III SA/Wa 1827/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1827/08 w ten sposób, że w nazwie strony Skarżącej zmienić słowo "T." na słowo "T.". Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W sentencji wyroku Sąd omyłkowo wskazał błędną nazwę strony Skarżącej, pomijając w słowie "T." literę "e". Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób niewątpliwy, iż stroną Skarżącą jest "T." S.A. a nie "T." S.A.. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. o sprostowaniu Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w sentencji wyroku Sądu z dnia 19 stycznia 2009 r. wystąpiła oczywista omyłka, w związku z czym zasadne było je sprostowanie. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym, jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.