III SA/Wa 1831/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 22 lutego 2016r., nr DD9.8220.2.127.2015.JQP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący J.K., działając poprzez pełnomocnika – doradcę podatkowego, pismem z 11 maja 2016r. (data nadania) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wraz z wnioskiem pełnomocnik Skarżącego złożył przedmiotową skargę. W osnowie wniosku pełnomocnik Skarżącego wskazał, że Skarżący pismem z dnia 9 marca 2016r. wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa w wydanej zmianie interpretacji indywidualnej. Następnie Skarżący oczekiwał na odpowiedź Ministra. W dniu 6 maja 2016r. Skarżący uzyskał informację od pracownika Ministerstwa Finansów, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została sporządzona i wysłana, jednakże Skarżący jej nie odebrał, wobec czego przyjęto tzw. fikcję doręczenia. Jednakże według pełnomocnika Skarżącego, ani Skarżący, ani jego żona nie otrzymali zawiadomienia i powtórnego zawiadomienia o przechowywaniu pisma (odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) w placówce pocztowej. W konkluzji zdaniem pełnomocnika Skarżącego w niniejszej sprawie uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wraz wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżący wniósł przedmiotową skargę, zatem jednocześnie z wnioskiem dokonał czynności, której nie dokonał w przewidzianym terminie. Odnotować także należy, że wniosek Skarżącego wniesiony został w dniu 11 maja 2016r., tj. w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, czyli od dnia otrzymania od pracownika Ministerstwa Finansów informacji, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została sporządzona i wysłana, jednakże Skarżący jej nie odebrał, wobec czego przyjęto tzw. fikcję doręczenia. Skarżący dochował zatem wymogów formalnych dotyczących wniosku o przywrócenie terminu, co daje Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999r. o sygn. akt I PKN 273/99). Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując - własnym bądź innych - zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 1998r. o sygn. akt IV SA 1153/96). Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć można zatem na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza natomiast możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że wbrew argumentacji Skarżącego zawartej w przedmiotowym wniosku, z okoliczności przez niego przedstawionych nie wynika, aby w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak winy Skarżącego w uchybieniu przedmiotowego terminu takie jak np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź czy pożar. Co prawda Skarżący wskazał, że nie odebrał odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w wydanej zmianie interpretacji (co spowodowało w konsekwencji uchybienie przedmiotowemu terminowi) z uwagi na fakt, iż ani on ani jego żona nie otrzymali zawiadomienia i powtórnego zawiadomienia o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej, jednakże Skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób tego twierdzenia. Ponadto zauważyć należy, że Skarżący, wystosowując wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powinien był tak zorganizować kwestię nadzoru nad otrzymywaną korespondencją, aby mieć pewność dochowania terminów wynikających z przepisów prawa. W konkluzji – uwzględniając zatem całokształt przedstawionych przez Skarżącego okoliczności - nie sposób uznać, że dołożył on staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku jego winy w niedotrzymaniu terminu. Wskazywane powody uchybienia terminowi do wniesienia skargi świadczą, zdaniem Sądu, o co najmniej lekkim niedbalstwie Skarżącego. Dopuszczenie się zaś przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie uwag, wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący nie może bowiem oczekiwać, że brak staranności i nadzoru na korespondencją będzie rekompensowany przez Sąd, poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.