III SA/Wa 1873/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. [...] W. B., A. B. spółka cywilna z siedzibą w G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010r. Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji B. [...] W. B., A. B. s.c. z siedzibą w G. (dalej "Spółka") zwróciła się z wnioskiem, zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2010r., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że zaskarżona decyzja nakłada obciążenia fiskalne, których Skarżąca nie jest w stanie obecnie ponieść. W ocenie skarżącej zakwestionowanie decyzji stanowi wystarczającą przesłankę do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Wskazała, że przesłanka interesu publicznego i słusznego interesu stron, leżące u podstaw rozstrzygnięć pozytywnych w zakresie wstrzymania wykonania stanowi odzwierciedlenie zasady "Państwa prawa" oraz prawa do sądu. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania narazi Skarżącą na nieodwracalne skutki prawne, czego można uniknąć wstrzymując wykonalność zaskarżonej decyzji do czasu potwierdzenia bądź zanegowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadności nałożenia obowiązku o charakterze publicznoprawnym, objętego zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z orzecznictwa sądowego, wypracowanego na niwie ww. przepisu, wynika że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę występującą z wnioskiem przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.) Innymi słowy, chodzi o wykazanie istnienia okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 62 § 1 P.p.s.a., które ocenia Sąd, uwzględniając zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie ww. przepisu (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r. sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). W związku z tym stwierdzić należy, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony - na jej wniosek, do skarżącej Spółki należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. W niniejszej sprawie Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ograniczyła się jedynie do wskazania nazbyt ogólnikowych stwierdzeń, że zaskarżona decyzja nakłada na podatników znaczne obciążenia fiskalne, na których poniesienie Spółki nie stać, zaś wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje nieodwracalne skutki prawne. Jednocześnie Spółka powołała się na przesłankę interesu publicznego i słusznego interesu stron. Nie wskazała przy tym żadnych konkretnych okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie wskazała ani majątku, ani jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi (zaległościami). Nie przedstawiła żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozwoliłyby wykazać ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uniemożliwia to Sądowi dokonanie ocen przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważa ponadto, że odwołanie się przez Spółkę do "interesu publicznego" lub "słusznego interesu stron" samo przez się nie rodzi obowiązku zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. W piśmiennictwie podnoszona jest okoliczność, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Wykonanie decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma ponadto charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. W ocenie Sądu ogólnikowość argumentów podniesionych przez Skarżącą nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd z tych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.