął w dniu 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd uznał, że strona skarżąca wnosząc o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego w istocie cofa skargę. Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawach wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a. W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.