III SA/Wa 1862/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r., 2009 r., 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji H.W. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r., 2009 r., 2011 r. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmieniła, że nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, a źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne oraz alimenty. Skarżąca podkreśliła, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji organów podatkowych spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ Skarżąca nie jest w stanie ponieść takiego wydatku bez narażenia się na utratę środków na niezbędne utrzymanie. W uzupełnieniu wniosku Skarżąca odniosła się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, lub spowodować trudne do odwrócenia skutki materialne. Nadmienić należy, że w przypadku emerytury można zając 25% jej wysokości, zatem Skarżąca mimo egzekucji nie utraci możliwości utrzymania się. Skarżąca wyjaśniła, że nie ma majątku ruchomego, ani nieruchomości, a oszczędności posiada tylko 1000zł. Jednak mimo wezwania referendarza sądowego nie nadesłała wyciągów z rachunku bankowego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, co powoduje, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo wskazanie, że zachodzi abstrakcyjne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bez wskazania jaka to będzie szkoda, jest niewystarczające. Podobnie z twierdzeniem co do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącej podniesione w uzupełniniu wniosku i odnoszące się do wadliwości skarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.