III SA/Wa 1883/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2014r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca – P. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2014r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia Skarżącej środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności przeprowadzenia likwidacji lub nawet upadłości spółki. Podniosła, że wniosek o wstrzymanie znajduje swoje potwierdzenie w zarzutach wniesionych w niniejszej skardze. Określenie zobowiązania podatkowego w kwocie ponad 621.000 zł, w połączeniu z odsetkami ustawowymi jest niewspółmierne do naruszenia Skarżącej i rażąco krzywdzące. Spółka przedstawiając swoją sytuację materialną wskazała, że natychmiastowa egzekucja z jej majątku, przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny może spowodować jej likwidację lub konieczność ogłoszenia upadłości, co wprost wynika z przedstawionych, aktualnych dokumentów finansowych (bilans, rachunek zysków i strat za I kwartał 2016 r.). Skarżąca podniosła, że Sąd - badając zasadność złożonego wniosku powinien mieć na względzie w szczególności zarzuty stawiane zaskarżonemu rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie, zdaniem Skarżącego, wadliwość zaskarżonej decyzji jest niewątpliwa oraz rażąco narusza porządek prawny, co uzasadnia wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, okoliczność, na którą powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę środków niezbędnych do prowadzenia działalnościgospodarczej, a w rezultacie złożenie wniosku o jej upadłość i likwidację prowadzonej działalności nie zostały udowodnione. Pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem. W związku z tym, bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być ono rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie takich okoliczności mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tych zobowiązań lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tych kwot, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzje podatkowe ustalające ich wysokość były wadliwe. Analiza sytuacji majątkowej Skarżącej wskazuje, iż Skarżąca uzyskała przychody na dzień 31 marca 2016 r. w kwocie 1 398 000 zł. Skarżąca nie nadesłała jednak poza bilansem oraz rachunkiem zysków i strat żadnych innych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną (np. zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych). Zdaniem Sądu wysokość uzyskanego przychodu, w zestawieniu z wartością przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, wynoszącej 621.000 zł wskazują, iż uregulowanie przez Skarżącą zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją, nie pozbawi jej płynności finansowej oraz możności bieżącego regulowania należności. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego, itp. Istotniejsze zatem jest to, że Skarżąca uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na znacznym poziomie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu nawet "znacznych" zobowiązań podatkowych nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia "znacznej szkody", czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Dlatego też z powyższych względów, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.