III SA/Wa 1887/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata F.M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) Postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu S.K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został F.M. . Wyrokiem z 28 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 27 lipca 2016 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Odpis wspomnianego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 26 lipca 2016 r. Pismem z 24 sierpnia 2016 r. pełnomocnik przedłożył sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniósł także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Przy piśmie z 5 września 2016 r. pełnomocnik przedstawił dowód przekazania powyższej opinii Skarżącemu. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania w II instancji doszło bowiem już po wejściu w życie tego rozporządzenia, czyli po 1 stycznia 2016 r. (zob. § 22 rozporządzenia). W tej sytuacji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie w wysokości 120 zł. Przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia określa bowiem maksymalną wysokość opłaty, jaką przyznać można za taką opinię w sytuacji, gdy sporządził ją adwokat, który – tak jak w niniejszej sprawie – prowadził sprawę również w I instancji. Opłata ta wynosi mianowicie 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 rozporządzenia, przy czym nie może ona wynieść mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie wspomniana wyżej opłata maksymalna wynosi 480 zł, o czym stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Z powyższego wynika zatem, że wynagrodzenie w maksymalnej wysokości, które w tej sprawie pełnomocnik może otrzymać wyniesie 240 zł. Wynagrodzenie w takiej właśnie wysokości można jednak przyznać, gdy uzasadnia to stopień zawiłości sprawy, nakład pracy adwokata oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi o tym § 4 ust. 2 rozporządzenia, który wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w ust. 1, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4. Analizując stopień aktywności pełnomocnika oraz podjęte przezeń czynności (w tym sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) referendarz sądowy nie znalazł podstaw do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty w wysokości wyższej niż określona z uwzględnieniem reguły wyrażonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. 120 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji. Ubocznie jedynie referendarz sądowy zauważa, iż w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 177 § 4 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 50 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), co wynika z art. 2 tej ustawy. Do wszczęcia postępowania w tej sprawie doszło bowiem w czerwcu 2015 r., a zatem przed dniem wejścia w życie powyższej zmiany.