III SA/Wa 1853/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. C. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. - przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 1. 000 zł (słownie: tysiąc złotych) - Postanowieniem z 10 marca 2011 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 2000 zł. Wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił Skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarżący wywiódł od powyższej decyzji skargę kasacyjną, w związku z powyższym Sąd wezwał go do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 4560 zł. (1000 zł Skarżący uiścił wraz z wniesioną skargą kasacyjną). W związku z powyższym Skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obecnie uzyskiwane przez niego wynagrodzenie (2.959 zł brutto) biorąc pod uwagę egzekucję administracyjną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. jest niższe, niż posiadał w dacie przyznania mu prawa pomocy postanowieniem z 10 marca 2011 r. We wniosku Skarżący wniósł o częściowe zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych ponad kwotę 1000 zł, która została już przez niego uiszczona. Uzasadnił to faktem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla jego utrzymania koniecznego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania dodatkowych dokumentów, Skarżący nadesłał informacje o dochodach PIT-36 za 2011 r. oraz za 2012 r., podkreślając przy tym, że wynagrodzenie to było przedmiotem egzekucji organu. Wyjaśnił także, że co prawda zamieszkuje u 82 letniej Mamy, ale nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa, bowiem stołuje się poza domem i nie podejmuje żadnych czynności w domu. Skarżący przedstawił także wyciągi z rachunków bankowych na których znajduje się jedynie kwota 200, 17 Euro zablokowana przez organ egzekucyjny. Wyjaśnił ponadto, iż jego miesięczne dochody wydatkowane są na: opłatę za telefon komórkowy i internet 150 zł, bilet miesięczny 100 zł, lekarstwa 100 zł, ubrania 200 zł, wydatki na wyżywienie (Skarżący stołuje się poza domem 55 zł dziennie x 30) 1.650 zł, opłaty pocztowe 100 zł i artykuły biurowe. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Wniosek Skarżącego o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu, uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 5.560 zł przekracza możliwości finansowe Skarżącego. Dokonując z kolei porównania dochodów, którymi dysponuje Skarżący z wysokością ponoszonych przez niego wydatków oraz wynikających z tego standardów życia, należało przyjąć, iż Skarżący jest w stanie uiścić wpis sądowy wysokości 1.000 zł. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż z zestawienia dochodów i wydatków przedstawionych przez Skarżący wynika, że cały jego dochód w wysokości około 2000 zł netto przeznaczany jest na jego niezbędnie wydatki. Do wydatków tych Skarżący zaliczył m.in. wydatki na wyżywienie 1.650 zł (Skarżący stołuje się poza domem), książki potrzebne na dokształcanie 250 zł, prasę fachową 150 zł. W tym miejscu, przypomnieć należy, iż ciążący na Skarżącym obowiązek ponoszenia kosztów sądowych wiąże się z koniecznością poczynienia oszczędności do granicy niezbędnej do zapewnienia sobie koniecznego utrzymania. W związku z powyższym, wywiązanie się z tego obowiązku może również prowadzić do chwilowego pogorszenia standardów życia i konieczności czasowego zrezygnowania lub ograniczenia pewnych wydatków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.