III SA/Wa 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. którą Skarżącej A.C. (obecnie A.W.) określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w kwocie 77 397,00 zł. Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie: Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów za pomocą Internetu na portalu [...] i w sklepie internetowym. W toku kontroli podatkowej pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że na rachunki bankowe Skarżącej wpływały kwoty pieniężne. Łączna kwota wpływów stanowiła znaczną kwotę. W toku kontroli kontrolujący wystąpili do Skarżącej o dostarczenie m.in. spisu z natury na dzień 31 grudnia 2008 r., kopii paragonów fiskalny za rok 2009, zestawienia sprzedaży na portalu [...] i w sklepie internetowym oraz faktur sprzedaży. Skarżący żądali tych dokumentów w celu ustalenia, czy kwoty wpływające na rachunki bankowe Skarżącej stanowiły przychody ze sprzedaży towarów. Skarżąca nie dostarczyła żądanych dokumentów. W toku kontroli na podstawie wyciągów z rachunków bankowych ustalono, że na rachunek bankowy Skarżącej w banku [...] S.A. wpływały kwoty pieniężne. Opisy transakcji wskazywały, że wpływy te stanowiły zapłatę za towary sprzedane za pośrednictwem Internetu. Łączna kwot wpłat na to konto po odliczeniu kwot za zwrócone towary wyniosła 2 559,00 zł. Organ stwierdził ze na inne konto Skarżącej prowadzone przez [...] wpływały kwoty pieniędzy oraz dokonywano z nich wypłaty środków z tytułu zwrotu towarów. Łączne wpłaty na to konto wyniosły 82 838,41 zł. Organ stwierdził, że na trzecie konto Skarżącej [...] prowadzone w [...] S.A. wpłynęło 101 506,89 zł. Ustalone przez organ wpłaty nie odpowiadały wykazanym przez podatniczkę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przychodom ze sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT. Wpłaty te znacznie przewyższały wartość sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT. Wobec nieokazania przez Skarżącą wszystkich wymaganych dokumentów organ uznał, że wpłaty na wymienione rachunki bankowe były to wpłaty za sprzedane przez Skarżącą towary, których sprzedaży nie dokumentowały faktury VAT. W tej sytuacji organ obliczył wartość netto tych wpłat i odjął od nich wykazane przez Skarżącą przychody netto ze sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT. Wyliczoną w ten sposób różnicę organ uznał za kwotę przychodów ze sprzedaży, która nie została wykazana przez Skarżącą w księgach podatkowych. W toku kontroli twierdzono również, że Skarżąca w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wykazała wydatki udokumentowane sześcioma fakturami VAT wystawionymi w roku 2009 przez B. sp. z o.o. z siedzibą w S. Wydatki te obejmowały zakup odzieży, zakup usługi budowlanej i zakup usługi transportowej. Na podstawie ustaleń poczynionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. organ ustalił, że w spółce B. było trzech udziałowców i że jednym z nich był mąż Skarżącej J.C. Organ ustalił, że spółka ta nie rozpoczęła działalności gospodarczej; składała do organu podatkowego zerowe deklaracje VAT nie miała żadnego majątku. Udziałowiec spółki B. J.Z. zeznał, że każdy z udziałowców dysponował pieczątką taką jakiej odcisk znajduje się na h fakturach wystawionych na rzecz Skarżącej. Spółka po jej założeniu nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i nie zwierała żadnych umów z kontrahentami. Zeznał, że faktury te nie wykazują rzeczywistych transakcji oraz, że nie zostały za nie zapłacone kwoty w nich wykazane. Okoliczności te potwierdziły zeznania złożone przez drugiego udziałowca- D.Z. Maż Skarżącej dwukrotnie wzywany przez Naczelnika urzędu Skarbowego w S. w celu złożenia zeznań nie stawił się na przesłuchanie. Skarżąca nie stawiła się na wezwanie organu w celu złożenia wezwań. W związku z tym przyjęto od niej wyjaśnienia na piśmie, w których stwierdziła, że faktury wystawione przez spółkę B. otrzymywała pocztą lub w czasie dostawy towarów. Za faktury zapłacono gotówką i na okoliczność tę okazano dowody wypłaty KW. W związku z wykonanymi przez B. sp. z o.o. pracami remontowymi nie sporządzono umów w formie pisemnej oraz nie wystawiono żadnych innych dokumentów. Nie był sporządzane dokumenty transportowe związane dostawą towarów ze spółki B. Skarżąca nie zna miejsc, z których przywożono jej towary handlowe. J.Z. i D.Z. zeznali, że nie otrzymywali przesłanych przez Skarżącą do organu dowodów KW, które miały dokumentować zapłatę za faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez spółkę B. Świadkowie ci zeznali, że nie wiedzą czyje podpisy znajdują się na tych dowodach. Zeznali, także że pieczątka spółki B. z numerem 2, którą ostemplowano faktury stwierdzone przez organ u Skarżącej, była używana przez męża Skarżącej J.C. Organ trzykrotnie wezwaniami z dnia 9 czerwca, 9 lipca i 3 listopada 2014 r. wzywał na przesłuchanie J.C. J.C. nie stawił się na żadne z tych wezwań. Opierając się na tych ustaleniach organ w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uznał, że faktury B. wykazują czynności, które w ogóle nie zostały wykonane. Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej powoływanej, jako u.p.d.o.f. organ kwot wykazanych w tych fakturach nie uznał za koszt uzyskania przychodu z powodu nieponiesienia przez Skarżącą tych wydatków. Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. organ nie uznał za koszt uzyskania przychodu wydatku w kwocie 40,98 zł, gdyż z faktury dokumentującej ten wydatek wynikało, że został on poniesiony przez inny podmiot niż Skarżąca. Na podstawie tego samego przepisu organ nie uznał za koszt uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez Skarżącą na zakup zmywarki i telewizora. Organ uznał, że wydatki te nie służyły uzyskaniu przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a)u.p.d.o.f. organ nie uznał za koszt uzyskania przychodu kwot podatku od towarów i usług, naliczonego przy zakupach dokonanych przez Skarżącą. Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt. 55a u.p.d.o.f. organ nie uznał za koszt uzyskania przychodów kwot składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, które nie zostały opłacone w roku podatkowym. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w której zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) dalej powoływanej, jako O.p. przez bezpodstawne uznanie kwot wpływających na rachunki bankowe Skarżącej za niezaewidencjonowane przychody ze sprzedaży detalicznej. Skarżąca podniosła, że okoliczność niewykazania przez nią przychodów ze sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT nie została przez organ udowodniona w sposób należyty oraz, że opiera się ona na domniemaniu organu. Skarżąca nie zgodziła się z zawartym w decyzji stwierdzeniem, według którego faktury wystawione na jej rzecz przez spółkę z .o.o. B. nie odzwierciedlają faktycznie wykonanych czynności. W odwołaniu Skarżąca wskazała, że w sprawie fałszowania faktur wystawionych przez spółkę B. prowadzone jest postępowanie karne. Skarżąca w toku postępowania podatkowego wniosła o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego w sprawie fałszowania faktur. Według skarżącej to postępowanie karne stanowi zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 1 O.p. Skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji odmówił zawieszenia postępowania podatkowego, co w wje ocenie stanowiło naruszenie art. 201 § 1 pkt 1 O.p. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Na decyzję organu drugiej instancji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przeciwko zaskarżonej decyzji podniesiono takie same zarzuty, jakie podniesiono w odwołaniu przeciwko decyzji organu pierwszej instancji. Oprócz tego zarzucono, że organy bezzasadnie, kwot wpływających na rachunki bankowe Skarżącej nie uznały za przychody z nieujawnionych źródeł przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej w toku postępowania nie wykazano czego dotyczyły kwoty wpływające na rachunki bankowe Skarżącej. W tej sytuacji kwoty te należało uznać za przychody, do których ma zastosowanie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Pismem z dnia 13 marca 2017 r. Skarżąca zarzuciła organowi bezzasadne odmówienie jej przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca zażądała od organu drugiej instancji przeprowadzenia rozprawy z udziałem wszystkich udziałowców spółki z o.o. B., celem ustalenia przebiegu transakcji pomiędzy Skarżącą i tą spółką. Skarżąca, wskazała że zażądała ustalenia czy zgłoszenie popełnienia przestępstwa fałszowania dokumentów spółki B. spowodowało wszczęcie postępowania karnego. Skarżąca zażądała wystąpienia do organu o przekazanie dowodów z postępowania karnego, co jej zdaniem pozwoliłoby ustalić czy faktury wystawione na jej rzecz przez spółkę B. były zgodne z rzeczywistością. Skarżąca podnosiła, że odmowa przeprowadzenia rozprawy była bezzasadna, gdyż wniosek Skarżącej dotyczył okoliczności, które w sprawie nie zostały wyjaśnione przez organ pierwszej instancji. Skarżąca stwierdziła, że organ bezzasadnie uznał, że kwoty wpływów na jej rachunki bankowe, których nie można było powiązać z transakcjami wykazanymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, stanowiły wpływy z transakcji nieujawnionych w księdze. Skarżąca stwierdziła, że organ powinien był uznać te wpływy za pochodzące z wpłat własnych Skarżącej. Zdaniem Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej bezzasadnie stwierdził, że ustalenie z postępowania karnego nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie rzetelności ksiąg podatkowych. Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie organy prawidłowo oceniły wpływy na trzy rachunki bankowe Skarżącej, których nie dało się powiązać z transakcjami wykazanymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w rejestrze sprzedaży, jako wpływy pieniężne z tytułu sprzedaży, która nie została ujawniona przez Skarżącą do opodatkowania. W toku kontroli podatkowej organ pierwszej instancji wzywał Skarżącą do przedstawienia konkretnych dowodów, pozwalających na sprawdzenie, czy kwoty spornych wpływów na rachunki bankowe Skarżącej stanowiły zapłatę za transakcje wykazane przez Skarżącą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako transakcje sprzedaży po stronie przychodów. W ocenie Sądu żądane przez organ dowody pozwalałyby jednoznacznie ocenić charakter wpływów na rachunki Skarżącej i wyjaśnić, czy wpływy te stanowiły zapłatę za towary sprzedawane bez wystawiania faktur VAT. Skarżącą nie przedłożyła tych dowodów. Należy podkreślić, że w sprawie brak było dowodów pozwalających na uznanie, że kwoty te związane były z innymi zdarzeniami niż sprzedaż towarów handlowych. Zdaniem Sądy te o0koliczności świadczą o tym, że Skarżąca w zakresie tych kwot dopuszczała się nieprawidłowości podatkowych, gdyż w przeciwnym razie nie uniemożliwiałaby wyjaśnienia pochodzenia tych kwot. Sporne wpływy nie miały żadnego sensownego uzasadnienia wskazującego, że nie pochodziły z działalności gospodarczej Skarżącej. Sąd oceniając tę część ustaleń organów podatkowych miał na uwadze to, że w przypadku wpływów na dwa spośród trzech wskazanych przez organy, rachunków bankowych opisy transakcji skutkujących tymi wpływami wyraźnie wskazywały, że wpływy te stanowią zapłatę za sprzedane towary. Na rachunkach tych odnotowano też wypływy środków spowodowane zwrotem towarów wcześniej sprzedanych Skarżącej i opłaconych przez kontrahentów. Zatem wpływy na te rachunki niewątpliwie pochodziły ze sprzedaży, która nie była ewidencjonowana w księgach prowadzonych przez Skarżącą. Przyczyny wpłat na trzeci z rachunków nie zostały ustalone, gdyż Skarżąca nie przedstawiła wyciągów bankowych z tego rachunku a informacje otrzymane z banku na żądanie organu zawierała jedynie informacje o obrotach i stanach na tym rachunku bez opisu poszczególnych transakcji. Zdaniem Sądu nie można było dać wiary twierdzeniom Skarżącej, że wpływy na ten rachunek bankowy obejmowały przelewy z innych rachunków bankowych Skarżącej. To twierdzenie nie miało potwierdzenia w wyciągach bankowych, którymi organ dysponował w toku kontroli. Sama Skarżąca nie przedstawiła dowodów w postaci wyciągów bankowych, które by potwierdzały to jej stwierdzenie. Wpływy te nie mogły być potraktowane, jako wpłaty własne Skarżącej, gdyż uzyskania takich kwot nie potwierdzały wypłaty z pozostałych rachunków Skarżącej. W toku kontroli Skarżąca złożyła oświadczenie o stanie majątkowych na 1 stycznia 2009 r. (karty 156-158 akt administracyjnych) w oświadczeniu tym Skarżąca wskazała, że na początek roku 2009 nie dysponowała żadnymi zapasami gotówki. Zatem skoro Skarżąca nie miała zapasów gotówki, nie wypłaciła spornych kwot z innych rachunków bankowych i nie przedstawiła innego sposobu uzyskania tych kwot to nie można było przyjąć, że kwoty te stanowiły wpłaty własne Skarżącej. W świetle tych ustaleń i wniosków zasadne było uznanie przez organ, że ustalone przez organ wpłaty na rachunki bankowej Skarżącej pochodziły ze sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT. Zdaniem Sądu wniosek ten jest uzasadniony także z tego powodu, że spór jaki Skarżąca prowadzi w tym zakresie z organami podatkowymi mógłby zostać rozstrzygnięty przez przedstawienie żądanych przez organy dowodów i wyciągów bankowych. Brak jest uzasadnionego wytłumaczenia przyczyn takiego zachowania Skarżącej, która twierdzi, że sporne kwoty nie stanowiły wpływów ze sprzedaży. Zdaniem Sądu skoro Skarżąca w objętym postępowaniem okresie prowadziła działalność gospodarczą, w której dokonywała licznych transakcji sprzedaży nieudokumentowanej fakturami VAT, z których wpływy były realizowane za pośrednictwem rachunków bankowych, to dokonane na ten rachunek wpłaty, dla których brak jest dowodów potwierdzających ich charakter należało uznać za pochodzące ze sprzedaży niewykazanej prowadzonych przez Skarżącą księgach. Taka ocena tych kwot była uzasadniona okolicznościami faktycznymi stwierdzonymi w sprawie przez organ pierwszej instancji oraz doświadczeniem życiowym. Dlatego ocenia ta nie mogła być uznana za dowolną niepopartą dowodami i przez to niezgodną z art. 191 O.p. Zdaniem Sądu poczynione w sprawie przez organy podatkowe ustalenia faktyczne pozwalały na stwierdzenie, że faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez spółkę z o.o. B. wykazywały transakcje, które w ogóle nie miały miejsca. Zdaniem Sądu świadczą o tym spójne zeznania udziałowców spółki B.- J.Z. i D.Z. oraz informacje uzyskane za pomocą Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., z których wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że spółka B. nie rozpoczęła w ogóle działalności gospodarczej oraz, że nie miała żadnego majątku. Brak majątku nie pozwalał na wykonywanie usług transportowych i budowlanych. O fikcyjnym charakterze tych transakcji świadczy niesporządzenie w związku z nimi, żadnych dodatkowych dokumentów (prócz faktur i dowodów KW) w postaci umów, zamówień korespondencji handlowej, dokumentów transportowych, protokołów odbioru robót budowlanych, uzgodnień technicznych. Brak tego rodzaju dokumentów wózkujących na rzeczywisty charakter zakwestionowanych transakcji jest okolicznością, którą należy ocenić jako okoliczność, której prawdopodobieństwo wystąpienia w normalnej działalności gospodarczej jest znikome. O fikcyjnym charakterze tych transakcji, zdaniem Sądu świadczy też zachowanie Skarżącej i jej męża w trakcie kontroli. Skarżąca i jej mąż nie stawiali się na wezwanie organu pierwszej instancji w celu złożeni a zeznań. Takie zachowanie mogło być uznane za spowodowane brakiem koncepcji na wyjaśnienie wątpliwości, jakie pojawiły się w sprawie w związku z przedmiotowymi transakcjami. Zdaniem Sądu bezpośrednim dowodem całkowicie fikcyjnego charakteru zakwestionowanych transakcji jest okoliczność rzekomej zapłat za te faktury w formie gotówkowej. Zapłat w formie gotówkowej znacznych kwot wynikających z faktur w praktyce występuje niezwykle rzadko i w sytuacjach mających uzasadnienie w szczególnych okolicznościach, którego w rozpoznaj sprawie nie ma. O fikcyjnym charakterze dowodów KW wystawionych do zakwestionowanych faktur, oprócz opatrzenia ich podpisami, których nie rozpoznali udziałowcy spółki B., świadczy okoliczność braku wypłaty przez Skarżącą z jej rachunków bankowych kwot ponad 450 tys. zł, które stanowić miały zobowiązania wynikające z zakwestionowanych faktur. Skarżąca nie mogła dokonać zapłaty w gotówce za zakwestionowane faktury, gdyż jak wynika z jej oświadczenia majątkowego na dzień 1 stycznia 2009 r. nie dysponowała gotówką. W toku kontroli nie stwierdzono innych okoliczności faktycznych wskazujących na pozyskanie tak znacznych kwot gotówki. Zatem skoro Skarżąca nie wypłaciła wskazanej kwoty z rachunków bankowych oraz nie dysponowała nią na początku toku oraz brak było innych źródeł pochodzenia tej gotówki to należało uznać, że wskazane dowody KW są w całości fikcyjne i nie dokumentują rzeczywistego przekazania pieniędzy. Brak zapłaty za zakwestionowane faktury, w ocenie Sądu, jest okolicznością, która stanowi dowód na fikcyjny charakter tych faktur. Zdaniem Sądu wszystkie te okoliczności potwierdzają brak wykonania czynności wykazanych w fakturach wystawionych na rzecz Skarżącej przez spółkę B. Dlatego Sąd uznał, że zwarte w zaskarżonej decyzji stanowisko dotyczące tych faktur nie naruszało art. 122, 187 § 1i art. 191 O.p. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie miała okoliczność niewykonania czynności wskazanych w zakwestionowanych fakturach. Okoliczność ta sprawiała, że czynności te i ich wartość wskazana w fakturach nie mogły być uznane za koszt poniesiony przez Skarżącą w celu uzyskania przychodów podlegających opodatkowaniu. Całkowity brak czynności wskazanych w tych fakturach oraz okoliczności wskazujące na brak zapłaty kwot z tych faktur świadczą, także o tym, że wydatki związane z tymi fakturami nie zostały poniesione w ogóle. Wobec stwierdzenia braku czynności wykazanych w zakwestionowanych fakturach oraz braku zapłaty za te faktury, w świetle treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie miało znaczenia kto wystawił zakwestionowane faktury. To co organ stwierdził w rozpoznaj sprawie (brak transakcji, brak zapłaty) wystarczało do zakwestionowania kwot wykazanych w tych fakturach, jako kosztów uzyskania przychodów. W tym stanie rzeczy ustalenie osób, które wystawiły zakwestionowane faktury, nie miało znaczenia dla niniejszej sprawy. Dlatego Sąd uznał, że organ drugiej instancji nie naruszył art. 200a § 1 O.p. odmawiając uwzględnienia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie rozprawy. Składając ten wniosek Skarżąca wskazywała na konieczność poczynienia ustaleń w sprawie zakwestionowanych przez organ pierwszej instancji faktur VAT wystawionych na jej rzecz przez spółkę B. W ocenie Sądu, skoro poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne były wystarczające do stwierdzenia, że przedmiotowe faktury wykazują czynności całkowicie fikcyjne, to w sprawie nie istniała potrzeba wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy pomocy świadków. Zwłaszcza, że J.Z. i D.Z. zostali przesłuchani przez organ przy udziale pełnomocnika Skarżącej. We wniosku o przeprowadzenie rozprawy nie wskazano jakie szczegółowe okoliczności powinny zostać ustalono lub wyjaśnione w toku rozprawy. We wniosku nie wskazano czego nie ustalono w toku przesłuchań wskazanych świadków. Wniosek o przesłuchanie J.C. także miał charakter ogólny i nie wskazywał w jaki sposób przeprowadzenie tego dowodu mogłoby podważyć ustalenia oparte na dowodach przeprowadzonych w sprawie przez organ pierwszej instancji i na okolicznościach faktycznych za ich pomocą ustalonych. Organ drugiej instancji zasadnie stwierdził, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania karnego, w którym organ podatkowy czyni samodzielne ustalenia dowodowe. Zatem jeżeli w postępowaniu podatkowym na podstawie zebranego przez organ materiału dowodowego zostaną poczynione ustalenia faktyczne, które nie budzą wątpliwości co do ich zgodności z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe, to podatnik nie może żądać włączenia do tego postępowania dowodów i ustaleń z postępowania karnego, które ma związek faktyczny z przedmiotem postępowania dowodowego. Zwłaszcza w sytuacji, gdy postępowanie karne nie zostało zakończone a podatnik nie wskazuje na konkretne dowody z postępowania karnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie organ zasadnie uznał wniosek Skarżącej o przeprowadzenie rozprawy za bezzasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną w całości i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.