III SA/Wa 1882/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Dudra, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2005 r. sprawy ze skargi P. S. A. w ... na postanowienie Prezesa Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu z dnia ... sierpnia 2004 r. Nr ... w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezesa Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu z dnia ... czerwca 2004 r. Nr ... 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Prezesa Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 15 marca 2004 r. P. S.A., zwana dalej "Spółką", złożyła wniosek do Urzędu Marszałkowskiego Województwa ... o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz.U. Nr 155 poz. 1287 ze zm.) oraz ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 229, poz. 2271) z tytułu opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska powstałych wobec Urzędu Marszałkowskiego Województwa ... w okresie do dnia 30 czerwca 2002 r. Po wstępnym rozpatrzeniu wniosku pod względem formalno-prawnym Marszałek Województwa ... stwierdził, iż organem właściwym rzeczowo do rozpatrzenia wniosku jest Prezes Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu - zwany dalej "Prezesem ARP", w związku z czym postanowieniem z dnia ... marca 2004 r. przekazał mu przedmiotową sprawę. W odpowiedzi na wniosek skarżącej Prezes ARP postanowieniem z dnia ... czerwca 2004 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek spółki z dnia 15 marca 2004 r. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, ze względu na to, iż został on złożony po terminie określonym w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy (Dz.U. Nr 213 poz.1800 ze zm.)- zwanej dalej ustawą z 30 października 2002 r." Następnie pismem z dnia 7 lipca 2004 r. Spółka wezwała Prezesa ARP do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie wniosku z dnia 15 marca 2004 r. Spółka zarzuciła, iż stanowisko zajęte przez Prezesa ARP narusza przepisy ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw, a w szczególności art. 4 tejże ustawy. Postanowieniem z dnia ... sierpnia 2004 r., Prezes Agencji odmówił uwzględnienia wezwania spółki do usunięcia naruszenia prawa, kierując się przepisem art. 32 d ustawy z dnia 30 października 2002 r., ustanawiającym jako warunek restrukturyzacji na szczególnych zasadach wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego. Skarżąca nie zgodziła, się z takim rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia ... sierpnia 2004 r. zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw, a w szczególności art. 4, poprzez błędną wykładnię jej przepisów, naruszającą konstytucyjną zasadę równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Skarżąca stwierdza, że złożyła skutecznie wniosek w dniu 15 marca 2004 r. a więc zachowała wyznaczony ustawą termin do wniesienia wniosku, co oznacza, iż Prezes ARP nie miał podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zdaniem skarżącej wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. pozwalała na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego i pozytywne załatwienie wniosku. Skarżąca twierdzi, że zgodnie z poglądami doktryny nie ma przeszkód, aby przepis prawny o jednoznacznym sensie w świetle językowych reguł znaczeniowych został uznany w innym znaczeniu na podstawie funkcjonalnych dyrektyw wykładni. Skarżąca odwołała się również, do art. 32 Konstytucji RP, który stanowi, iż wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne oraz dalej, iż nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżąca odwołała się również się do przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101 poz.1178), która zawiera w art. 5 gwarancję równych praw w działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej przyjęcie, iż ustawodawca ograniczył możliwość restrukturyzacji należności określonych w art. 32a ustawy z dnia 30 października 2002 r. do przedsiębiorców, którzy byli już objęci postępowaniem restrukturyzacyjnym wskazuje na naruszenie zasady zakazu równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji, gdyż umożliwia tylko niektórym podmiotom skorzystanie z restrukturyzacji i uzależnia to od złożenia, w terminie przed uchwaleniem, możliwości restrukturyzacji należności z tytułu korzystania ze środowiska, wniosku o restrukturyzację innych należności. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę Prezes ARP wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał na obowiązujące w dniu wydawania postanowień przepisy a także na intencje ustawodawcy, który w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy wskazał, iż regulacja dotyczy przedsiębiorców, wobec których Prezes Agencji Rozwoju Przemysłu wszczął postępowanie restrukturyzacyjne. W stosunku do strony skarżącej takiego postępowania nie wszczęto a zatem zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz intencje ustawodawcy Prezes Zarządu Państwowej Agencji Rozwoju Przemysłu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje, Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydane zostało z naruszeniem art. 2 ust 1 , art. 9 ust. 2 , art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu. Z art. 2. ust 1. cyt ustawy wynika, że restrukturyzacją mogą być objęci przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.): 1) którzy znajdują się w trudnej sytuacji ekonomicznej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177), oraz 2) u których liczba osób świadczących pracę na podstawie stosunku pracy - na dzień 30 czerwca 2002 r. - przekracza 1.000. Zatem przepis ten obejmuje zakresem przedmiotowym przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej, które zatrudniają powyżej 1000 pracowników. Uszczegółowienie to wskazuje, że cała ustawowa pomoc publiczna wynikająca z tej ustawy skierowana jest do przedsiębiorstw strategicznych dla rynku. Na takie rozumienie przepisu wskazuje również rządowe uzasadnienie cyt. ustawy, w którym wskazano, iż "wdrożenie restrukturyzacji przewidzianej ustawą z dnia 30 października 2002 r. nie było możliwe z wielu powodów (np. organizacyjnych) w stosunku do przedsiębiorstw mniejszych, natomiast udane jej przeprowadzenie wobec dużych przedsiębiorców będzie miało pozytywny wpływ na sytuację również małych i średnich przedsiębiorstw z nimi kooperujących. Wszystkie działania naprawcze przewidziane ustawą z dnia 30 października 2002 r. muszą być zgodne z przepisami o warunkach dopuszczalności i udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców." Powyższe argumenty przemawiały zdaniem ustawodawcy za wyróżnieniem z grona przedsiębiorców tych, którzy zatrudniali ponad 1000 pracowników. Wyróżnienie to było proporcjonalne do ekonomicznych i społecznych celów ustaw antykryzysowych oraz do wagi i zakresu interesów, które zostały wzięte pod uwagę i objęte regulacją w wyniku wprowadzenia zróżnicowania. Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, że Spółka w dniu złożenia wniosku zatrudniała poniżej 1000 osób, co wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego do protokołu na rozprawie. Również z załącznika do wniosku o restrukturyzację (str.23), przygotowanego przez " ... " wynika, że Spółka zatrudniała w 2003 r. 287 osób z tendencją dalszego redukowania zatrudnienia. Zatem ustawowy warunek zatrudnienia przez Spółkę 1000 osób nie został spełniony. W takiej sytuacji Prezes ARP zobowiązany był wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 11 ust. 2 pkt. 1 cyt. ustawy z dnia 30 października 2002 r. W przypadku wydania przez Prezesa ARP decyzji o odmowie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego stronie służy prawo złożenia odwołania do organu wyższego stopnia, którym jest minister właściwy do spraw gospodarki. Powyższe stwierdzenia znajduje uzasadnienie w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. W rozpoznawanej sprawie Prezes ARP naruszył wymienione powyżej przepisy, ponieważ błędnie uznał, że Spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu dla rynku zatrudniającym co najmniej 1000 osób. Następnie Prezes ARP niezasadnie wydał postanowienie zamiast decyzji na podstawie art. 11 ust.2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. cyt. ustawy z dnia 30 października 2002 r. Z kolei załatwienie wniosku z dnia 15 marca 2004 r. postanowieniem spowodowało również, iż zastosowano niewłaściwy tryb odwoławczy czym naruszono art. 9 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 30 października 2002 r. Ze względu na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 i art. 152, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. powyżej ustawy.