III SA/Wa 1835/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 r. postanawia - sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1835/15 w części dotyczącej przedmiotu sprawy poprzez zastąpienie wyrazu "ustalenia" wyrazem "określenia" - Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 P.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2016 r. w wyniku omyłki pisarskiej, wskazano, iż przedmiot sprawy dotyczy "ustalenia" zamiast "określenia" wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować. Jednocześnie Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż uzasadnienie wyroku sporządzone w niniejszej sprawie prawidłowo wskazuje na określenie wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.