III SA/Wa 1857/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., działając na podstawie własnego tytułu wykonawczego o numerze [...] z dnia [...] lutego 2015 r., obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec R. sp. z o.o. (dawniej: K. Sp. z o.o.) – dalej: "Spółka" lub "Skarżąca", dokonując zawiadomieniami z dnia 3 lutego 2015 r., nr [...] oraz nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. i w [...] S.A. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 9 lutego 2015 r. [...] S.A. otrzymał powyższe zawiadomienie w dniu 9 lutego 2015 r. Natomiast [...] Pekao S.A. otrzymał ww. zawiadomienie w dniu 3 lutego 2015 r. i realizując zajęcie w dniu 5 lutego 2015r., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w wysokości 419.220,82 zł, która w całości pokryła zobowiązanie Spółki. Następnie zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2015 r. organ egzekucyjny uchylił ww. zajęcie z dnia 3 lutego 2015 r., nr [...]. Pismem z dnia 10 lutego 2015 r. Skarżąca złożyła w terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Strona wniosła zarzut, w którym podniosła stosowanie środka egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek pieniężny stał się bezprzedmiotowy. W opinii Spółki zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. wygasło z końcem 2014r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), za niezasadny uznał zarzut Spółki w zakresie wygaśnięcia obowiązku podatkowego z powodu jego przedawnienia. W uzasadnieniu wskazał, iż mając na uwadze art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.") przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. upływało z dniem 31 grudnia 2014r. Jednakże przedawnienie nie miało miejsca w przytoczonej sytuacji, gdyż do powyższego zobowiązania zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu przedawnienia. Zatem przedmiotowe zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Strona w zażaleniu z dnia 19 marca 2015r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, iż wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego doręczenie Spółce pisma zawiadamiającego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w istocie wcale nie informuje o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, bowiem dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej, a więc dopiero z momentem ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnik uzyskuje informacje o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym. Właściwy organ nie sporządził i nie ogłosił postanowienia o przedstawieniu zarzutów osobie, która na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmowała się sprawami gospodarczymi, w rezultacie czego postępowanie karnoskarbowe nie przekształciło się z fazy "w sprawie" w fazę "przeciwko osobie", co umożliwia uzyskanie przez spółkę informacji o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym, które rodzi skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia jej konkretnego zobowiązania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. podniesiona przez Stronę kwestia dotycząca przedawnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na art. 70 § 1 O.p. wskazał, iż zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. powinno przedawnić się z dniem 31 grudnia 2014 r. Jednakże jak wynika z akt sprawy przed upływem okresu przedawnienia powyższych zobowiązań Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe. Następnie po wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionym pismami z dnia 29 września 2014r. i z dnia 11 grudnia 2014r., na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawiadomił Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych został zawieszony z dniem 5 grudnia 2013r. Zobowiązana Spółka zawiadomienia odebrała w dniach 9 grudnia 2013r., 1 października 2014r. i 18 grudzień 2014r. Zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Strona została skutecznie poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe przed upływem okresu przedawnienia przewidzianym w art. 70 § 1 O.p. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem, doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Powyższe fakty spełniają przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła Spółka zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 29 § 1, 34 § 4 art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez aprobatę przez organ II instancji poglądu organu I instancji, zgodnie z którym zarzut przedawnienia podniesiony przez Spółkę w zarzutach jest niezasadny, podczas gdy obowiązek zobowiązanego, wykazany w dostarczonym przez wierzyciela tytule wykonawczym, wygasł poprzez przedawnienie. 2) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 29 § 1, 34 § 4, art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a., w sytuacji bowiem, gdy, po pierwsze, zgłoszone zarzuty w zakresie przedawnienia obowiązku były zasadne, a po drugie, wygaśnięcie obowiązku przez przedawnienie powinno było być stwierdzone przez organ I instancji z urzędu, organ I instancji był zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne, czego nie uczynił, przez co organ II instancji zobowiązany był uchylić postanowienie organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, co również nie miało miejsca w niniejszej sprawie. 3) art. 6 oraz art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu II instancji niezgodnie z przepisami prawa oraz w sposób godzący w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i aprobatę takiego samego sposobu działania organu I instancji. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem, nie doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bowiem dopiero wszczęcie postępowania in personam powoduje spełnienie przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. Z uwagi na powyższe, sporządzenie i doręczenie pism z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionego pismami z dnia 29 września 2014r. i 11 grudnia 2014r., nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok. Doręczenie Spółce ww. pism zawiadamiających o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, w istocie wcale nie informuje o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, bowiem dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej, a więc dopiero z momentem ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnik uzyskuje informacje o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym, na co wrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11. Przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązania właściwy organ nie sporządził i nie ogłosił postanowienia o przedstawieniu zarzutów osobie, która na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmowała się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi Spółki, a więc w niniejszej sprawie konkretnej osobie fizycznej, która podpisała zeznanie podatkowe za 2008 r., w rezultacie, czego postępowanie karnoskarbowe nie przekształciło się z fazy "w sprawie" (in rem) w fazę "przeciwko osobie" (in personam), co umożliwia uzyskanie przez podatnika (Spółkę) informacji o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym, które rodzi skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia jej konkretnego zobowiązania. Podsumowując powyższe Spółka stwierdziła, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r., uległo przedawnieniu z końcem 2014 r., w konsekwencji czego postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami, wynikającymi z art. 60 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Pismem z dnia 2 czerwca 2016r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ponadto wskazać należy, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu Strony w zakresie wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Strona wniosła zarzut, w którym podniosła stosowanie środka egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek pieniężny stał się bezprzedmiotowy, gdyż - w opinii Spółki - zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. wygasło z końcem 2014r., przy czym nie wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przystępując do oceny zarówno stanowiska organów, jak i Skarżącej, wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia może ulec przerwaniu lub zawieszeniu w przypadkach wskazanych w dalszych paragrafach art. 70 O.p. W realiach przedmiotowej sprawy egzekwowane zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., przedawniłoby się - w sytuacji braku przyczyn wpływających na bieg terminu przedawnienia - z dniem 31 grudnia 2014 r. Z punktu widzenia rozpatrywanego sporu zasadnicze znaczenie ma istnienie przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o której jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dniu okresu przedawnienia w niniejszej sprawie) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W kontekście formułowanego przez Skarżącą zarzutu przedawnienia zasadniczą kwestią w sprawie pozostaje ocena czy w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia dochodzonego przymusowo zobowiązania. Zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wskazać należy, że wyrokiem z 17 lipca 2012 r., P 30/11, na który powołuje się również Skarżąca, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie tej zasady nie polega zaś na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, gdyż organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, ponieważ zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią, przy czym realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zarazem Trybunał zauważył, że sama potencjalna możliwość nadużycia kompetencji przez organ państwa przez wszczynanie postępowania karnego skarbowego tuż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego jedynym celem jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, nie jest wystarczającą podstawą uznania przepisu za niekonstytucyjny. A zatem zawiesza bieg terminu przedawnienia samo wszczęcie takiego postępowania, pod warunkiem jednak, że przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o tym, że jego zobowiązanie podatkowe z tej przyczyny nie przedawnia się. Wykonując wskazania Trybunału Konstytucyjnego i dokonując wyboru instrumentu, który je zrealizuje, ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149), która weszła w życie dnia 15 października 2013 r., dodano do Ordynacji podatkowej art. 70c, który stanowi, że organ podatkowy, właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Powracając jednak do oceny, czy w sprawie doszło do zawiadomienia zobowiązanej jako podatnika przez właściwy organ podatkowy, w tym wypadku Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., Sąd uznaje, że orzekające w niniejszej sprawie organy, prawidłowo przyjęły, że do takiego zawiadomienia doszło. Z akt sprawy wynika bowiem, że wymieniony powyżej organ podatkowy postanowieniem z dnia 5 listopada 2013r. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach podatkowych CIT za 2008r. przez osoby działające w imieniu Skarżącej przez co zaniżono wartość tego podatku w tym okresie. Następnie po wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionym pismami z dnia 29 września 2014r. i z dnia 11 grudnia 2014r., na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawiadomił Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. został zawieszony z dniem 5 grudnia 2013r. Zobowiązana Spółka zawiadomienia odebrała w dniach 9 grudnia 2013r., 1 października 2014r. i 18 grudnia 2014r. W ocenie Sądu, doręczenie informacji sporządzonej w takiej formie przed końcem 2014 r. wypełnia przesłankę zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o jakiej jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Mając na uwadze powyższą okoliczność faktyczną, nie można zaakceptować poglądu Skarżącej, że owa przesłanka nie została spełniona, albowiem – jak twierdzi - do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, konieczne jest przedstawienie podejrzanemu zarzutów, a więc wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciwko osobie, a nie w sprawie. Oceniając tak prezentowane stanowisko Skarżącej, wskazać należy, że okoliczność nieprzedstawienia Skarżącej przed dniem 31 grudnia 2014 r. zarzutów nie oznacza, że nie doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Podkreślenia bowiem wymaga, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. – wbrew twierdzeniu Skarżącej - nie decyduje wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, czy też jego przesłuchanie w charakterze podejrzanego lecz ustalenie, że podatnik wiedział, że toczy się postępowanie karnoskarbowe (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1546/14, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie, Skarżąca przez doręczenie ww. informacji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dowiedziała się o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Z tych względów należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z art. 70 § 1 tej ustawy, a powyższy zarzut Skarżącej należało uznać za niezasadny. W świetle powyższego uznać zatem należy, że zarzut Skarżącej co do naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz powiązane z tym zarzutem zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 59 § 3 u.p.e.a., przez bezzasadną odmowę umorzenia prowadzonego wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie podlega uwzględnieniu. Odnośnie do zarzutów skargi naruszenia zasad procedowania określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a., Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie, jest zgodne z wymogami określonymi w ww. przepisach k.p.a. Podsumowując, zdaniem Sądu, prawidłowo w sprawie przyjęto, że nie było podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez Skarżąca zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne z powodu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego. Końcowo, odnosząc się do wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. wniosku Skarżącej, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu tut. Sądu z dnia 16 czerwca 2016r. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku ww. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, czego wymaga art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do zawieszenia postępowania sądowego. Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy uwzględnienia zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a więc jej przedmiotem nie jest decyzja wymiarowa dotycząca zaległości Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r., co uzasadnia odmowę zawieszenia postępowania. Ponadto podkreślenia wymaga, że wyegzekwowanie całej zaległości nastąpiło już w dniu 5 lutego 2015r., w wyniku skutecznego zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.