III SA/Wa 1824/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Marcin Piłaszewicz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia odmówić stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie D. M. "M." (dalej "Skarżący" lub "Wnioskodawca" albo "strona") wniósł w skardze z 27 kwietnia 2012 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego z 13 czerwca 2012 r. strona nadesłała wypełniony formularz PPF. Nadto, w piśmie przewodnim wskazała, że nie posiada zeznań podatkowych z uwagi na fakt [...], nie prowadzi też działalności gospodarczej. Skarżący przekazał PIT36 za 2011 r. A. M., PIT/B A. M. za 2011 r., PIT36 za 2010 r. i 2009 r. A. M., PIT-B A. M. za 2010 r. i za 2009 r. W uzasadnieniu formularza PPF z 25 czerwca 2012 r. strona wskazała, że do [...] stycznia 2012 r. [...], teraz – tj. do [...] lipca 2012 r. – korzysta z przerwy w [...]. Żona strony cierpi na schorzenie [...] ([...] ) i wymaga leczenia szpitalnego. Córka O. pozostaje pod opieką [...]. Skarżący poinformował, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, synem ([...]) i córką ([...]). Całość uzyskiwanych dochodów jest przeznaczona na utrzymanie. Posiada dom jednorodzinny (270 m.kw.) i samochód. Jego żona uzyskuje co miesiąc kwotę 900 zł brutto (działalność gospodarcza), skarżący – 1500 zł (kontrakt m). Z uwagi na precyzyjne oznaczenie zakresu wnioskowanego prawa pomocy w piśmie z 27 kwietnia 2012 . referendarz sądowy zadecydował o zbędności wzywania o podanie pełnych danych do rubryki 4 formularza PPF z 25 czerwca 2012 r. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 §3 P.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest więc zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj o prawo pomocy w zakresie częściowym. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony. Wnioskodawca powinien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie i uprawdopodobnić występowanie tych okoliczności., zwłaszcza jeśli zostało do niego wysłane stosowne wezwanie. W niniejszej sprawie strona skarżąca ograniczyła się do ogólnikowych uwag o niezdolności zgromadzenia środków na potrzeby postępowania sądowego, pominęła natomiast kwestie, o które była wzywana pismem z 13 czerwca 2012 r (skutecznie doręczonym 18 czerwca 2012 r., karta 20 akt sadowych). W szczególności, skarżący nie nadesłał a/ wyciągów z rachunków bankowych (osób wskazanych w wezwaniu), b/ zestawienia należności i zobowiązań, c/ kalkulacji kosztów życia. Niezależnie od tego skarżący nie przekazał, pomimo odrębnego wezwania w tym względzie, żadnych d/dokumentów dotyczących prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – za okres, kiedy tą działalność prowadził. Od wykonania wzmiankowanego obowiązku nie zwalnia strony ani fakt kłopotów zdrowotnych członków rodziny, ani fakt dysponowania przez skarżącego profesjonalną pomocą prawną. Z tych powodów referendarz sądowy nie miał wystarczających danych do oceny sytuacji majątkowej strony i uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1, § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.