III SA/Wa 1876/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "K." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia ważności decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmawiającą Skarżącej - Przedsiębiorstwu [...] K. przedłużenia ważności decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego na okres kolejnych trzech lat. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Wnioskiem z dnia [...] marca 2007 r. Skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Wskazała, iż aktualnie prowadzi skład podatkowy na podstawie decyzji o numerze [...]. Do wniosku załączyła zaświadczenie stwierdzające stan zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług wydane w dniu [...] lutego 2007 r., zaświadczenie o zaleganiu w opłacaniu składek na ZUS z dnia [...] lutego 2006 r. oraz oświadczenie z dnia [...] marca 2007 r. o nie prowadzeniu w stosunku do strony postępowania upadłościowego oraz likwidacyjnego i o prowadzeniu w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego przez Izbę Celną, Urząd Skarbowy i ZUS. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 i ust. 3, art. 33, art. 35 ust. 2 pkt 4, art. 43 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.) oraz § 7 ust. 2 i ust. 3 i § 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także na wykonywanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz. U. Nr 35, poz. 312 ze zm., dalej: rozporządzenie) odmówił przedłużenia ważności decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego zlokalizowanego w W. przy ul. Z. na okres kolejnych trzech lat. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2007 r. wezwano stronę do uzupełnienia wniosku o następujące dokumenty: a) aktualny wniosek o wydanie (przedłużenie) zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego z prawidłowym oznaczeniem rodzaju wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w pkt 6 ww. wniosku, b) aktualne zaświadczenie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla siedziby lub miejsca zamieszkania podmiotu - o niezaleganiu przez podmiot w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, c) aktualne zaświadczenie wydane przez naczelnika urzędu celnego właściwego dla siedziby lub miejsca zamieszkania podmiotu - o niezaleganiu przez podmiot w podatku akcyzowym, d) aktualne zaświadczenie o niezaleganiu z cłem, e) zaświadczenie wydane przez oddział ZUS dla siedziby lub miejsca zamieszkania podmiotu o niezaleganiu ze składkami na ubezpieczeni społeczne i zdrowotne, f) informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osób kierujących działalnością Skarżącej za przestępstwo przeciw wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo przeciw obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo skarbowe, g) aktualny odpis z rejestru w Krajowym Rejestrze Sądowym, h) potwierdzenie wpłaty opłaty skarbowej. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że do dnia wydawania decyzji podatnik nie dostarczył wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów, w tym aktualnego zaświadczenia z urzędu skarbowego o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa (pkt b powyżej), aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w podatku akcyzowym (pkt c), aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w składkach na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (pkt d) oraz aktualnego odpisu z KRS. Organ wskazał ponadto, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego a w szczególności z przedłożonych przez Stronę wyżej wymienionych zaświadczeń wynika, iż Skarżąca posiada zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres sierpień - grudzień 2006 r., w podatku od towarów i usług za okres sierpień - grudzień 2005 r. oraz styczeń - grudzień 2006 r., w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005, 2006 oraz 2007 r. jak też zaległości w ZUS. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. stwierdził też, że pismem z [...] stycznia 2007 r. wezwał stronę do uzupełnienia zabezpieczenia akcyzowego w wysokości 8.500.000 zł oraz zapłaty zaległości w podatku akcyzowym za okresy marzec - sierpień 2005 r. oraz lipiec - listopad 2006. Z powyższych obowiązków Skarżąca nie wywiązała się. Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia łącznie określone w tym przepisie warunki. Natomiast w myśl § 7 ust. 2 rozporządzenia zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego wydawane jest na 3 lata, przy czym wniosek o wydanie zezwolenia na kolejny okres należy złożyć nie później niż na 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia. W opinii organu pierwszej instancji z powyższych przepisów wynika więc, iż może on przedłużyć ważność zezwolenia po spełnianiu przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 31 ust. 1 u.p.a. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie spełnia natomiast tych wymogów, co uniemożliwia przedłużenie zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uwzględnienie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Podkreśliła, iż wniosek o przedłużenie zezwolenia został - po wezwaniu organu - uzupełniony o wymagane dokumenty. Wskazała też, że w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do złożenia zabezpieczenia akcyzowego wyraziła gotowość złożenia zabezpieczenia w postaci weksla własnego. Taka forma zabezpieczenia jest dopuszczalna na podstawie art. 46 u.p.a. oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie zabezpieczeń akcyzowych (Dz. U. Nr 36, poz. 314 ze zm., dalej: rozporządzenie ws. zabezpieczeń). Pomimo złożenia zabezpieczenia organ pierwszej instancji odmówił przedłużenia zezwolenia opierając się na domniemanej analizie sytuacji ekonomicznej Skarżącej. Strona stwierdziła ponadto, iż jej sytuacja ekonomiczna uległa w ostatnim okresie znacznemu polepszeniu, ma charakter wzrostowy, który trwa od dłuższego czasu. Istniejące zobowiązania w postaci zaległych danin państwowych zostaną w najbliższym czasie spłacone ze środków uzyskanych ze sprzedaży należącej do niej nieruchomości. Na przedmiotową sprzedaż Skarżąca uzyskała zgodę Ministra Skarbu Państwa, a jednym z warunków zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości jest uregulowanie zaległych zobowiązań wobec Urzędu Celnego. Po spłacie należności Skarżąca przede wszystkim musi nadal prowadzić działalność gospodarczą, utrzymać dotychczasowy poziom zatrudnienia, a wraz ze zwiększeniem produkcji zwiększyć jego poziom. Jednym z czynników to umożliwiających jest dalsze prowadzenie składu podatkowego, ponieważ głównym pionem działalności gospodarczej strony jest działalność polegająca na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz na ich przyjmowaniu lub wysyłce, a więc prowadzeniu składu podatkowego. Odmowa przedłużenia ważności decyzji na prowadzenie składu spowoduje, że Skarżąca nie będzie mogła prowadzić dalszej działalności czego wynikiem będzie wszczęcie postępowania upadłościowego oraz faktyczna likwidacja przedsiębiorstwa. Skarżąca zarzuciła również, iż organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę znacznego polepszenia się jej sytuacji finansowej, a przede wszystkim zbliżającego się terminu sprzedaży nieruchomości i spłaty wszelkich wierzytelności, co z pewnością daje wyraźne podstawy do domniemania, iż strona pokryje należności wynikające ze zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie winna dalej prowadzić skład podatkowy. Utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej przedstawił przebieg postępowania w sprawie ze szczególnym uwzględnieniem dokumentów, do przedłożenia których wzywano Skarżącą oraz stwierdził, że zgodnie z art. 31 ust. 1 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia określone w tym przepisie warunki. Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokumenty określone w § 3 ust. 1 pkt 6, 7 i 8. Dokumentami tymi są m.in. zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa, niezaleganiu we wpłatach na ubezpieczenia społeczne, oświadczenie o nieprowadzeniu wobec wnioskodawcy postępowania egzekucyjnego oraz upadłościowego (z wyłączeniem postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu) ani likwidacyjnego. Z akt sprawy wynika, iż podatnik nie spełnił warunku wskazanego w art. 31 ust. 1 pkt 4 u.p.a., tj. warunku o niezaleganiu z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa, składkami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Z zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2007 r. wynika bowiem, że Skarżąca zalega z wpłatami z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Ponadto posiadała zaległości z tytułu podatku akcyzowego, dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Organ wskazał ponadto, iż Skarżąca została wezwana do zapłaty zaległości podatkowych w podatku akcyzowym. Na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji zaległości tych jednakże nie spłaciła. Dodatkowo podatnik nie wykonał w wyznaczonym przez organ terminie obowiązku uzupełnienia zabezpieczenia akcyzowego. Naczelnik Urzędu Celnego wyznaczył stronie siedmiodniowy termin na uzupełnienie zabezpieczenia, do dnia wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej wezwanie powyższe nie zostało wykonane. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż wniosek o przedłużenie zezwolenia został uzupełniony o żądane dokumenty Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w toku sprawy strona została wezwana do uzupełnienia akt sprawy o 7 aktualnych dokumentów oraz do uiszczenia opłaty skarbowej. Termin na złożenie tych dokumentów upływał [...] marca 2007 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu [...] marca 2007 r. podatnik złożył w urzędzie jedynie aktualny wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego z adnotacją, że część wymaganych dokumentów została złożona wraz z wnioskiem z [...] marca 2007 r. oraz pismem z [...] marca 2007 r. Jednocześnie strona wskazała, że aktualne zaświadczenia z urzędu skarbowego, urzędu celnego przekaże po ich otrzymaniu. Z powyższego wynika zatem, że w wyznaczonym terminie Skarżąca - wbrew swoim twierdzeniom - nie uzupełniła akt sprawy o wszystkie wymagane dokumenty. Dyrektor Izby Celnej dodał również, iż wydając decyzję o zezwoleniu na prowadzenie składu podatkowego organ ocenia stan faktyczny i prawny istniejący w tym właśnie momencie. Jeżeli zatem na dzień wydania decyzji podmiot nie spełnia wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa, organ uprawniony jest do wydania decyzji odmawiającej wydania bądź też przedłużenia zezwolenia. W takiej sytuacji nie ma znaczenia to, czy sytuacja finansowa podatnika uległa polepszeniu, że zobowiązał się on do uregulowana wszystkich należności wobec skarbu państwa. Organ nie może bowiem wydać decyzji o przedłużeniu zezwolenia jeżeli podatnika nie spełnia na dzień jej wydania wszystkich wymaganych warunków. W niniejszej sprawie Skarżąca nie spełniała wszystkich warunków określonych w art. 31 ust. 1 u.p.a. Posiadała bowiem zaległości podatkowe oraz zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Nie złożyła też zabezpieczenia akcyzowego w odpowiedniej wysokości. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji odmówił przedłużenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę zarzucając naruszenie art. 46 u.p.a. oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia ws. zabezpieczeń ze względu na nie uznanie przez organ zabezpieczenia akcyzowego w formie weksla własnego Skarżącej, art. 29 ust. 3 pkt 1 u.p.a. w zw. z art. 29 ust. 5 u.p.a. ze względu na dokonanie określenia przez organ wartości wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w drodze oszacowania oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego w akcyzie pomimo dokonania spisu z natury oraz przed upływem określonych w ustawie 30 dni, art. 31 ust. 1 u.p.a. ze względu na podanie podstawy utrzymania decyzji organu I instancji w mocy ze względu na zaleganie przez Skarżącą z płatnościami należności publicznoprawnych co pozostaje niezgodne ze znanym organowi stanem faktycznym i prawnym. Wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Ponownie wskazała, że złożyła do akt wszystkie dokumenty, o które była wzywana przez organy podatkowe. Podtrzymała też argumentację odwołania, iż wyrażenie gotowości złożenia zabezpieczenia akcyzowego w postaci weksla własnego wypełniało zobowiązanie nałożone na nią w tym zakresie. Weksel własny jest bowiem - zgodnie z art. 46 u.p.a. oraz § 9 rozporządzenia ws. zabezpieczeń - jedną z dopuszczalnych form zabezpieczenia akcyzowego. Skarżąca zaznaczyła, że jej sytuacja ekonomiczna uległa polepszeniu. Ze środków uzyskanych z tytułu sprzedaży należącej do niej nieruchomości spłaciła bowiem m.in. obciążające ją dotychczas zobowiązania publicznoprawne. Brak zadłużenia nie został jednak wzięty pod uwagę przez organ drugiej instancji w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Dodała, iż zaprzestanie działalności polegającej na prowadzeniu składu podatkowego skutkować będzie koniecznością ogłoszenia upadłości. Ponadto podczas wydawania zaskarżonej decyzji organ nie wziął pod uwagę priorytetu utrzymania przez Skarżącą dotychczasowego poziomu zatrudnienia. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zaskarżonej decyzji, iż na dzień wydania decyzji pierwszej instancji strona posiadała zaległości w spłacie zobowiązań podatkowych oraz składek na ZUS Skarżąca wskazała, iż zaległości takie nie istniały już w dacie wydawania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., na dowód czego powołała się na odpowiednie zaświadczenia. Strona zwróciła również uwagę na postępowanie administracyjne, w którym organy podatkowe orzekły o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych Skarżącej w podatku akcyzowym w stosunku do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych określając przybliżoną kwotę zobowiązania na 8.473.336 zł. Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W opinii Skarżącej w jej przypadku brak było przesłanek do orzeczenia o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego. Strona uiściła bowiem wszystkie należności publicznoprawne, do których była zobowiązana. Dodatkowo wskazała, że wysokość zabezpieczenia została określona w sposób nieuwzględniający jej aktualnej sytuacji finansowej. Istniejące zobowiązania o charakterze publicznoprawnym zostały spłacone ze środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, jednakże wiązało się to z ograniczeniem możliwości produkcyjnych. Okoliczności te nie zostały natomiast wzięte pod uwagę przez organ podatkowy. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zakwestionowała również prawidłowość określenia w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] czerwca 2007 r. wysokości jej zobowiązania w podatku akcyzowym w stosunku do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. W opinii strony decyzja ta, jako sprzeczna z prawem, nie mogła stanowić podstawy wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej. Podsumowując strona wskazała, iż w dniu wydawania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej spełniała wszystkie warunki do uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu między stronami jest prawidłowość uznania przez organy podatkowe, iż Skarżąca nie spełniała wszystkich warunków koniecznych do wydania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego (przedłużenia ważności tego zezwolenia). W opinii strony natomiast w dniu wydawania decyzji przez Dyrektora Izby Celnej wszystkie warunki określone w przepisach u.p.a. były spełnione. Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) prowadzi co najmniej jeden rodzaj działalności polegającej na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych; 2) jest podatnikiem podatku od towarów i usług; 3) jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub za przestępstwo skarbowe; 4) nie zalega z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa, składkami na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne; 5) złoży zabezpieczenie akcyzowe; 6) nie zostało jemu cofnięte zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, koncesja lub zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wyrobów akcyzowych ze względu na naruszenie przepisów prawa w okresie ostatnich 3 lat, licząc od dnia złożenia wniosku o wydanie zezwolenia. W myśl art. 32 ust. 1 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego wydaje właściwy naczelnik urzędu celnego na pisemny wniosek zainteresowanego podmiotu, przy czym zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego na czas oznaczony wydawane jest na 3 lata a wniosek o wydanie zezwolenia na kolejny okres należy złożyć nie później niż 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia. W § 3 rozporządzenia określono również jakie dokumenty powinny zostać dołączone do wniosku o wydanie zezwolenia. Dokumenty te co do zasady mają za zadanie potwierdzić spełnianie przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 31 ust. 1 u.p.a. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego i jednocześnie warunkiem kluczowym z punktu widzenia niniejszej sprawy jest niezaleganie przez wnioskodawcę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa oraz w składkach na ubezpieczenia społeczne. Przy czym - w opinii Sądu w składzie orzekającym w sprawie - brak zaległości powinien istnieć w dniu złożenia wniosku o wydanie lub przedłużenie zezwolenia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w brzmieniu art. 32 ust. 3 u.p.a., zgodnie z którym do wniosku o wydanie (przedłużenie) zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnianie przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 31 u.p.a. Skoro zatem składając wniosek należy do niego dołączyć dokumenty potwierdzające m.in. niezaleganie w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa oraz w składkach na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, to okoliczność niezalegania z tymi zobowiązaniami musi istnieć w chwili składania wniosku. Przyjęcie odmiennego poglądu (iż spełnienie warunków z art. 31 u.p.a. może nastąpić na dowolnym etapie postępowania) oznaczałoby, iż wnioskujący o wydanie zezwolenia mógłby bez konsekwencji niestosować się do obowiązku określonego w art. 32 ust. 3 u.p.a. i dołączać odpowiednie zaświadczenia w toku całego postępowania a nie na etapie składania wniosku. Taka interpretacja jest natomiast w opinii Sądu niedopuszczalna. Konsekwencją przyjęcia, iż spełnienie warunków koniecznych do wydania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego określonych w art. 31 ust. 1 u.p.a. powinno nastąpić na dzień składania wniosku, jest to, iż niespełnianie któregokolwiek warunków w tymże dniu wyklucza możliwość wydania bądź przedłużenia zezwolenia. W niniejszej sprawie organy podatkowe - w celu weryfikacji spełnienia warunków z art. 31 ust. 1 u.p.a. - wezwały Skarżącą do uzupełnienia braków wniosku szczegółowo wskazując jakie dokumenty powinna dołączyć do akt. Wezwano m.in. do przedłożenia zaświadczeń potwierdzających brak zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa oraz w składkach na ZUS. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca przedłożyła niektóre dokumenty (aktualny wniosek o wydanie zezwolenia), w stosunku do części z nich stwierdziła, iż zostały one załączone do wniosku z dnia [...] marca 2007 r., natomiast w odniesieniu do aktualnych zaświadczeń z urzędu skarbowego oraz urzędu celnego wskazała, iż przedłoży je po ich otrzymaniu od właściwych organów. Niezależnie od powyższego na podstawie złożonych przez stronę dokumentów organy ustaliły, iż Skarżąca posiada zaległości podatkowe oraz zaległości w składkach na ZUS. Co więcej, faktu istnienia tych zaległości nie kwestionowała również sama Skarżąca, podnosząc w tym zakresie, iż w przyszłości zamierza spłacić zadłużenie ze środków uzyskanych ze sprzedaży posiadanej nieruchomości. Skoro zatem na dzień składania wniosku Skarżąca posiadała zaległości podatkowe oraz zaległości w składkach na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, to organy podatkowe nie miały możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Skarżąca nie spełniała bowiem warunku koniecznego do przedłużenia zezwolenia określonego w art. 31 ust. 1 pkt 4 u.p.a. Działanie Naczelnika Urzędu Celnego polegające na odmowie przedłużenia zezwolenia należało zatem w powyższym zakresie uznać za prawidłowe. Zasadności odmówienia Skarżącej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie zmienia również okoliczność, iż uregulowała ona istniejące zaległości podatkowe oraz w składkach na ZUS w toku postępowania odwoławczego. Jak bowiem Sąd wskazał wcześniej, istotnym w powyższym zakresie (braku posiadania zaległości) jest moment składania wniosku o wydanie (przedłużenie) zezwolenia, a nie moment orzekania w sprawie przez organ odwoławczy. Dodatkowo wskazać należy, iż oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji organ odwoławczy bada sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszoinstancyjny. W dacie tej natomiast Skarżąca posiadała zaległości uniemożliwiające przedłużenie zezwolenia. Dodatkowo Sąd podkreśla, iż na fakt spłaty przedmiotowych zaległości Skarżąca powołała się dopiero na etapie skargi do Sądu. O fakcie spłaty zaległości nie informowała natomiast Dyrektora Izby Celnej pomimo, iż została powiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd stwierdza również, iż nic nie stało na przeszkodzie, aby po spłacie zadłużenia Skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego (oczywiście pod warunkiem spełniania pozostałych przesłanek z art. 31 ust. 1 u.p.a.). Przepisy u.p.a. nie zawierają bowiem regulacji uniemożliwiających wystąpienie o wydanie zezwolenia przez podmiot, w stosunku do którego poprzednie zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego wygasło na skutek upływu czasu obowiązywania decyzji w tym przedmiocie. W art. 31 ust. 1 pkt 6 u.p.a. jako warunek przyznania zezwolenia wskazano jedynie, iż aby w stosunku do wnioskującego podmiotu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego nie zostało cofnięte w okresie ostatnich 3 lat. W niniejszej sprawie natomiast w stosunku do Skarżącej zezwolenia na cofnięto. Wygasło ono na skutek upływu czasu obowiązywania decyzji, którą zezwolenie to przyznano. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi, iż jedną z przesłanek wydania zaskarżonej decyzji powinna być poprawa sytuacji ekonomicznej Skarżącej, priorytet utrzymania u strony dotychczasowego poziomu zatrudnienia czy też względy celowościowe i społeczne. Takich bowiem przesłanek wydawania decyzji o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego przepisy prawa nie przewidują. Organy orzekające w sprawie zobowiązane były do analizy spełnienia przesłanek określonych w art. 31 ust. 1 u.p.a. i na tej tylko podstawie uprawnione były wydać rozstrzygnięcie. Nie mogły natomiast kierować się przesłankami pozaustawowymi, a taki charakter należy przyznać okolicznościom powoływanym w powyższym zakresie przez Skarżącą. Za niezasadne w ramach niniejszego postępowania Sąd uznał również te zarzuty skargi, które odnosiły się do prawidłowości określenia zobowiązania Skarżącej w podatku akcyzowym oraz zasadności określenia kwoty zabezpieczenia akcyzowego. Materia ta (określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym) wykracza bowiem poza granice niniejszej sprawy, w których to granicach Sąd zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie (art. 134 p.p.s.a.). Granice sprawy wyznacza natomiast treść zaskarżonego do Sądu aktu, którym w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, a nie decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym. Uznając zatem, iż zasadnie odmówiono Skarżącej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego z uwagi na posiadane przez nią na dzień złożenia wniosku zaległości podatkowe oraz zaległości w składkach na ZUS nie było w niniejszej sprawie konieczności ustosunkowywania się przez Sąd do argumentów dotyczących spełnienia przez stronę pozostałych warunków określonych w przepisach u.p.a, w tym również warunku złożenia zabezpieczenia akcyzowego. Okoliczność posiadania zaległości podatkowych oraz składkowych na dzień składania wniosku przesądzała bowiem o braku możliwości przedłużenia zezwolenia i to niezależnie od tego, czy zabezpieczenie akcyzowe w postaci weksla własnego Skarżąca złożyła w sposób prawidłowy czy też nie. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.