III SA/Wa 1898/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości za 2006 r. postanawia - przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnić od kosztów sądowych oraz ustanowić adwokata - W skardze z 23 września 2009 r. na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. M. K. (dalej - "Skarżąca") zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na trudną sytuację materialną. Wskazała, że jest osobą bezrobotną. Ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej. Pismem z 3 listopada 2009 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącą do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu Skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu, szczegółowo odniosła się do przedmiotu sporu i podniosła zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Wskazała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwiema małoletnimi córkami. Nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 700 zł, zasiłek rodzinny na dwoje dzieci w wysokości 96 zł, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka 340 zł. Łączny dochód trzyosobowej rodziny Skarżącej wynosi 1.136 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.). Zgodnie z § 1 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. Ocena przytoczonych przez niego okoliczności należy zaś do Sądu (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2005 r., FZ 760/04, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata tj. w zakresie całkowitym. Oceniając sytuacją finansową, w której znajduje się Skarżąca, przyznać należy, iż wypełnia ona przesłanki do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z dwiema małoletnimi córkami. Uzyskuje wynagrodzenie z pracę w wysokości 700 zł. Korzysta z pomocy opieki społecznej. Skarżąca nie posiada majątku nieruchomego, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności. Zdaniem referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje Skarżąca na zaspokojenie potrzeb życiowych trzyosobowej rodziny z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.