III SA/Wa 1861/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia 1) umorzyć postępowania sądowe; 2) zwrócić J. G. uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł (słownie: czterysta złotych). Pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. J. G. (dalej "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Skarżąca w dniu 26 września 2011 r. (data wpływu do Sądu) wycofała wyżej wskazaną skargę. Wyjaśniła, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2821/10, nie widzi dalszej potrzeby popierania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił co następuje. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższy stan prawny na uwadze, należy stwierdzić, iż aby uznać za skuteczne cofnięcie skargi należało zbadać, czy w przedmiotowej sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie. W ocenie Sądu, wycofanie skargi przez Skarżącą nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, art. 161 § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 postanowił jak w sentencji.