III SA/Wa 1842/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – F. T. we wniosku zawartym w skardze z 11 maja 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2016 r. Wniósł zarazem o "umorzenie zaległości podatkowej za 2005 r." W uzasadnieniu wniosku (i skargi) Skarżący powołał się, m.in., na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Egzekucja zobowiązania podatkowego z emerytury "schorowanego emeryta" uniemożliwia mu pokrywanie kosztów zakupów lekarstw. Utrzymuje się, wraz z żoną, z emerytury i nie jest w stanie uregulować należności, która jest od niego egzekwowana (ponad 300 tys. zł). Po opłaceniu podstawowych zobowiązań pozostaje Skarżącemu i jego żonie 500 zł. Skarżący poinformował, że cierpi na [...] , [...] , jest w [...] . Powołał się na swój dorobek w rozwoju polskiej kultury. Skarżący wskazał, ze od czasu egzekucji 600 zł z emerytury na poczet zadłużenia podatkowego za 2005 r. jego stan zdrowia uległ pogorszeniu. Środki poddane egzekucji są niezbędne na zakup koniecznych lekarstw przedłużających życie. W jego ocenie, sytuacja życiowa, w której znajduje się uzasadnia umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Skarżącego, Sąd ma obowiązek uwzględnienia z urzędu okoliczności decydujących o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu. Do skargi, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania Skarżący załączył ksero 21 dokumentów. Wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy został, zarządzeniem z 20 października 2016 r., pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieprzekazanie dokumentów umożliwiających rozpoznanie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zdaniem Sądu, wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy – co do zasady – zaskarżonej decyzji, na co wskazuje treść przepisu. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonego przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja DIS z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, czyli decyzje, których wniosek dotyczy, nie dokonują zmian w zakresie praw lub obowiązków Skarżącego, w szczególności nie nakładają na niego powinności określonego zachowania się. Nie podlegają zatem wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie ich wykonania w tym zakresie nie może zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r, które Skarżący postrzega jako "umorzenie zaległości podatkowych" oznaczałoby w istocie uwzględnienie jego skargi na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego (która nie jest badana w niniejszym postepowaniu) i to w trybie, do którego stosowania Sąd nie jest uprawniony. Sąd nie ma kompetencji, w realiach sprawy, do umarzania zaległości podatkowych i to w postępowaniu wpadkowym "wstrzymania wykonania", a nie, jak być powinno - w drodze wyroku Sądu, w przepisanym do tego trybie badania skargi na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego za 2005 r. Sąd zauważa nadto, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych, ponieważ nie powodują one nadających się do zawieszenia skutków prawnych w tym sensie, że nie zmieniają sytuacji prawnej adresata w stosunku do chwili sprzed wydania decyzji, co stanowi niezbędny warunek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak negatywnych ich skutków następczych sprawia, że udzielenie ochrony prowizorycznej do czasu rozpatrzenia wniesionej na taką decyzję skargi należy uznać za niedopuszczalne. Przykładem aktów, które nie wywołują podlegających wstrzymaniu skutków następczych są decyzje o odmowie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Przy założeniu, że "możliwe jest wstrzymanie wykonania tych aktów administracyjnych, które dokonują zmian w zakresie praw lub obowiązków strony" w orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że "w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych; te akty niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony" (Wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 431/07, CBOSA). Dlatego niedopuszczalne w sprawie jest wstrzymania wykonania decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych czy należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, jak również decyzji o odmowie rozłożenia na raty spłat należności publicznoprawnych, bądź też odroczenia terminu ich płatności. Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.