III SA/Wa 1848/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. postanawia odrzucić skargę. P. S. ("Skarżący") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Powyższa sprawa została zarejestrowana pierwotnie pod sygnaturą III SA/Wa 1838/16. Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę, ze względu na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Postanowieniem wydanym w dniu 18 października 2016 r. WSA w Warszawie uchylił w trybie samokontroli powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy w WSA w Warszawie odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na skutek wniesienia sprzeciwu WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie starszego referendarza sądowego. Zarządzeniem z dnia 18 maja 2017 r. przedmiotowa sprawa została wpisana pod nową sygnaturę, tj. III SA/Wa 1848/17. Zarządzeniem z dnia 24 maja 2017 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 000 zł. W odpowiedzi na powyższe Skarżący ponowił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego postanowienia WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. utrzymał w pomocy orzeczenie starszego referendarza sądowego. Pismem z dnia 11 grudnia 2017 r., doręczonym do Sądu w dniu 14 grudnia 2017 r. Skarżący ponowił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2018 r. Sędzia Sprawozdawca wezwał Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 maja 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący odebrał odpis przedmiotowego zarządzenia w dniu 30 stycznia 2018 r. W piśmie z dnia 1 lutego 2018 r. Skarżący stwierdził, że wezwanie go do uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie jest przedwczesne, ze względu na złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na dzień 12 lutego 2018 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, w myśl art. 220 § 1 ppsa w zw. z art. 220 § 3 ppsa, nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd stwierdza, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone Skarżącemu, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu zarządzenia z dnia 12 stycznia 2018 r., tj. w dniu 31 stycznia 2018 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 6 lutego 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 ppsa. Skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do dnia 12 lutego 2018 r. nie odnotowano wpływu wpisu, należało uznać, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu. Odnosząc się do trzeciego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pisma strony, w którym Skarżący stwierdził, że wezwanie go do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jest przedwczesne z uwagi na wniosek o przyznanie prawa pomocy, odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (vide: postanowienie NSA z 18 czerwca 2014 r., II FZ 764/14). Nie budzi też wątpliwości Sądu, że złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ppsa. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia o odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego. Postanowienie odmiennie rozstrzygające wniosek o przyznanie prawa pomocy mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 ppsa, który pozwala dokonać tego w sytuacji zmiany okoliczności sprawy (vide: postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., II FZ 564/14). Sąd wydając niniejsze postanowienie miał na uwadze fakt, że Skarżący już dwukrotnie starał się uzyskać prawo pomocy, a za każdym razem orzeczenia referendarza sądowego, na skutek wniesienia sprzeciwu, zostały podane kontroli Sądu. W tym stanie rzeczy uznać należy, że działania Skarżącego zmierzają do przewlekłości postępowania, której Sąd ma obowiązek przeciwdziałać na podstawie art. 7 ppsa. Ponadto działanie Skarżącego polegające na składaniu kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy stanowi w istocie nadużycie praw procesowych i jako takie nie może być skuteczne i wywoływać skutków procesowych. O takim charakterze działań Skarżącego świadczy choćby fakt, że trzeci wniosek o przyznanie prawa pomocy datowany jest na dzień 11 grudnia 2017 r., a drugi wniosek w przedmiocie prawa pomocy został ostatecznie rozstrzygnięty w dniu 12 grudnia 2017 r., czyli Skarżący nawet nie zamierzał zapoznać się z orzeczeniem Sądu oraz ma świadomość, że jego wniosek o prawo pomocy jest bezzasadny, gdyż przed jego rozstrzygnięciem sformułował kolejny. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, postanowił o odrzuceniu skargi.