III SA/Wa 1863/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. T. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] ustalił Skarżącym – M. T. oraz R. T. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r. za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] , stanowiącą lokal mieszkalny nr [...] oraz udziału 1/96 we współwłasności garażu podziemnego oraz udziału we współwłasności garażu podziemnego w kwocie 739zł. Skarżący w odwołaniu z dnia 7 maja 2013 r. zakwestionowali zastosowaną stawkę podatku w zakresie garażu podziemnego. Zdaniem podatników w związku z tym, iż miejsca postojowe znajdują się bryle budynku mieszkalnego powinny zostać opodatkowane stawką własnością dla budynków mieszkalnych a nie pozostałych. Powołali się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie opodatkowania garaży oraz na wyrok NSA z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10. W dniu 4 marca 2014 r. wpłynęło do Kolegium za pośrednictwem poczty elektronicznej, pismo Skarżących zawierające argumentację za przyjęciem stanowiska, że garaże powinny być opodatkowane stawką jak dla budynków mieszkalnych, a także zawierające zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących terminów załatwienia spraw, w tym m.in. art. 35 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 1,ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. e), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej:"u.p.o.l."). Kolegium wskazało, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest jaką stawką powinno być opodatkowane miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym znajdującym się w budynku położonym w W. przy ul. [...] . Zdaniem organu podatkowego właściwa będzie stawka dla budynków pozostałych, zdaniem podatników - dla budynków mieszkalnych. Organ zauważył, iż ostatecznie kwestia ta została rozstrzygnięta uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FPS 4/11. Zaznaczył, iż fakt, że miejsca postojowe znajdują się w tym samym budynku, co należący do Skarżących lokal mieszkalny, sam w sobie nie przesądza jeszcze, aby garaż, który jest odrębną nieruchomością lokalową z własną księgą wieczystą był opodatkowany wg stawek dla budynków mieszkalnych. Wskazał, iż z rejestru lokali wprost wynika, iż jest to lokal użytkowy - niemieszkalny. Organ uznał, iż udział w takim lokalu podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Kolegium stwierdziło, że nabyte przez Skarżących udziały w samodzielnym lokalu niemieszkalnym i opodatkowanie ich według stawki jak dla budynków mieszkalnych byłoby nieuprawnione i stanowiło niedopuszczalne rozciągniecie preferencyjnej stawki podatkowej na te części budynków mieszkalnych, które nie służą zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludzi jakimi są potrzeby mieszkaniowe. Służąc przechowywaniu pojazdów mechanicznych, a pomocniczo także innych należących do właściciela rzeczy, garaż nie zaspokaja potrzeb mieszkaniowych jego właściciela. Na gruncie ustawy u.p.o.l. nie może być zatem kwalifikowany jako "mieszkalna część budynku", o której mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) ww. ustawy, ale jako "cześć budynku pozostała", o której mowa w art. 5 ust. 2 lit. e) tej ustawy, tj. inna niż zajęta na cele mieszkalne i gospodarcze. Skarżący w skardze z dnia 8 maja 2014 r. podtrzymali swoje stanowisko odnośnie stawki podatku, którą powinno być opodatkowane miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym. Wskazali, że miejsce postojowe znajduje się w budynku mieszkalnym i powinno być traktowane jako pomieszczenie przynależne do budynku mieszkalnego (mieszkania), a tym samym zostać opodatkowany stawkami podatkowymi właściwymi dla budynków mieszkalnych. Lokal wyodrębniony fizycznie (garaż) traktowany jest jako część składowa budynku, a tym samym powinien być opodatkowany według tych samych stawek co budynek. Wyjaśnili, że zakupu mieszkania i garaży dokonali jednym aktem notarialnym. Forma wyodrębnienia naszej własności (wpisy do stosownych ksiąg wieczystych) nie może wpływać na sposób opodatkowania, gdyż mogłoby to prowadzić do prób oszukiwania Państwa, poprzez unikanie stosownych stawek podatkowych. Według Skarżących garaż wielostanowiskowy mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynku mieszkalnego. Nie jest on bowiem odrębnym przedmiotem opodatkowania. Stosowanie takiej stawki podatku jest właściwe dla takich obiektów budowlanych, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana na cele mieszkalne. W ten sposób został bowiem zdefiniowany budynek mieszkalny w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317, ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) określono rodzaje budynków oraz stwierdzono, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. Podkreślili, że u.p.o.l. definiuje pojęcie budynku. Nie wskazuje jednak co należy rozumieć pod pojęciem jego "części". Mając na uwadze wskazaną wcześniej definicję budynku i potoczne rozumienie słowa "część" należy przyjąć, że "częścią budynku" będzie - wycinek jakiejś całości, fragment czegoś będący wynikiem podziału lub wyodrębniony z czegoś, jeden z elementów, na które dzieli się jakaś całość, pewna ilość z całości (Uniwersalny Słownik języka polskiego PWN pod. Red. S. Dubisza, Warszawa, t. I s. 521), to jest - część obiektu budowlanego: trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadającego fundamenty i dach, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Mówiąc o "części budynku mieszkalnego" należy wziąć pod uwagę funkcję użytkową takiego budynku - mieszkalną, służącą zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych rodzin. Zwrócić należy także uwagę, że ustawodawca w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie podzielił przedmiotów opodatkowania na budynek i części budynku; nie ma dwóch przedmiotów opodatkowania. Nieuprawniona byłaby sytuacja, w której części budynków ze względu na ich wyodrębnienie prawne traktowano by inaczej (gorzej) w sensie podatkowym od lokali, które są wyodrębnione tylko fizycznie i także stanowią część budynku mieszkalnego.Garaż, stanowiący część budynku mieszkalnego, podlega, jako ta część opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a wymienionej ustawy, dlatego zaskarżana decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o których mowa w ustawie o własności lokali, pomimo tego że na mocy tej ustawy mogą stanowić odrębne nieruchomości, są faktycznie częściami określonego budynku mieszkalnego i z powodu wzmiankowanego wyodrębnienia nie przestają nimi być. Według Skarżących potwierdza to art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, w którym definiuje się samodzielny lokal jako obszar wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku, a także art. 2 ust. 1 u.p.o.l. - wskazujący jako przedmiot opodatkowania budynki lub ich części, nie zaś określone (mieszkalne, niemieszkalne) lokale mieszczące się w budynku. Garaż, jako pomieszczenie o innym przeznaczeniu aniżeli mieszkalne, jeżeli stanowi część budynku mieszkalnego - jako ta część podlega opodatkowaniu stawką właśnie dla budynku mieszkalnego. Znajdujący się w obrębie budynku mieszkalnego lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu, nie przestaje być z racji swego charakteru częścią budynku mieszkalnego. Nie podważa zaprezentowanej powyżej tezy także treść art. 3 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym: jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Przepis ten statuuje jedynie na kim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność, nie normuje natomiast przedmiotu opodatkowania tym podatkiem, który określony jest w cytowanym powyżej art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Regulacja prawna art. 3 ust. 5 u.p.o.l. nie determinuje więc stawki podatkowej. Również, zdaniem Skarżących, zastosowanie do garaży jako części budynków mieszkalnych "preferencyjnej" stawki podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. również i z charakterem budynku, jest dostatecznie uzasadnienie. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego oraz udziałów w garażu wielostanowiskowym (tzw. miejsc postojowych) mieszczącym się w tym samym budynku mieszkalnym. Garaż stanowi odrębny przedmiot własności, dla którego założono oddzielną księgę wieczystą. Skarżący posiada również stosowne udziały we własności gruntu, związane z poszczególnymi lokalami. W rejestrze (kartotece) lokali funkcję użytkową zarówno garażu, określono jako "niemieszkalną". Spór stron dotyczył stawki podatku od nieruchomości, jaką należało zastosować do opodatkowania przysługującego Skarżącym miejsca postojowego (garażowego). Zdaniem organów podatkowych należało zastosować stawkę przewidzianą do opodatkowania budynków pozostałych. Skarżący uważał natomiast, że właściwą była stawka podatkowa przypisana budynkom mieszkalnym. W stanie prawnym istotnym w niniejszej sprawie przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowił, iż opodatkowaniu podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Przepis z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. stanowi natomiast, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Zagadnienie opodatkowania garaży istotnie budziło kontrowersje prowadzące do rozbieżności w orzecznictwie organów podatkowych oraz w orzecznictwie sądowym. Rozstrzygnął je Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11 (ONSAiWSA 2012/3/36) stwierdzając, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Oznacza to, że właściwą w tym przypadku jest stawka przypisana budynkom i ich częściom "pozostałym". Podzielając dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię powyższych przepisów u.p.o.l., stanowiących także podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych w rozpoznanej sprawie, wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepisy u.p.o.l. nie określają natomiast, co należy rozumieć pod pojęciem "części" budynku. Zważywszy jednak, że w znaczeniu potocznym "część" to element jakiejś całości, fragment czegoś, dający się wydzielić lub wydzielony, a ponadto, iż określając podatników podatku od nieruchomości w art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l. ustawodawca uwzględnił sytuację, gdy nieruchomość lub obiekt budowlany stanowią współwłasność oraz sytuację, gdy wyodrębniono własność lokali, uprawniony jest wniosek, że lokal – czy to mieszkalny, czy użytkowy – stanowi część budynku, a własność lokalu może stanowić przedmiot opodatkowania odrębny od innych części budynku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.). Przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wskazuje, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Z art. 2 ust. 4 tej ustawy wynika natomiast, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". W świetle powyższych przepisów garaż może być pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego albo odrębną własnością lokalową. W pierwszej z tych sytuacji garaż nie będzie stanowił przedmiotu opodatkowania odrębnego od samodzielnego lokalu mieszkalnego, co oznacza, iż będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum (podział rzeczy do korzystania z niej). Jeżeli jednak garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, stanowiący odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Maksymalne stawki podatku od nieruchomości, jakie może uchwalić rada gminy w odniesieniu do budynków lub ich części określa art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zostały one zróżnicowane w zależności od rodzaju budynków i ich części. Odrębne stawki ustanowiono dla budynków mieszkalnych lub ich części (lit. a), budynków (ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarcze (lit. b), budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych (lit. d) oraz budynków pozostałych lub ich części (lit. e). Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej – garażu do odpowiedniej stawki uzależnione jest więc od uznania, czy ma ona charakter mieszkalny, czy też nie. "Garaż" w rozumieniu potocznym oznacza pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod red. B.Dunaja; WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji zatem, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za przyjęciem stanowiska, że garaż (lokal) stanowiący odrębną własność podlega innemu (wyższemu) opodatkowaniu, niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego, przemawiają także względy wykładni celowościowej. W praktyce zdarza się, że właścicielami lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w postaci garażu są osoby fizyczne, które nie są właścicielami samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W takiej sytuacji brak jest uzasadnienia, aby podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych był uiszczany przez osoby będące właścicielami samego garażu, który nie pełni funkcji mieszkalnej. Podatek od nieruchomości zalicza się do podatków o charakterze majątkowym. W polskiej regulacji opodatkowania posiadania majątku, wysokość stawek dla budynków lub ich części zróżnicowano w zależności od sposobu ich wykorzystania. Generalnie, w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W podatku od nieruchomości realizacja tej preferencji wyraża się tym, że domy i lokale mieszkalne opodatkowane są według stawek najniższych. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. ustawodawca przewidział niższą stawkę podatkową dla podatników posiadających majątek przeznaczony do celów mieszkalnych w stosunku do osób, które przykładowo, zajmują budynki na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. opodatkowaniu według stawek najwyższych. Zastosowanie do garaży stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (odrębna własność lokali), jako części budynków mieszkalnych preferencyjnej stawki podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. stanowiłoby wyłom w stosowaniu najniższej stawki podatkowej dla lokali ściśle spełniających kryterium lokali mieszkalnych. Jakkolwiek uchwała powyższa podjęta została na skutek wniesienia pytania prawnego w konkretnej sprawie, jej moc wiążąca dotyczy także innych spraw, na co wskazuje art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", nakazujący ponowne przedstawienie powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego przez skład sądu administracyjnego, który nie podziela stanowiska zajętego w uchwale. W rezultacie dopóki co do przedmiotowego zagadnienia nie zostanie podjęta uchwała o odmiennej treści, albo też nie ulegnie zmianie stan prawny, uchwała z dnia 27 lutego 2012r. wiąże sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których znajdują zastosowanie interpretowane tą uchwałą przepisy, a zatem także w rozpoznanej sprawie. W niniejszej sprawie podkreślić należy znaczenie informacji zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków wynikające z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków. Znaczenie to podkreślił także Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale z 27 lutego 2012r. stwierdzając, iż jest to przepis o istotnym znaczeniu dla wymiaru podatku od nieruchomości, chociaż znajdujący się poza regulacją ustawy podatkowej. W ewidencji gruntów i budynków, jak stanowi art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zamieszczane są informacje dotyczące gruntów (ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty), budynków (ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych) oraz lokali (ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej). Zgodnie zaś z zapisem w rejestrze lokali garażom przypisano funkcję niemieszkalną. Sąd stwierdza zatem, że miejsca postojowe w garażu stanowiły przedmioty odrębnej własności – samodzielne lokale. Wyodrębnienie ich własności uniemożliwia ponadto uznanie ich za pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego. Jakkolwiek lokale te znajdują się w budynku mieszkalnym, należało je zakwalifikować jako wyodrębnione części tegoż budynku, stanowiące odrębne przedmioty opodatkowania. Ponieważ lokale te, pomimo swojego usytuowania, nie zaspokajają potrzeb mieszkaniowych właścicieli, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mogły być zakwalifikowane jako "mieszkalna część budynku", o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a). Prawidłowo organy podatkowe do opodatkowania tych lokali zastosowały stawkę przewidzianą dla "części pozostałej budynku", której dotyczy art. 5 ust.1 pkt 2 lit e), tj. części budynku innej niż zajęta na cele mieszkalne lub na prowadzenie działalności gospodarczej. Niezasadne były zatem zarzuty Skarżących dotyczące niewłaściwego zastosowania przepisów określających stawki podatku od nieruchomości. Sąd nie kwestionuje istotnego charakteru argumentów, jakie Skarżący wskazał uzasadniając znaczenie miejsc postojowych w budynkach mieszkalnych. Jednakże argumenty te nie mogły skutecznie podważyć stanowiska organów podatkowych, znajdującego oparcie w przepisach obowiązującego prawa oraz ich wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 lutego 2012r. W uchwale z 27 lutego 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego, nie stanowi naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Dodać należy, że w świetle przepisów u.p.o.l. każdy lokal mieszkalny opodatkowany jest taką samą stawką, niższą niż stawki stosowane w przypadku lokali pozostałych. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym zróżnicowanie w opodatkowaniu lokali wynika z odmienności stanów faktycznych, jakie występują na skutek różnych działań uczestników obrotu lokalami, korzystających ze swobody zawierania umów. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa w sposób, który powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.