III SA/Wa 1867/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2005 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta L. ustalił B. P. – Skarżącemu w rozpatrywanej sprawie, wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r. na łączną kwotę 291, 10 zł, w tym 26,19 zł za budynek mieszkalny oraz 264,86 zł za grunt. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 oraz art. 6 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), a także § 1 uchwały Rady Miasta L. NR [...] z dnia [...]listopada 2004 r. w sprawie podatków i opłat lokalnych. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, m.in., iż przedmiotem opodatkowania jest działka gruntu położona w L. przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], która w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest symbolem "[...]" – tereny mieszkaniowe, co oznacza grunty zabudowane i zurbanizowane. Powołał się również na treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). Od decyzji tej Skarżący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zmniejszenia podatku o kwotę 264,86 zł jako wymierzonego nienależnie od zadrzewionego i zakrzewionego gruntu jego działki niepodlegającego opodatkowaniu. W uzasadnieniu odwołania powołał się na nowelizację ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy której od dnia 1 stycznia 2003 r. zwolnione zostały od podatku od nieruchomości grunty zadrzewione i zakrzewione, a do takich należy jego działka. Podniósł, iż na okoliczność tę wskazywał już wielokrotnie, m.in. w informacjach podatkowych składanych przez niego na formularzach IPN-1. Następnie obszernie opisał przebieg postępowań podatkowych dotyczących ustalenia wymiaru podatku od tej samej nieruchomości za lata 2003 i 2004. Odnosząc się zaś do uzasadnienia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji stwierdził, m.in., iż jest ono nie do przyjęcia, podobnie jak nie można zaakceptować faktu, aby Urząd Miejski w L. znający teren parceli z licznych wizji lokalnych, nie uznawał za dokument źródłowy umowy kupna-sprzedaży przedmiotowej działki z dnia 1 października 1928 r. (punktacya) stwierdzający, że jest to teren zarosły drzewami i krzakami (o ile tam występują). Podkreślił również, iż jedynym prawnym dokumentem w sprawie, a zarazem urzędowym źródłem informacji, są dane odnowionej ewidencji gruntów Miasta L. opracowanej przez Biuro Informacji Terenowej w G., a nie gołosłowny wykaz ewidencji i gruntów i ich przekwalifikowania, jakimi posługuje się w tej sprawie Urząd. Uzasadnionym jest więc dołączenie do akt sprawy wskazanego przez niego opracowania. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr. [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości zabudowanej, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w obrębie 10, położonej w L. przy ul. [...] o powierzchni gruntu 1.558 m2. W ewidencji gruntów prowadzonej dla miasta L. przez Starostwo Powiatowe w L. działka ta oznaczona jest symbolem "[...]" – tereny mieszkaniowe. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku jest zapis zawarty w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej miejscowości. Skoro cała działka gruntu położona w L. przy u. [...] oznaczona jest jako "[...]" – tereny mieszkaniowe, to nie ma podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak domaga się Skarżący. Organ odwoławczy wskazał również, iż zastosowane w decyzji wydanej w pierwszej instancji stawki podatku wynikają ze stosownej uchwały Rady Miasta L. Na zakończenie zaś wyjaśnił, iż jeżeli Skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów odnośnie swojej nieruchomości, to powinien wystąpić o ich korektę w trybie określonym w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego, a następnie – w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych, mógłby wnosić o wzruszenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Pismem z dnia 18 czerwca 2005 r. zatytułowanym "odwołanie" Skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie tym wskazując na przepisy art. 51, art. 168 i art. 217 Konstytucji RP, art. 139 § 1-3, art. 180 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 270 – 273 i art. 276 Kodeksu karnego, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta L. w zakresie ustalonego podatku o nieruchomości w wysokości 264,86 zł. Ponadto wnosił o rozpatrzenie sprawy łącznie ze sprawami dotyczącymi wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. i 2004 r., spowodowanie wizji lokalnej w terenie z jego udziałem celem wizualnego stwierdzenia przez Kolegium, że działka zarosła drzewami i krzakami nie była i nie jest gruntem ornym, czy też rolnym, pozyskanie i dołączenie do akt sprawy prawdziwej ewidencji gruntów opracowanej przez Biuro Geodezji i Informacji Terenowej w G. w latach dziewięćdziesiątych oraz o zwrot przez Prezydenta Miasta L. stosownej kwoty z odsetkami, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów procesowych od Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi Skarżący zwrócił uwagę, m.in. na równoczesne załatwianie spraw jego odwołań dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004 i 2005, na celowe niedołączenie do akt sprawy za lata 2004 i 2005 dokumentów fikcyjnej ewidencji gruntów wykonanej przez firmę "A." oraz protokołu z wykonanej czynności z dnia 26 marca 2003 r., przy którym ewidencja ta została przekazana Urzędowi Miasta L. oraz niedołączenie do akt tych spraw, podstępnie uzyskanego od niego formularza IPR –1, świadczącego o tym, że grunt jego działki jest gruntem rolnym, co nie jest w żadnej mierze zgodne ze stanem faktycznym, a także jest sprzeczne z danymi zawartymi w dołączonym do akt sprawy formularzu IPN-1, w oparciu o który ustalony był podatek od nieruchomości za 2004r. i 2005 r. W dalszej części uzasadnienia Skarżący podniósł, iż bezskutecznie domagał się ustalenia podatku w oparciu prawdziwą ewidencję gruntów i budynków wykonaną przez Biuro Geodezji w G. i której istnienie udokumentował, nie zaś na podstawie zafałszowanej ewidencji gruntów sporządzonej przez firmę "A.". Następnie Skarżący obszernie opisał swoje zastrzeżenia odnośnie tej ostatniej ewidencji. Podniósł także, iż nawet oznaczenie w tej ewidencji jego działki gruntu symbolem "[...]" nie sprawia, iż nie można zastosować w odniesieniu do tej działki art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na zakończenie swojej skargi Skarżący przedstawiając dotychczasowe ustalenia organów podatkowych stwierdził, m.in., iż domaga się dołączenia do akt niniejszej sprawy niezaprzeczalnie istniejącej ewidencji gruntów i budynków odnowionej przez Biuro w G., z której jednoznacznie będzie wynikać, że jego działka nie jest działką rolną ani orną i dlatego może podlegać zwolnieniu od podatku gruntowego za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 12 sierpnia 2005 r. Skarżący poinformował, iż dołączony do tego pisma formularz IPR–1 z dnia 30 maja 2005 r. złożył w tym samym dniu w Urzędzie Miejskim w L. korygując w nim informacje zawarte w formularzu IPR-1 złożonym przez niego w dniu 14 marca 2003r. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 8 października 2005 r. Skarżący ponownie przedstawił swoje zastrzeżenia odnośnie ewidencji gruntów i budynków wykonanej dla Urzędu Miasta L. przez firmę "A.", na podstawie której to ewidencji został ustalony, kwestionowany przez niego podatek od nieruchomości za 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należało jednak wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sprawowanie tej kontroli obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy były decyzje wydane przez organy podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości i tylko w tym zakresie sąd mógł wydać rozstrzygnięcie. Natomiast do zakresu działania sądu administracyjnego nie należy orzekanie w sprawach karnych i choćby z tego powodu sąd ten nie jest powołany do badania zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych przez Skarżącego przepisów Kodeksu karnego. Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznaczane są przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie była to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2005 r. kończąca postępowanie podatkowe dotyczące ustalenia Skarżącemu podatku od nieruchomości za 2005 r. i tylko to postępowanie oraz wydawane w jego ramach decyzje podatkowe stanowić mogły przedmiot kontroli sądu. Z tych powodów nie mogły być rozpatrywane i uwzględnione te wszystkie zarzuty i argumenty Skarżącego, które odnosiły się do postępowań podatkowych w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004. I tak, n.p. nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie te wszystkie, szeroko opisywane przez Skarżącego, argumenty odnoszące się do faktu, iż w jego ocenie, należąca do niego działka gruntu nie jest działką rolną (orną), ponieważ z wydawanych w tej sprawie decyzji w żaden sposób nie wynika, aby takie stanowisko, co do charakteru tej działki gruntu prezentowały organy podatkowe. Ze skargi można wnosić ponadto, że decyzje wydane w postępowaniach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004 były już przedmiotem orzekania przez sąd administracyjny w oddzielnych sprawach. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stanowiącej własność Skarżącego zabudowanej działki gruntu położonej w L. przy ul. [...]. Skarżący nie kwestionuje przy tym ustalenia tego podatku w części odnoszącej się do znajdującego się na tej działce budynku, natomiast uważa, że nieprawidłowe było wymierzenie podatku od gruntu, gdyż podlega on zwolnieniu od tego podatku jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dokonując oceny tego sporu należy wskazać, iż stosownie do powoływanego również przez organy podatkowe obu instancji art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje także bezpośrednio art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument decydujący o klasyfikowaniu gruntów. Rację należy zatem przyznać organom podatkowym, które przy dokonywaniu wymiaru podatku przyjęły klasyfikację gruntu wynikającą z rejestru ewidencji gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U . Nr 38, poz. 454). Przepisy tego rozporządzenia w § 67 i § 68 regulują podział wykazywanych w ewidencji użytków gruntowych na poszczególne grupy i podgrupy oraz określają sposób ich oznaczania. I tak, n.p. tereny mieszkaniowe należą do grupy użytków gruntowych określanych jako "grunty zabudowane i zurbanizowane" i oznaczane są symbolem "[...]" ( § 67 pkt 3 i § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia). Z kolei grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczane symbolem "Lz" należą do oddzielnej grupy użytków gruntowych określanej mianem " grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione"( § 67 pkt 2 i § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). W aktach sprawy znajduje się potwierdzony za zgodność z oryginałem wypis z rejestru gruntów dla jednostki ewidencyjnej – Miasta L., z którego wynika, że stanowiąca przedmiot opodatkowania działka gruntu położona w L. przy ul. [...] o powierzchni 0,1558 ha oznaczona jest symbolem "[...]". Z wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia wynika więc w sposób jednoznaczny, iż takie oznaczenie w ewidencji gruntów działki gruntu Skarżącego wyklucza możliwość uznania jej jednocześnie za grunt zadrzewiony i zakrzewiony, o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zastosowania którego to przepisu domaga się Skarżący. Jak już była o tym mowa wcześniej, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decydujące znaczenie ma sposób klasyfikacji danego gruntu, ze względu na jego przeznaczenie lub sposób użytkowania, przyjęty w urzędowym rejestrze jakim jest ewidencja gruntów i budynków, natomiast nie ma takiego znaczenia samo subiektywne przekonanie Skarżącego opierające się, jak należy przyjąć sądząc z treści skargi, na fakcie, iż na jego działce gruntu rosną drzewa i krzewy, bądź wywodzone z fragmentu umowy zawartej w 1928 r. stanowiącego o tym, że przedmiotem sprzedaży jest działka (parcela) wraz z rosnącymi na niej krzakami i drzewami, jeżeli takowe na danej parceli się znajdują. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wprawdzie w myśl § 3 tego artykułu nie wyklucza to możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, niemniej należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie nie było ku temu podstaw. Dane zawarte w ewidencji gruntów powinny podlegać ciągłej aktualizacji, jednak mogą zdarzyć się sytuacje, iż w danej chwili są one już nieaktualne i w związku z tym nie odpowiadają one już stanowi rzeczywistemu. Przykładowo może się tak zdarzyć w przypadku zbycia nieruchomości i nieuwidocznienia jeszcze tego faktu w ewidencji. Wówczas możliwe jest co do zasady, iż organ podatkowy może uwzględnić zmianę właściciela, udokumentowaną w akcie notarialnym, mimo że co innego wynika z ewidencji. Natomiast w rozpatrywanej sprawie Skarżący kwestionując aktualną ewidencję gruntów, wskazuje na istnienie opracowanej w latach dziewięćdziesiątych, celowo utajnionej, prawdziwej ewidencji gruntów sporządzonej przez Biuro Geodezji w G., z której będzie jednoznacznie wynikać, że jego działka nie jest działką rolną ani też orną. Jak już była o tym mowa wcześniej, organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r. nie wskazywały w swoich decyzjach, aby działka Skarżącego taki właśnie charakter posiadała. Jeżeli zatem w aktach sprawy znajduje się aktualny wypis z rejestru gruntów, z którego wynika taka klasyfikacja gruntu, jak przyjęta przez organ pierwszej instancji przy jego opodatkowaniu, to nie było zasadne, aby w takiej sytuacji organ odwoławczy prowadził postępowanie zmierzające do podważenia tego dokumentu i prawdziwości wynikających z niego danych, na podstawie twierdzeń Skarżącego o istnieniu innej prawdziwej ewidencji. Możliwość jaką stwarza art. 190 § 3 Ordynacji podatkowej nie oznacza, iż w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowi, jeżeli nie ma ku temu żadnych racjonalnych i uzasadnionych podstaw. Natomiast jeżeli z jakichkolwiek powodów Skarżący kwestionuje rzetelność czy prawdziwość ewidencji prowadzonej przez przewidziany do tego przepisami prawa organ administracji publicznej, w tym przypadku starostę, czy też zgodność ze stanem rzeczywistym danych wynikających z takiej ewidencji, to powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym tę ewidencję. Na możliwość taką wskazano w uzasadnieniu organu odwoławczego. W związku z powyższym uznać należy, że zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się także w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy podatkowe innych przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.