III SA/Wa 1895/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezskuteczności korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. oddala skargę W dniu 27 grudnia 2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęły korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. J. Sp. Z o.o. z siedzibą w W. (dalej: “Spółka" lub “Skarżąca"), wraz z pisemnym wyjaśnieniem przyczyn sporządzenia korekt. Wynika z niego, iż ww. deklaracje zostały skorygowane w związku z otrzymaniem faktur korygujących za usługi wykonane na wyspach Kanaryjskich, które nie podlegały opodatkowaniu. W korektach wykazano m.in. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził bezskuteczność złożonych korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p.",, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tak więc zobowiązanie podatkowe Skarżącej za styczeń i luty 2006 r uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. Organ podkreślił, że wskazany przepis ma również zastosowanie w kwestii kwoty nadwyżki podatku naliczonego podlegającej przeniesieniu na następny okres rozliczeniowy, gdyż obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług to nie tylko zobowiązanie podatkowe, lecz także zwrot różnicy podatku lub prawo zaliczenia go na następny okres rozliczeniowy. Zatem prawo zaliczenia różnicy podatku na następny okres rozliczeniowy należy traktować jak zobowiązanie podatkowe. Po upływie zaś terminu przedawnienia nie można za dany okres określić zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, ani wprowadzać zmian w zakresie poszczególnych elementów konstrukcyjnych tego podatku, w tym także modyfikować kwoty nadwyżki podatku naliczonego podlegającej przeniesieniu na kolejne okresy rozliczeniowe. Organ wskazał, że takie stanowisko potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. I FPS 9/08. Pismem z 9 kwietnia 2013 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zarzucając, że nie wziął on pod uwagę treści przepisu art. 70 § 4 O.p. Wskazała, że organ postanowieniem z [...] października 2011 r. zaliczył Spółce nadpłatę do zwrotu wykazanej w korekcie deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 2010 r. na poczet zaległości podatkowej za miesiące styczeń i luty 2006 r. Zdaniem Spółki czynność ta w myśl wskazanego przepisu przerwała bieg przedawnienia, który zaczął biec na nowo od 15 listopada 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwanie to uznał za bezzasadne. Pismem z 6 czerwca 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejsze postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów art. 70 § 4 O.p. i wnosząc o usunięcie naruszenia prawa polegającego na stwierdzeniu bezskuteczności złożonych dnia 21 grudnia 2012 r. korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. i uznania ich za skutecznie złożone. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W przedmiotowej sprawie nie ma między stronami sporu co do tego, że w świetle art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. co do zasady ulegają przedawnieniu z upływem 2011 r. oraz, że korekty deklaracji podatkowych dotyczące przedawnionych zobowiązań podatkowych nie mogą wywołać skutków prawnych. Spór natomiast dotyczy tego czy termin przedawnienia wzmiankowanych zobowiązań podatkowych został przerwany na podstawie art. 70 § 4 O.p. Skarżąca podnosi bowiem, że termin ten został przerwany na skutek wydania przez organ podatkowy w dniu [...] października 2011 r. postanowienia o zaliczeniu zwrotu wykazanego w korekcie deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 2010 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. Skarżąca w skardze twierdzi również, że termin ten został przerwany wcześniej, to jest 14 marca 2008 r. i 13 listopada 2009 r., na skutek wykonania przelewów z rachunku Skarżącej na rachunek organu podatkowego na poczet przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Wskazuje również, że przerwanie biegu przedawnienia wskutek tych czynności zostało potwierdzone w trakcie rozmów telefonicznych przeprowadzonych z pracownikami organów podatkowych. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Przerwa biegu terminu przedawnienia oznacza, że po zaistnieniu przesłanki przerywającej bieg tego terminu, biegnie on na nowo od dnia ściśle określonego w cytowanym przepisie. Po przerwie na nowo zatem rozpoczyna bieg 5-letni termin przedawnienia, bez względu na to, jaki okres upłynął do momentu przerwania jego biegu. Aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. w okresie biegu przedawnienia musi mieć miejsce zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Definicja środka egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych określona została natomiast w art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) - dalej jako "u.p.e.a.", jako egzekucja z: – z pieniędzy, – z wynagrodzenia za pracę, – ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, – z rachunków bankowych, – z innych wierzytelności pieniężnych, – z praw z instrumentów finansowych w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi, zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, – z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, – z weksla, – z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, – z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, – z pozostałych praw majątkowych, – z ruchomości, – z nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 67 § 1 u.p.e.a. z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Stosownie zaś do art. 68 § 1 u.p.e.a. jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy. Pokwitowanie to wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela. W ocenie Sądu wskazane przez Skarżącą czynności, to jest zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. oraz przelewy z rachunku bankowego na poczet tych zaległości nie stanowią środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 70 § 4 O.p. albowiem nie dokonał ich organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, nie zostały one jako takie zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. oraz nie zastosowano ich na podstawie dokumentów wymienionych w art. 67 § 1 u.p.e.a. Tym samym czynności te nie skutkowały przerwą biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. Oceny tej nie może zmienić zdaniem Sądu przywołana, choć niepotwierdzona w aktach sprawy okoliczność, jakoby pracownicy organów podatkowych w rozmowach telefonicznych przyznawali, że wymienione czynności przerywały bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Przerwa biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych następuje bowiem wyłącznie wskutek zaistnienia okoliczności wymienionych w przepisach prawa podatkowego, a te jak wyżej wskazano nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie. Tym samym okoliczność, że pracownik organu podatkowego błędnie powiązał zaistnienie określonych okoliczności z przerwą biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie może wywołać skutku w postaci takiej przerwy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).