III SA/Wa 1902/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę 1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny. Wójt Gminy L. decyzją z [...] lipca 2015 r. ustalił wymiar podatku od nieruchomości oznaczonej jako działka nr 137/11 położonej w miejscowości N. na 2014 r. w wysokości 655,00 zł. Właścicielami nieruchomości są: (małżeństwo) J. R. A., (małżeństwo) E. i I. B. oraz (małżeństwo) J. i I. B. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 130,00 m2 opodatkowane stawką 0,42 zł/m2 i grunty pozostałe o pow. 2000,00 m2 opodatkowane stawką 0,30 zł/m2. W uzasadnieniu organ wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr 137/11 jest sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe, co wynika z oznaczenia symbolem "B" zabudowana budynkiem mieszkalnym. 2. Odwołanie od decyzji wnieśli: E. B. (dalej: "Skarżący", "Strona"), I. B., J. B., I. B., J. A. oraz R. A. W odwołaniu zakwestionowana stawkę opodatkowania za grunty pozostałe. W złożonych przez podatników informacjach podatkowych wskazano, że przedmiotowy grunt to grunt rolny o pow. 1.000,00 m2 oraz grunt leśny o pow. 1.000,00 m2. 3. Decyzją z [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wskazało w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, więc grunty o powierzchni 2.000 m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe. W ocenie SKO organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Organ I instancji nie miał podstaw do przyjęcia innej klasyfikacji gruntu niż wynikająca z ewidencji gruntów. W odniesieniu do ustalonych stawek opodatkowania SKO wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości z tym, że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości stawek określonych w ustawie. W rozpoznawanej sprawie kwestie te reguluje uchwała Rady Gminy L. nr XLII/191/12 z dnia 30 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy L. w następujący sposób: 2.000,00 m2 x 0,30 zł/m2 = 600,00 zł; 130,00 m2 x 0,42 zł/m2 powierzchni użytkowej = 54,60 zł. Razem podatek wyniósł 655,00 zł. SKO uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz prawny co do przedmiotu opodatkowania oraz zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego art. 5 ust. 1 u.p.o.l.; 2) prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego przez jego błędne zastosowanie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 3) prawa procesowego art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego przez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; 4) prawa procesowego art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieinformowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 5) art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nie umożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu; 6) prawa procesowego art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego przez rozpoznanie sprawy na skutek odwołania jedynie przez odniesienie się do zarzutów, jedynie do zbadania pierwszej decyzji, zaskarżona decyzja ma charakter kontrolny. 5. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 6. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO ustalająca Skarżącym wymiar w podatku od nieruchomości w 2014 r. 7. Stan faktyczny sprawy jest tylko po części sporny. Spór dotyczy opodatkowania gruntów pozostałych. W ocenie Sądu z uwagi na jego nakreślenie przy okazji prezentowania stanowiska stron i organów, brak jest konieczności jego powielania. Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia organów podatkowych i przyjmuje je jako własne. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613), dalej również: u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: - grunty; - budynki lub ich części; - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że podstawą opodatkowania dla budynków lub ich części jest powierzchnia użytkowa. Budynkiem zaś jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do postanowień art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Całości powierzchni należy brać pod uwagę w przypadku pomieszczeń, których wysokość przekracza 2,20 m. Podkreślenia wymaga i to, że definicja powierzchni użytkowej budynków dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma charakter autonomiczny i nie jest ona tożsama z definicją powierzchni użytkowej stosowaną w budownictwie. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., powierzchnią użytkową budynku lub jego części jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny oraz poddasza użytkowe. Powyższe prowadzi do rozbieżności pomiędzy powierzchnią obliczaną dla potrzeb podatkowych od tej, która przyjmowana jest np. w dokumentacji budowlanej. Stosownie zaś do postanowień art. 3 u.p.o.l., podatnikami, co do zasady, są to osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. 8. Mając zatem na uwadze powyższe oraz zarzuty Strony skarżącej, przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że z aktualnych danych z ewidencji gruntów wynikało, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w miejscowości N., poczta [...] L. oznaczona jako działka nr 137/11. Właścicielami nieruchomości są: (małżeństwo) J. i R. A., (małżeństwo) E. i I. B. oraz (małżeństwo) J. i I. B. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 130,00 m2 opodatkowane stawką 0,42 zł/m2 i grunty pozostałe o pow. 2000,00 m2 opodatkowane stawką 0,30 zł/m2. Ponieważ zgodnie z art. 2 ust, 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o powierzchni 2.000 m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe. 9. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zatem dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku od nieruchomości. Dodać należy, że dane z ewidencji gruntów wiążą organy podatkowe określające wysokość podatku do czasu ich zmiany dokonanej w trybie przewidzianym przepisami Prawa geodezyjnego kartograficznego. (...) Zgodnie z art. 7 pkt I oraz art. 22 u.p.g.k. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu należy do zadań starosty, a nie burmistrza. Ewentualne zmiany w ewidencji gruntów mogą następować zależności od zmiany danych, które zobowiązane są przekazać staroście właściciele gruntów, właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne. 10. Zważywszy powyższe rację ma organ podatkowy, że nie miał on podstaw do przyjęcia innej klasyfikacji gruntu niż wynikająca z ewidencji gruntów. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości stawek określonych w ustawie. W rozpoznawanej sprawie kwestie te reguluje uchwała Rady Gminy L. z dnia 30 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie gminy L. Na podstawie ww. prawa miejscowego organy podatkowe prawidłowo obliczyły podatek przyjmując powierzchnię: 2.000,00 m2 x 0,30 zł/m2 = 600,00 zł; 130,00 m2 x 0,42 zł/ m2 powierzchni użytkowej = 54,60 zł Razem podatek wyniósł 655,00 zł. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że wniesienie skargi przez Skarżącego na ww. uchwałę Rady Gminy do czasu jej obowiązywania nie uprawnia do automatycznego wstrzymania wykonania decyzji, czy też braku podstaw do określania wysokości podatku od nieruchomości. Tym samym Sąd w przedmiotowej sprawie nie dostrzegł naruszeń prawa materialnego skutkującego obowiązkiem uchylenia zaskarżonej decyzji. 11. Odnosząc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego tj "art. 7, 77 § 1 i art. 107 Kpa przez jego błędne zastosowanie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; art. 8 Kpa przez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieinformowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; art. 10 Kpa przez nie umożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu; art. 15 Kpa przez rozpoznanie sprawy na skutek odwołania jedynie przez odniesienie się do zarzutów, jedynie do zbadania pierwszej decyzji, zaskarżona decyzja ma charakter kontrolny." Sąd uznał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Abstrahując od błędnego powołania przez Stronę przepisów Kpa nie mających zastosowania w przedmiotowym postępowaniu podatkowym (w którym stosuje się odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej) Sąd uznał, że zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 187 § 1 O.p., obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach orzekających. Przyjęta natomiast w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach tej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien między innymi kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Zdaniem składu orzekającego omówionych wyżej zasad postępowania w niniejszej sprawie nie naruszono, Sąd za prawidłowe uznał zatem ustalenia faktyczne, jakie poczyniły organy podatkowe. Zdaniem Sądu w realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 O.p. oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym, o której stanowi art. 123 O.p. Ze względów wyżej już wyrażonych w przedmiotowym uzasadnieniu, w sprawie nie doszło również do naruszenia odrębnie zgłoszonego zarzutu naruszenia art. 123 w zw. z art. 121 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na kontrolowane rozstrzygnięcie i w konsekwencji skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. 12. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny. Organy podatkowe dokonał ustaleń dotyczących osoby podatników, przedmiotu opodatkowania oraz zastosował właściwe stawki podatku od nieruchomości. 13. Z tych też względów Sądu podzielił stanowisko organów podatkowych a nie dopatrzywszy się zasadności zarzutów skargi ani naruszenia innych przepisów prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi