III SA/Wa 1825/04

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [....] K.G. na decyzję Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych określił stronie skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2002r. w kwocie 2.006,30 zł. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 49 ust. 1 i 2 , art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – dalej powoływanej jako ord. pod. Minister Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., na podstawie art. 49 ust. 1 i 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że sporną kwestią w sprawie są przyczyny powstania zaległości we wpłatach na PFRON. W przekonaniu Spółki przesłana organowi kserokopia dowodu dokonania w dniu [...] stycznia 2003 r. zapłaty wynikającej z ustawowego obowiązku dokonywania wpłat na PFRON stanowiła dowód wygaśnięcia zobowiązania z tego tytułu. Tymczasem organ dowodził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że strona nieterminowo dokonywała wpłat na Fundusz, co skutkowało naliczaniem odsetek. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Spółka zobowiązana była do dokonania stosownej wpłaty za miesiąc grudzień 2002 r., zaś dokonany przez nią przelew z dnia 20 stycznia 2001 r. na kwotę 2.006,30 zł – nieopisany – został zaksięgowany na poczet najstarszego zobowiązania Spółki, zgodnie z dyspozycją art. 62 ord. pod. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła zaskarżonej decyzji : 1) naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 ord. pod. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym poczynienie w sprawie błędnych ustaleń faktycznych poprzez pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę w wyjaśnieniach pisemnych, jak również w ustnych wyjaśnieniach składanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oraz dowolne i nie poparte żadnymi dowodami ustalenie, iż skarżący posiada zaległość we wpłatach na PFRON; 2) naruszenie przepisu art. 124 ord. pod. poprzez nie wskazanie w sposób należyty przesłanek jakimi organ się kierował wydając decyzję i ograniczenie uzasadnienia decyzji do wskazania, iż organ I instancji zaliczał wpłaty na konto funduszu na poczet zaległości podatkowych nie wskazując, o jakie zaległości chodzi i z jakich okresów, a tym samym uniemożliwił wypowiedzenie się skarżącemu co do treści zebranego w sprawie materiału dowodowego; 3) naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 1 ord. pod. poprzez ustalenie istnienia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy zgodnie z tymże przepisem zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek jego zapłaty. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Polityki Społecznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2004 r. skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o rozpoznanie jej sprawy na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., w trybie uproszczonym. Zgodnie z dyspozycją art. 119 pkt 2 u.p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Minister Polityki Społecznej, poinformowany o wniosku złożonym przez stronę przeciwną, nie wniósł żądania przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę na podstawie art. 119 pkt 2 u.p.p.s.a. zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) lub c) powołanej ustawy). Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 21 § 3 ord.pod. jeżeli, wskutek wszczętego postępowania podatkowego, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej, albo stwierdza nadpłatę. Podjęta w pierwszej instancji przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzja z dnia [...] września 2003 r. znak: [...], określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2002 r. w kwocie 2.006,30 zł wraz z odsetkami. Minister Polityki Społecznej rozpoznając sprawę w drugiej instancji potwierdził istnienie zaległości, stwierdzając, że rozpoznawanej sprawie zaległość z tytułu wpłat na Fundusz powstała w wyniku dokonywania wpłat przez skarżącego w wysokości niewystarczającej do spłacenia całości zobowiązania. Wyjaśnił, że wysokość zobowiązania pracodawca wylicza sam na drukach deklaracji, które następnie zobowiązany jest przesłać w wyżej wskazanym terminie do Funduszu. W przypadku niedokonania wpłaty w podanym terminie lub w pełnej wysokości, powstaje zaległość, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Zgodnie z art. 55 § l ord.pod., wysokość odsetek pracodawca zobowiązany jest naliczać i wpłacać bez wezwania organu podatkowego. Zasadnie przy tym w zaskarżonej decyzji podkreślono, że decyzja wydana na podstawie art. 21 § 3 ord.pod. nie jest decyzją uznaniową, a decyzją zapadającą w okolicznościach ściśle określonych przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, niezależnie od sytuacji finansowej pracodawcy. Treść tego przepisu nie uzależnia wydania decyzji od trudnej sytuacji finansowej pracodawcy, a od istnienia określonego obowiązku. Z konstatacji tej wynika, że postępowanie w sprawie ogranicza się do zestawienia i rozliczenia dokonywanych wpłat w formie raportu. W rozpoznawanej sprawie z zestawienia zobowiązań i spłat z dnia [...] listopada 2003 r. wynika, kiedy powstały zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Przelew z dnia 20.01.2003 r. na kwotę 2.006,30 zł, nieopisany, zaksięgowano na najstarsze zobowiązanie zgodnie z art. 62 ustawy Ordynacja podatkowa . Uprawnione w świetle powołanego przepisu jest stanowisko, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z tytułu różnych podatków dokonaną wpłatę zalicza się na poczet pokrycia podatku lub zaległości podatkowej, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że zobowiązany wskaże na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. W przypadku wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na mocy art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zważywszy, że wpłaty dotyczą zobowiązania opartego na tym samym tytule, każdą dokonaną wpłatę zalicza się na poczet najdawniejszych zobowiązań z tego tytułu, jako że gwarantowana podatnikom swoboda w zakresie wpłaty zawarta w art. 62 § l powołanej ustawy odnosi się wyłącznie do wyboru rodzaju zobowiązania. Według oceny Sądu w postępowaniu podjęte zostały wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i nie naruszono zasad postępowania. Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem zaliczenie dokonywanych wpłat na poczet należności skutkowało wygaśnięciem tych wpłat za poszczególne okresy. Ze względu na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.