III SA/Wa 1841/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W.o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji A. W. (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. We wskazanej skardze Skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca opisując obecną sytuację materialną swojej rodziny wskazała, iż jest jedynym żywicielem jej rodziny. Wedle relacji Skarżącej, w ubiegłym roku jej konkubent stracił pracę w wyniku zwolnień grupowych. Skarżąca zamieszkuje obecnie wraz ze swoim konkubentem w należącym do niego mieszkaniu, które jest obciążone kredytem hipotecznym z ratą miesięczną w wysokości około 950 zł i terminem spłaty do 2028 roku. Skarżąca spłaca również kredyt zaciągnięty na remont wskazanego mieszkania z ratą miesięczną w wysokości około 670 zł i terminem spłaty do 2019 roku. Skarżąca nie posiada żadnej nieruchomości. Córka Skarżącej jest aktualnie na studiach zaocznych na WSPS, opłacając czesne z otrzymywanego przez siebie wynagrodzenia za pracę, które jednak nie pozwala jej na samodzielne utrzymanie się w W.. Skarżąca wspomaga finansowo swoją córkę. Rodzice Skarżącej są osobami w podeszłym wieku. Łączna wysokość ich świadczeń emerytalno-rentowych wynosi 1.528 zł. Skarżąca wspomaga finansowo również swoich rodziców. Ponadto Skarżąca w 2013 r. zaciągnęła kredyt, aby zmodernizować gospodarstwo swoich rodziców. Skarżąca spłaciła powyższy kredyt w ostatnim okresie czasu. Dodatkowo Skarżąca pokrywa koszty ubezpieczenia w L. dla siebie, konkubenta, swojej córki i matki konkubenta, która z uwagi na zagrożenie utraty wzroku musi pozostawać pod stałą opieką lekarską. Skarżąca uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała również, że jako księgowa osiąga roczne przychody w wysokości ponad 100.000 zł. Niemniej jednak są to przychody nieregularne, albowiem w dużej mierze zależą od skuteczności postępowań upadłościowych, które Skarżąca obsługuje od strony rachunkowej, gdyż współpracuje z syndykiem masy upadłości. Natomiast jedynym stałym dochodem Skarżącej jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 4.400 zł brutto. Skarżąca zauważyła również, że w opisywanej przez siebie sytuacji jej przychód służy do utrzymania 6 osób. Skarżąca w całości ponosi koszty utrzymania swojego i konkubenta, w tym opłaca ratę kredytową kredytu mieszkaniowego i remontowego. Skarżąca wspomaga finansowo swoich rodziców, córkę i matkę konkubenta. W tym stanie rzeczy, jeżeli Skarżąca utraci w wyniku czynności egzekucyjnych źródło przychodów (dojdzie do zajęcia rachunku bankowego lub wierzytelności), to nie będzie w stanie utrzymać siebie i konkubenta, ale również dojdzie do poważnych perturbacji w życiu 3 osób w podeszłym wieku, tj. mamy i taty Skarżącej oraz matki swojego konkubenta, jak również jej córki studentki. Wskazane osoby bez wsparcia finansowego Skarżącej nie będą w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto Skarżąca nie posiada żadnego majątku ruchomego lub nieruchomego, który mógłby stanowić przedmiot czynności egzekucyjnych. Skarżąca podkreśliła też, że gdyby ona i jej konkubent zaprzestali regulowania rat kredytowych, to zgodnie z postanowieniami umów o kredyt, bank może dokonać wypowiedzenia tych umów i postawić całą kwotę udzielonego kredytu (łącznie z odsetkami) w stan natychmiastowej wymagalności. W praktyce oznaczałoby to konieczność przeprowadzenia licytacji zajmowanego przez Skarżącą i jej konkubenta mieszkania. Reasumując Skarżąca wskazała, iż suma przedstawionych przez nią okoliczności udokumentowanych dowodami dołączonymi do skargi, uzasadnia przyznanie Skarżącej ochrony tymczasowej na czas rozpoznania przez Sąd złożonej przez nią skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, poparte załączoną do skargi dokumentacją, dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi bowiem łącznie 71.096 zł, co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z wysokością wskazywanych przez Skarżącą wydatków, które ona obecnie ponosi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd w pełni podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją oraz członków jej rodziny na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić im poważną szkodę. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.