III SA/Wa 1846/14

Dnia 28 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia Barbara Kołodziejczak Osetek, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata Pismem z dnia 1 maja 2014 r. W.R. – dalej "Skarżący" wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie "od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości". W związku z tym pismem z 2 lipca 2014 r. wezwano go do nadesłania wypełnionego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący przesłał żądany formularz wraz z załącznikami. Z uwagi na to, że nie wypełnił on rubryki 4 tego formularza, tj. nie wskazał zakresu swojego żądania, pismem z 5 sierpnia 2014 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wykonaniu wezwania Skarżący przesłał poprzedni swój formularz PPF, w którym jednakże – mimo zapewnień zawartych w piśmie z 28 sierpnia 2014 r. – nie zaznaczył czy domaga się wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych, czy również ustanowienia pełnomocnika. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 września 2014 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy. Pismem z dnia 1 października 2014 r. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, w którym wyjaśnił, że nie dopełnił wezwania do prawidłowego wypełnienia formularza PPF z powodu pomyłki, która wynikała z włożenia do koperty niewłaściwego pisma. Skarżący dodał, że w okresie kiedy wypełniał wezwanie Sądu był chory co mogło wpłynąć na zamienienie pism. Do sprzeciwu Skarżący dołączył wypełniony poprawnie formularz PPF, z którego wynikało, że wnioskuje on o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, a także odpis pisma wraz z zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym chorobę w dacie od [...] sierpnia 20014 r. do [...] września 2014 r. Z formularza PPF a także z nadesłanych dokumentów wynika, że Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada majątku i przebywa na wyłącznym utrzymaniu rodziców. Skarżący wyliczył miesięczne koszty, które ponoszą jego rodzice. Ponadto Skarżący szeroko opisał stan swojego zdrowia. Stwierdził między innymi, że choruje na reumatoidalne zapalenie stawów, którego następstwem jest zespół ostrych dolegliwości charakteryzujących się ostrym bólem ograniczającym wszelką aktywność fizyczną oraz zablokowanie stawów kolanowych, barkowych, łokciowych, stawów rąk oraz palców dłoni i stóp. Skarżący wskazał, że konieczne jest leczenie (hospitalizacja oraz operacje). Skarżący wskazując na niepełnosprawność swoich rodziców szeroko opisał ich stan zdrowia. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku oraz dochodach wynika, że Skarżący zamieszkuje z rodzicami ale osobno prowadzi gospodarstwo domowe. Na wezwanie referendarza sądowego o przedłożenie dodatkowych dokumentów i oświadczeń obrazujących sytuację majątkową, Skarżący przesłał decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w G. , uznającą Skarżącego za bezrobotnego bez prawa do zasiłku, zeznanie podatkowe PIT 37, z którego wynika, że Skarżący w 2012 i 2013 r. nie osiągnął dochodów, rachunki miesięcznych opłat oraz dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. zarządzenia z dnia 8 września 2014 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 P.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika jakim jest adwokat. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozpoznając niniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy, wziąwszy pod uwagę sytuację majątkową, rodzinną oraz stan zdrowia Skarżącego, należy przyjąć, iż spełnia on przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z przedłożonych przez Skarżącego informacji wynika bowiem, iż nie jest on w stanie ponieść żadnych kosztów. Skarżący oświadczył, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu niepełnosprawnych rodziców. Ponadto Skarżący jest osobą schorowaną, wymagającą ciągłego leczenia (hospitalizacje, operacje). Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.