III SA/Wa 1825/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego dokonaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O.. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O., prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego – K. M. (dalej jako Skarżący) na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2008 r. o nr SM [...], SM [...] i SM [...] oraz na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wojewodę O. z dnia 2 września 2009 r. nr [...]. W celu wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 23 listopada 2009 r., dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w M. Banku S.A., I. Banku oraz Banku P. S.A., z czego skutecznym okazało się tylko zajęcie rachunku bankowego w M. Banku. Powyższe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności (bank) dnia 1 grudnia 2009 r. Zobowiązanemu zaś wraz z odpisami tytułów wykonawczych dnia 6 stycznia 2010 r. Pismem z dnia 8 stycznia 2010 r. Skarżący zażądał od Dyrektora Izby Skarbowej w O. anulowania zajęcia ze względu na niezachowanie terminu. W uzasadnieniu zarzucił, że nie zgadza się z wysokością zajęcia, jak i jego formą oraz podniósł, że sprawa jest obecnie rozpatrywana przed Sądem Administracyjnym w Opolu oraz jest wyjaśniana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niniejsze pismo przekazano do Dyrektora Izby Skarbowej w O. dnia 11 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną mogą być tylko prawidłowość stosowania czynności egzekucyjnych. Zaznaczył, że Skarżący został poinformowany o zajęciu poprzez doręczenie mu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 6 stycznia 2010 r. Oceniając czynność zajęcia rachunku bankowego pod kątem formalnym Dyrektor Izby Skarbowej w O. nie dostrzegł nieprawidłowości. Pismem z dnia 5 stycznia 2011 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. zarzucając skarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). W uzasadnieniu odwołania podniósł, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył w sposób merytoryczny złożonego wniosku nie ustosunkowując się do poruszanych spraw. Zarzucił również niezgodność ustaleń zawartych w skarżonym postanowieniu z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] listopada 2010 r., w którym to organ nadzoru wskazał, że nie ustalił daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Skarżącego bezprawne było zajęcie rachunku bankowego, gdyż postępowanie egzekucyjne nie toczy się. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W tym trybie nie ma możliwości rozpatrzenia zarzutów, które mogą być przedmiotem innych środków zaskarżenia przewidzianych ustawą z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej u.p.e.a.) Zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, to jest działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, którym w tym przypadku było zajęcie rachunku bankowego. Ocenie pod względem zgodności z prawem podlega zatem zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, zrealizowane na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, którym w tym przypadku był bank M. Bank. Minister Finansów stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z przepisami art 80 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego Skarżącego i powiadomił Stronę o dokonaniu powyższego zajęcia (stosowne powiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 6 stycznia 2010 r. czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 80 § 3 u.p.e.a. Wystawione zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 23 listopada 2009 r. odpowiadało wzorowi zamieszczonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy o których traktuje art. 67 § 2 u.p.e.a., brak zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. Organ ustosunkowując się do podniesionego w zażaleniu braku merytorycznego rozpatrzenia wszystkich wniosków Skarżącego przez organ pierwszej instancji wskazał, że podniesione przez Stronę okoliczności wyczerpują znamiona przesłanek zawartych w art. 33 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. W istocie odpowiadają więc środkowi zaskarżenia - "zarzutowi". Mając na uwadze ugruntowaną linię orzeczniczą wskazał, że zawarte w skardze na czynność egzekucyjną "zarzuty" nie mogą być jej przedmiotem. Tym samym nie mogą być rozpatrywane w tym trybie. Zaznaczył, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym administracji ustanowiła odrębny tryb do rozpatrywania zarzutów. Zarzut jako środek zaskarżenia został unormowany w art. 33 u.p.e.a. i następnych. Z akt sprawy wynika nadto, że ten środek zaskarżenia również został w przedmiotowej sprawie zainicjowany. Za bezpodstawne uznał twierdzenia Skarżącego, że nie otrzymał zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym oraz odpisów tytułów wykonawczych. Wskazał, iż z akt bezsprzecznie wynika, że korespondencję taką Skarżący odebrał dnia 6 stycznia 2010 r. Zatem w niniejszej sprawie data wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego została ustalona. Minister Finansów nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie przewlekłości postępowania. Pismo strony wraz z aktami sprawy wpłynęło do Dyrektora Izby Skarbowej w O. dnia 11 czerwca 2010 r. Skarzący brał również udział w dniu 20 października 2010 r. w czynności zapoznania z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w siedzibie organu pierwszej instancji. Zwrócił ponadto uwagę na fakt prowadzenia wielu postępowań jednocześnie, wszczynanych wnioskami Skarżącego, w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Stąd w opinii organu, wydane w dniu 15 grudnia 2010 r. rozstrzygnięcie, mając na względzie dokonane czynności, nie wskazuje na prowadzone postępowania w sposób przewlekły. W skardze na powyższe postanowienie Ministra Finansów Skarżący wniósł o zwrot zajęć egzekucyjnych dokonanych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...] i [...] wraz z kosztami egzekucyjnymi i odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia zajęcia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na upływ 12 miesięcznego terminu zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w niniejszej sprawie posłużono się fikcją stworzoną na potrzeby niniejszej sprawy. Podniósł, iż tytuły egzekucyjne wystawione zostały nie wszystkie 10 czerwca co nie zostało uwzględnione przez orzekające organy. Ponadto od 10-06-2008 do dnia zajęcia 23-11-2009 minęło ponad półtorej roku. Zdaniem Skarżącego organ egzekucyjny nie podjął działania niezwłocznie po otrzymaniu tych tytułów co nakazuje mu ustawa o egzekucji. Niniejsze postępowanie również nie wyjaśnia powodów zwłoki i półtorej rocznego oczekiwania organu egzekucyjnego na podjęcie działań egzekucyjnych . Nie wyjaśniono jakich czynności dokonywał organ egzekucyjny, które przeszkadzały by w tym czasie we wcześniejszym zajęciu konta bankowego. Zdaniem Skarżącego posłużono się w tym przypadku stworzeniem pozornych działań sprowadzających się do fikcji postępowania. W odpowiedzi na Skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie jako złożonej po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym. Uchylenie rozstrzygnięcia administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnienia wymaga kwestia terminu wniesienia skargi. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. zostało doręczone Stronie w dniu 21 kwietnia 2011 r. Zatem 30-dniowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 21 maja 2011 r. Ostatni dzień terminu przypadał zatem na sobotę. Wobec powyższego należy mieć na uwadze treść art. 83 § 2 p.p.s.a., w którym ustawodawca wprowadził wyjątek od zasady przewidzianej w art. 115 k.c. i za dzień ustawowo wolny od pracy uznał wszystkie soboty. Jeżeli więc ostatni dzień terminu przypadał na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uznać należy następny dzień po tym dniu lub dniach wolnych od pracy. W tej sytuacji skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. została wniesiona w terminie. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zawiera zespół norm określających postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Wśród podmiotów tego postępowania występują wierzyciel i zobowiązany. Z chwilą wszczęcia tego postępowania, powstaje między nimi stosunek procesowy, w ramach którego - na podstawie procesowego prawa egzekucyjnego - organ egzekucyjny lub organ nadzoru rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach wierzyciela i zobowiązanego. Procesowe prawo egzekucyjne zawiera gwarancje represyjne, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych, oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą uczestnikom postępowania w zależności od rodzaju i momentu naruszenia ich interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Dla ustalenia, czy i ewentualnie jakie środki obrony przysługiwały Skarżącemu - konieczne jest poczynienie kilku ogólnych uwag na temat czynności egzekucyjnych i możliwości ich kwestionowania. Przez czynność egzekucyjną - zgodnie z art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, zaś środkiem egzekucyjnym - zgodnie z art. 1a pkt 12 ustawy - jest m.in. egzekucja z rachunku bankowego. Owe "działania" (jak wywodzą autorzy - R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas - Postępowanie egzekucyjne w administracji, Wyd. C. H. Beck, wyd. 3 s. 151) to czynności faktyczne (a nie akty prawne) organu egzekucyjnego, których ze względu na różnorodność tych działań, ustawodawca nie precyzuje. Ponieważ już samo pojęcie czynności egzekucyjnych nie jest jednoznaczne i w doktrynie bywa rozumiane wąsko lub szeroko, właściwe będzie odwołanie się do autorytetu znawców tematyki egzekucyjnej (System egzekucji administracyjnej pod redakcją J. Nieszczyporuka, S. Fundowicza i J. Radwanowicz - Wyd. CH Beck, W-wa 2004, s. 237 i następne). Przyjmując za jednym z autorów - Z. R. Kmiecikiem, Sąd podziela pogląd, że kryterium celu, któremu służą czynności egzekucyjne, pozwala na wyodrębnienie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (czynności przygotowawcze, dokonywane przed wszczęciem egzekucji, tj. przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego) oraz czynności zmierzających do zrealizowania środków egzekucyjnych (czynności wykonawcze, dokonywane po wszczęciu egzekucji tj. po doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego). Za szeroko rozumiane czynności egzekucyjne uznają autorzy powołanej wyżej publikacji - wszelkie czynności, których całokształt składa się na postępowanie egzekucyjne: - czynności przygotowawcze; - czynności wykonawcze o charakterze oświadczeń procesowych; oraz - czynności wykonawcze mające charakter faktyczny. Każdej z ww. podstawowych grup tych czynności odpowiada charakterystyczny dla niej środek prawny, którego celem jest kontrola (zakwestionowanie) dokonanych czynności. I tak czynności przygotowawcze można "zneutralizować" przy pomocy zarzutu. Środkiem weryfikacji czynności wykonawczych o charakterze oświadczeń procesowych zmierzających do zrealizowania środka egzekucyjnego jest przede wszystkim zażalenie. Natomiast środkiem prawnym dla kwestionowania wykonawczych czynności faktycznych - jest skarga na czynności egzekucyjne. Za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której występowałaby konkurencyjność środków służących ochronie praw jej uczestników, mających prowadzić w wyniku ich uwzględnienia do jednakowych skutków procesowych (R. Suwała: glosa do wyroku NSA z dnia 8 sierpnia 1997 r. sygn. I SA/Wr 1243/96, OSP 1998, nr 4, s. 206). Należy uznać za słuszny pogląd, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji). W realiach rozpoznawanej sprawy, Skarżący wnosząc skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu 23 listopada 2009 r. polegające na zajęciu rachunku bankowego podniósł następujące zarzuty naruszenia art. 33 pkt 1 lub 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniając swój zarzut Skarżący wskazał, że nie zgadza się z wysokością zajęcia, jego formą oraz wskazuje, iż z uwagi na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone (art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). W ocenie Skarżącego skoro postępowanie zostało zawieszone to wystawienie tytułów wykonawczym mogło nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Kwestionując postępowanie organu egzekucyjnego wniósł o zwrot zajęć egzekucyjnych. Przyjąć należy w ślad za powołanymi wcześniej komentatorami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i zbieżnymi z nimi w tym zakresie poglądami T. Jędrzejewskiego i P. Rączki (Postępowanie egzekucyjne w administracji - komentarz, Wyd. Info-Trade, Gdańsk 2000 s. 144 i nast.), że skarga może być wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Skoro więc - jak to wynika z zarzutów skargi Skarżący domagał się uwzględnienia w trybie art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej żądań stanowiących podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określonych w art. 33 pkt 1 lub 3 ustawy egzekucyjnej oraz umorzenia egzekucji na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 to te właśnie gwarancje przewidziane w odrębnych środkach zaskarżenia, wykluczały możliwość ich zwalczania w trybie określonym w art. 54 ustawy egzekucyjnej - skargi na czynności egzekucyjne. Natomiast czynnością egzekucyjną, która mogła być - w realiach rozpoznawanej sprawy - kwestionowana w postępowaniu określonym w art. 54 u.p.e.a., było zawiadomienie Zobowiązanego-Skarżącego w dniu 6 stycznia 2010 r. o zajęciu rachunku bankowego dokonane w dniu 1 grudnia 2009 r. Prezentowane wyżej stanowisko, potwierdza też praktyka orzecznicza NSA, np w wyroku z 14 czerwca 1996 r. sygn. I SA/Kr 206/96 (Lex - 29274) Sąd wyraził pogląd: "skarga nie jest jedynym środkiem zaskarżenia, w związku z tym należy przyjąć, że w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia". Prawidłowo więc organ, badając w tym postępowaniu przesłanki skargi, nie rozważał tych zarzutów, które mogły być kwestionowane innymi trybami przewidzianymi w prawie (zarzuty z art. 33 pkt 1 lub 3 u.p.e.a.). Ponieważ ustawodawca w art. 54 § 4 ustawy egzekucyjnej określił, że skarga może być wniesiona w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej a doręczenia odpisu zawiadomienia o zajęciu dokonano w dniu 6 stycznia 2010 r. to skarga na czynność egzekucyjną złożona w dniu 8 stycznia 2009 r. złożona została w terminie. Zważyć jednak należy, że Skarżący, oprócz wyżej formułowanych zarzutów kwestionował głównie czynność dokonaną w dniu 1 grudnia 2009 r. polegającą na zajęciu rachunku bankowego. W ocenie Sądu, ta czynność faktyczna o charakterze wykonawczym, podjęta w toku postępowania egzekucyjnego w celu zrealizowania środka egzekucyjnego - mogła być kwestionowana skargą przewidzianą w art. 54 ustawy egzekucyjnej. Przyjęcie stanowiska, że przedmiotem skargi jest faktyczna czynność egzekucyjna dokonana w toku postępowania egzekucyjnego, uzasadnia rozpatrzenie skargi, mimo wniesienia jej po ukończeniu czynności, jeżeli tylko zobowiązany zachował określony w art. 54 § 4 termin procesowy, który w tej sprawie nie został przekroczony. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają jak wyżej wyjaśniono wyłącznie zarzuty Skarżącego odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Rozpoznając zatem sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że strona, skarżąc postanowienie Ministra Finansów, oprócz zarzutów, które podlegały ocenie w innym postępowaniu, nie podniosła zarzutów dotyczących podjętej czynności egzekucyjnej tj. zajęcia rachunków bankowych i jej zgodności z powołanym przepisem art. 80 u.p.e.a. Niemniej jednak Sąd, mając na uwadze przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ocenił zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył art. 80 u.p.e.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. w dniu 1 grudnia 2009 r. na podstawie własnych tytułów wykonawczych, z dnia 10 czerwca 2008 r. obejmujących zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych wszczął postępowanie egzekucyjne wobec strony poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, Odpis powyższych tytułów wykonawczych wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności doręczono stronie w dniu 6 stycznia 2010 r. tak wiec czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu rachunku bankowego dokonana został w sposób prawidłowy. Zajęcie to słusznie zdaniem Sądu zostało uznane przez Ministra Finansów za dokonane w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami regulującymi tryb postępowania przy stosowaniu powyższego środka egzekucyjnego. Słusznie Minister Finansów nie stwierdził też, uchybień formalnych w dokonanych czynnościach egzekucyjnych, bowiem druk zajęcia odpowiada wzorowi określonemu dla tego rodzajów druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, ze zm.), a odpisy zawiadomień o zajęciu doręczone zostały Skarżącej za potwierdzeniem odbioru. W skardze na czynności egzekucyjne jak i w skardze do Sądu Skarżący podnosił fakt dokonania zaskarżonej czynności mimo zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie zawieszenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego było przedmiotem rozpoznania przed organami egzekucyjnymi, a ostatecznie przed Sądem Administracyjnym w Opolu, który wyrokiem a dnia 17 marca 2011 r. oddalił skargę w tym zakresie. W postępowaniu w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne nie bada się również kwestii nieistnienia obowiązku, czy określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Powyższe kwestie są rozpatrywane w trybie zarzutów. W związku z czym zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy prowadziły cale postępowanie egzekucyjne. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.