III SA/Wa 182/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku i towarów i usług za kwiecień 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012r. L. sp. z o.o. z/s w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zakresem zastosowania wskazanej instytucji objęte są wyłącznie te akty i czynności, które mogą zostać wykonane, co donosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania się lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012r., sygn. akt II FZ 358/12, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Z powyższego stwierdzenia wynika zatem m.in., że nie można wstrzymać wykonania aktów lub czynności, które odmawiają przyznania danego prawa bądź uchylenia nałożonego na stronę zobowiązania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 399/13, CBOSA). Przedmiotem wniosku Spółki jest decyzja wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., utrzymująca w mocy własną decyzję organu odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012r. Zaskarżona decyzja nie spełnia więc kryteriów aktów nadających się do wykonania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania, które jest przedmiotem niniejszej sprawy, nie zawiera w istocie żadnej wartości materialnej, którą dałoby się wykonać w drodze dopuszczalnych środków egzekucyjnych. Z ww. decyzji nie wynika wprost obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, jak również nie obliguje ono adresata do określonego zachowania, nie może być ono także wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie nie zamyka możliwości wyegzekwowania od Skarżącej zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2012r. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżona decyzja należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Na marginesie wskazać również należy, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia. W związku z powyższym nawet w przypadku gdyby zaskarżona decyzja podlegała wykonaniu, to i tak złożony wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie. Strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna bowiem wykazać, iż zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez odwołanie się do konkretnych okoliczności dotyczących jej sytuacji majątkowej, przy czym sytuacja ta winna być udokumentowana. Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek Skarżącej za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.