III SA/Wa 1874/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi – Pismem z dnia 30 czerwca 2010r. pełnomocnik R. D. (dalej "Skarżąca") – dor. pod. A. Z., wniósł skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Powyższe postanowienie, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru (k. – 33 akt sądowych) zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 6 września 2010r. W dniu 7 września 2010r. (data stempla pocztowego), za pośrednictwem organu, pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż w dniu 11 sierpnia 2010r. doręczono mu wezwanie WSA w Warszawie do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych ww. skargi. Bez zbędnej zwłoki tj. w tym samym dniu uiścił na rachunek bankowy Sądu wpis oraz sporządził prawidłowo oznaczone pismo procesowe, do którego dołączył pełnomocnictwo. Wyjaśnił, że z winy pracownicy kancelarii powyższe pismo zamiast zostać wysłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostało skierowane na adres Izby Skarbowej w W. W jego ocenie, niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było przez niego niezawinione. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącej dołączył oświadczenie A. D. – pracownicy kancelarii, w którym wyjaśniła, że to z jej winy przesyłka zawierająca uzupełnienie braków formalnych skargi została skierowana na niewłaściwy adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a. – strona powinna wystąpić z takim wnioskiem, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jest ono możliwe w szczególności w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Podnieść zatem należy, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się to bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.) Przykładowo do takich okoliczności można zaliczyć nagłą chorobę, która uniemożliwi posłużenie się nawet innymi osobami np. dorosłym domownikiem, klęskę żywiołową lub też zdarzenie nagłe, którego strona nie mogła przewidzieć i zabezpieczyć się przez jego skutkami. Należy stwierdzić, że do uzupełnienia braków formalnych skargi zobowiązany był pełnomocnik strony, a to czy z obowiązku tego wywiązał się osobiście czy też zlecił wykonanie innej osobie, na przykład pracownikowi kancelarii było jego wyborem – wyborem związanym z ponoszeniem ryzyka za nieprawidłowości w wykonaniu tego obowiązku. A zatem należy stwierdzić, że zaniedbania osób (pracowników kancelarii), którymi posłużył się pełnomocnik strony były zaniedbaniem tegoż pełnomocnika, w uchybieniu terminowi. Pogląd taki wygłosił również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 30 sierpnia 1937 r. C II 533/37, PPC 1938 Nr 3-4 1121 stwierdzając, że "pełnomocnik procesowy strony ponosi winę za zaniedbanie terminu także wówczas, gdyby zaniedbanie to miało pozostawać w związku z zaniedbaniem jego personelu kancelaryjnego" a także w uchwale z 10 stycznia 1956 r. IV CO 58/55, OSNCK 1956/4/106, stwierdzając, iż "zaniedbanie przez personel administracyjny zespołu adwokackiego czynności koniecznej do zachowania terminu procesowego, a zleconej przez adwokata – członka tegoż zespołu, nie uzasadnia z reguły przywrócenia terminu". Pogląd ten jest poglądem od lat utrwalanym w orzecznictwie sądowym. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że powołane przez pełnomocnika Skarżącej okoliczności uzasadniające jego zdaniem, przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, iż zaniedbanie pracownika kancelarii, którym niewątpliwie było przesłanie pisma zawierającego uzupełnienie braków formalnych skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy pełnomocnika. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wówczas, gdy strona dołożyła wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Okoliczność powołana przez pełnomocnika była natomiast przejawem zawinionego zaniedbania pracownika kancelarii i jako taka obciąża również prowadzącego tę kancelarię pełnomocnika. W związku z powyższym, Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku swojej winy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.