III SA/Wa 1881/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. kwotę 1500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 10 czerwca 2008 r. M. K. - Skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. wydaną w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn. Pismem z dnia 17 czerwca 2008 r. Skarżący cofnął powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 ppsa w związku z czym, Sąd był związany skutecznym cofnięciem skargi. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przypadku cofnięcia skargi jeżeli cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.