III SA/Wa 1874/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran, sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "Naczelnik US") prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku J. K. (dalej jako "Strona" lub "Skarżący") na podstawie m.in. własnego tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2019 r. dotyczącego zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2013 r. w kwocie należności głównej 634.838,00 zł oraz odsetki za zwłokę. Powyższy tytuł wykonawczy został doręczony Stronie w dniu 4 lutego 2020 r. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, dokonał nw. czynności egzekucyjnych: – zawiadomieniem z [...] października 2019 r. nr [...] dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. W odpowiedzi na zajęcie, pismem z 1 października 2019 r. I. S.A. poinformował organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej, a następnie pismem z 30 listopada 2022 r. poinformował, że umowa o prowadzenie rachunku została rozwiązana; – zawiadomieniem z [...] października 2019 r. nr [...] podjęto próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w D. S.A. Oddział w Polsce. Pismem z 8 października 2019 r. Bank poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz Strony; – zawiadomieniem z [...] października 2019 r. nr [...] dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. Pismem z 1 października 2019 r. Bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej oraz o braku środków pozwalających na realizację zajęcia; – zawiadomieniem z [...] października 2019 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A. S.A. Pismem z 4 października 2019 r. Bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej; – zawiadomieniem z [...] października 2019 r. nr [...] dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w S. S.A. Pismem z 1 października 2019 r. Bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Powyższe zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Stronie 4 lutego 2020 r., natomiast Banki odebrały zawiadomienia o zajęciu dnia 1 października 2019 r.; – zawiadomieniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "Dyrektor") z tytułu zwrotu zasądzonych kosztów postępowania sądowego wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1754/18. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Stronie 4 lutego 2020 r. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu 14 listopada 2019 r., a w dniu 28 listopada 2019 r. przekazał kwotę 340,00 zł, tytułem realizacji zajęcia; – na podstawie dalszego tytułu wykonawczego, zawiadomieniami z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] i nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. dokonał zajęcia nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] i ul. [...], objętych księgami wieczystymi nr [...] i nr [...]. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Stronie 20 grudnia 2023 r. Pełnomocnik Strony pismem z 18 lutego 2025 r. wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego ze względu na brak doręczenia decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r. nr [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2013 r. w kwocie 636.445,00 zł, a tym samym ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego objętego tym tytułem. Ponadto pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik US postanowieniem z [...] marca 2025 r.odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2019 r. Strona w zażaleniu z 24 marca 2025 r., wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnikowi US. W uzasadnieniu zarzucił, że decyzja będąca podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego została wysłana na nieprawidłowy adres elektroniczny co oznacza, że nie została w ogóle doręczona. Ponadto zaznaczył, że organ egzekucyjny celowo pomija fakt, iż w tym samym postępowaniu podatkowym została wydana wcześniej taka sama decyzja, która została wysłana na adres w S. W dalszej części wskazał, że w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia przepisów prawa dotyczących prowadzenia egzekucji, ponieważ została ona wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu. W jego ocenie brak upomnienia stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego w postępowaniach egzekucyjnych, do których mają zastosowanie przepisy sprzed nowelizacji. Dyrektor postanowieniem z [...] czerwca 2025 r., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu kwalifikując podniesiony we wniosku z 18 lutego 2025 r. zarzut jako przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132, dalej: "u.p.e.a."), tj. nieistnienie obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji nr [...] z [...] grudnia 2018 r. ustalającej Stronie zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2013 r. w kwocie 636.445,00 zł, podniósł, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się na prawidłowości wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji konstytutywnej, to jest takiej, której skuteczne doręczenie dopiero powoduje powstanie zobowiązania podatkowego (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., zwana dalej "O.p."), jako że na mocy art. 25f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1387; dalej "ustawa o PIT"), podatek od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala właściwy organ podatkowy w drodze decyzji za rok podatkowy, w którym powstał przychód odpowiadający kwocie nadwyżki lub nadwyżek. A zatem w rozpoznawanej sprawie nie chodzi o wprowadzenie do obrotu decyzji, która w sposób prawidłowy określa wysokość zobowiązania podatkowego, ale o doręczenie decyzji, która powoduje powstanie zobowiązania podatkowego (zobowiązanie to kreuje), które bez prawidłowego wprowadzenia jej do obrotu prawnego w ogóle nie powstaje. Formalne wymogi doręczenia takiej decyzji tym bardziej muszą być więc bezwzględnie respektowane, gdyż od ich dochowania zależy, czy powstanie zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w określonej wysokości, w terminie oraz miejscu (art. 5 O.p.). Organ nadzoru zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż Naczelnik US postanowieniem z [...] września 2017 r. wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2013 r. Następnie decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. organ podatkowy ustalił Stronie zobowiązanie podatkowe w ww. podatku w wysokości 636.444,75 zł (po zaokrągleniu 636.445,00 zł). Powyższa decyzja miała formę papierową. Decyzja została skierowana na zgłoszony przez Stronę adres do korespondencji: ul. [...]. Z adnotacji na przesyłce wynika, że Skarżący nie podjął awizowanego dwukrotnie pisma, zatem 14 listopada 2018 r. zostało zwrócone do nadawcy. Następnie w dniu 3 grudnia 2018 r. do Izby Administracji Skarbowej w W. wpłynęło pismo Strony będące skargą na działania Naczelnika US złożoną na podstawie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej "K.p.a."), w którym wskazał na bezprawne działania tego organu. W uzasadnieniu Strona zwróciła uwagę, że 10 lipca 2018 r. dokonała aktualizacji adresu elektronicznego do doręczeń, i od tego dnia wszelka korespondencja powinna być kierowana na wskazany adres elektroniczny. Mimo tego, organ podatkowy notorycznie lekceważył zgłoszenie co spowodowało pozbawienie Strony uczestniczenia w postępowaniach jak i możliwości podejmowania skutecznych środków obrony. W wyniku zgłoszonej przez Stronę skargi, organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście 10 lipca 2018 r. dokonał on zgłoszenia w CEIDG adresu elektronicznego służącego do doręczeń pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jako adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wskazano – [...]. Zmiana ta została odnotowana w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników 8 listopada 2018 r. W związku z powyższym Naczelnik US uznał, że powyższa decyzja z [...] października 2018 r. nie weszła do obrotu prawnego i ponownie wydał decyzję nr [...] w formie elektronicznej, a następnie 15 grudnia 2018 r. wysłał do Strony drogą elektroniczną na wskazany przez Nią adres e-PUAP: [...]. Jednocześnie Naczelnik US był związany zgłoszeniem Skarżącego od momentu jego otrzymania. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru za prawidłowe uznał działanie Naczelnika US w sytuacji, gdy decyzja nr [...] została skierowana początkowo na adres korespondencyjny Strony, a następnie w wyniku uzyskania informacji o zgłoszonym przez Skarżącego adresie e-PUAP w dniu 10 lipca 2018 r., została wysłana na wskazany adres do doręczeń elektronicznych. Z uwagi na wyraźny wniosek Strony, organ I instancji dokonał prawidłowego doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w kwocie 636.445,00 zł w trybie art. 152a § 3 O.p. na wskazany przez Stronę adres e-PUAP. Dyrektor tym samym podzielił stanowisko Naczelnika US, iż do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji [...] doszło za pośrednictwem platformy e-PUAP 30 grudnia 2018 r. W aktach sprawy znajduje się Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, z którego wynika, że pierwsze UPD zostało wystawione 15 grudnia 2018 r., zaś drugie UPD 23 grudnia 2018 r. Z dokumentu tego wynika również, że korespondencja nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD, wobec powyższego korespondencję uznaje się za doręczoną 30 grudnia 2018 r. Dyrektor za prawidłowe uznał działanie Naczelnik US, który początkowo wydał decyzję nr [...] z [...] października 2018 r. w formie papierowej i wysłał ją za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Skarżącego korespondencyjny w Szczecinie. W wyniku uzyskania informacji o zgłoszonym przez Stronę za pomocą CEiDG adresie e-PUAP do doręczeń elektronicznych, organ podatkowy uznał, że powyższa decyzja nie weszła do obrotu prawnego i ponownie wydał decyzję nr [...] z datą [...] grudnia 2018 r., ale w formie elektronicznej i skierował ją na wskazany przez Stronę adres e-PUAP, tj. [...] Działanie takie uznał za dopuszczalne do czasu wejścia do obrotu prawnego decyzji, tj. prawidłowego doręczenia. Ponadto za niezasługujące na aprobatę uznał stwierdzenie Strony zgodnie z którym ww. decyzja nie została w ogóle doręczona, ponieważ została wysłana na nieprawidłowy adres e-PUAP ([...] zamiast [...]), skoro w aktach sprawy znajduje się odwołanie od przedmiotowej decyzji złożone przez pełnomocnika Strony pismem z 12 stycznia 2019 r. W treści odwołania pełnomocnik wyraźnie wskazał "składam odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2018 r. (doręczonej Stronie za pośrednictwem e-puap 29.12.2018 roku)". Ponadto adres: [...] Skarżący wskazał we wniosku CEiDG z 10 lipca 2018 r. w części 05 poz. 1. W związku z powyższym za chybiony uznał zarzut pełnomocnika Strony dotyczący doręczenia decyzji na nieprawidłowy adres e-PUAP. Dyrektor podsumowując uznał, że decyzja [...] z [...] grudnia 2018 r. została prawidłowo doręczona i jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, zatem stała się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2019 r. Zatem za niezasługujący na uwzględnienie uznał wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ nadzoru końcowo odnosząc się do zarzutu podniesionego dopiero na etapie zażalenia, dotyczącego braku doręczenia Stronie upomnienia, wskazał, że w aktach sprawy znajduje się upomnienie nr [...] z 10 lipca 2019 r., które zostało wysłane na adres rejestracyjny Strony ważny w okresie 16.04.2019 r. - 27.07.2020 r., tj. [...] i doręczone Stronie 17 lipca 2019 r. Wobec powyższego uznał, że przedmiotowy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Strona w skardze z 22 lipca 2025 r., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła ww. rozstrzygnięciu wydanie go z naruszeniem art. 59 § 1 ust. 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji pomimo zaistnienia przesłanek do zmiany zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżący upatruje zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym, że po pierwsze, "Decyzja ustalająca (...) zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł (...) nie została podatnikowi nigdy doręczona", a co za tym idzie w istocie podnosi kwestię nieistnienia obowiązku; po drugie, że "(...) nie zostało również doręczone żadne upomnienie", a co za tym idzie podnosi okoliczność braku doręczenia upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Nie można zgodzić się z tym stanowiskiem. Przystępując do oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267)), należy w pierwszej kolejności zauważyć, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 30 lipca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 z późn. zm.) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, tj. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.), i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zważywszy na to, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu 30 września 2019 r. (w stanie prawnym przed 20 lutym 2021 r. datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego - jeżeli wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym - była data wystawienia tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 u.p.e.a.) – por. wyrok tut. Sądu z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 632/25), a wiec przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 11 września 2019 r., to w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem ww. ustawy, tj. przed 30 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 33 §1 pkt 1 oraz pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 2). Jednocześnie zgodnie z art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 59 §1 pkt 2 oraz pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.) postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał (pkt 2) oraz jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu (pkt 7). Z zestawienia wskazanych przepisów wynika, że wskazywana przez Skarżącego przesłanka nieistnienia obowiązku występuje zarówno jako podstawa zarzutu w trybie art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), jak również przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), podobnie również przesłanka braku doręczenia upomnienia występuje zarówno jako podstawa zarzutu w trybie art. 33 §1 pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), jak również przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.). Jak zasadnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 83/21 przyczyny umorzenia postępowania są w znacznej części również podstawami zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez zobowiązanego na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Egzekucja administracyjna w praktyce L. Klat Wiertel s. 153). W związku z tym, częściowym "dublowaniem" się podstaw do wniesienia zarzutów i wniosku o umorzenie postępowania w doktrynie zwraca się uwagę, że co prawda żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego może być wniesione przez zobowiązanego w każdym czasie w toku postępowania egzekucyjnego, to jednak nie można skutecznie występować po upływie terminu do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. z żądaniem umorzenia postępowania, powołując się na okoliczności, które zobowiązany mógł podnosić wyłącznie w zarzutach, albo które podniósł w zarzutach, ale zarzuty te nie zostały uwzględnione (por. P Pietrasz Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz s. 278). Zauważyć również należy, że jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z 9 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2673/21 "[o]koliczności mające wpływ na postępowanie egzekucyjne, np. na wymagalność, bądź istnienie obowiązku, które wystąpiły po wniesieniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i po upływie terminu do ich wniesienia, mogą być uwzględnione przy zastosowaniu innych instytucji prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W orzecznictwie przyjmuje się, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne nie tylko zgłaszanie nowych zarzutów, ale też uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10; z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10; z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10; z dnia 1 marca 2018 r., II FSK 411/16 - publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, zobowiązany może żądać umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., jeśli wystąpiły ku temu podstawy. Zatem, gdyby w niniejszej sprawie brak wymagalności obowiązku, co przyjął Sąd pierwszej instancji, ujawnił się po wniesieniu zarzutów i wydaniu stanowiska przez wierzyciela, skarżąca nie pozostawała bez ochrony prawnej, ponieważ mogłaby wystąpić z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego.". Przenosząc powyższe rozważana na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że znajdujący się w aktach (potwierdzonej za zgodność z oryginałem) tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2019 r. zawiera pouczenie o prawie do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 33 §1 u.p.e.a. W konsekwencji należy stwierdzić, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność nieistnienia obowiązku w związku z niedoręczeniem decyzji z [...] grudnia 2018 r. (która zdaniem organów została doręczona pod koniec 2018 r.), jak również okoliczność uprzedniego niedoręczenia upomnienia (które, zdaniem organu odwoławczego, zostało doręczone 17 lipca 2019 r.), mogły i winny być podnoszone przez Skarżącego w ramach zarzutów w trybie art. 33 §1 u.p.e.a., a nie obecnie w ramach składania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazane bowiem okoliczności dotyczyły kwestii (zagadnień), które miały miejsce co oczywiste przed doręczeniem Skarżącemu tytułu wykonawczego. Podnoszone w lutym 2025 r. (wniosek Skarżącego z 18 lutego 2025 r.), a więc po ponad pięciu latach od wszczęcia egzekucji (pierwsze zajęcia egzekucyjne realizowane w październiku 2019 r.), na etapie dalece zaawansowanego prowadzenia egzekucji (jak wynika ze złożonego przez Skarżącego zażalenia z 24 marca 2025 r. doszło już do licytacji nieruchomości Skarżącego), okoliczności, które mogły i winny być podnoszone na samym początku prowadzonej egzekucji (jako zarzuty w trybie art. 33 §1 u.p.e.a.), należy zatem uznać jako zastrzeżenia spóźnione. Nie po to ustawodawca nakładał na zobowiązanego krótki, 7-dniowy termin na wniesienie zarzutów (m.in. co do nieistnienia obowiązku i/lub braku uprzedniego doręczenia upomnienia), ażeby zobowiązany – korzystając z innego instrumentu jakim jest wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego – po kilku latach od wszczęcia egzekucji podnosił zarzuty, które winny być rozpoznane na samym początku prowadzonej egzekucji. W konsekwencji stwierdzić należy, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności nie mogły skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego nie tyle z tego powodu, że – jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu – zarzuty te okazały się niezasadne (wobec doręczenia Skarżącemu decyzji, a następnie upomnienia) ile z tego powodu, że podniesienie tychże okoliczności przez Skarżącego we wniosku z 18 lutego 2025 r., tj. po kilku latach od wszczęcia egzekucji (zamiast w zarzutach), należało uznać za spóźnione. W efekcie stwierdzić należy, że wprawdzie w zaskarżonym postanowieniu błędnie przyjęto, że podstawą odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego jest kwestia (prawidłowego) doręczenia Skarżącemu decyzji, a następnie upomnienia, zamiast uznania, że podniesienie tychże okoliczności we wniosku z 18 lutego 2025 r. należało uznać za spóźnione, jednakże samo rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego należało uznać za prawidłowe (odpowiadające prawu), co skutkowało brakiem możliwości jego uchylenia. W konsekwencji, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.