III SA/Wa 1904/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2010 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia termin do wniesienia skargi - Pismem z dnia 30 września 2009 r. D. Z. (Skarżąca w niniejszej sprawie) reprezentowana przez swojego męża R. Z. (w dalszej części powoływany jako pełnomocnik Skarżącej) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr SKO. [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. W skardze został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do złożenia niniejszej skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż zaskarżona decyzja została doręczona prawidłowo na wskazany adres do korespondencji na przełomie sierpnia i września 2009 r. podczas nieobecności pełnomocnika Skarżącej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że nie jest w stanie ustalić daty doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. bowiem osoba odbierająca niniejszą przesyłkę (tj. D. Z. – zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru K 26 akt administracyjnych) nie pamięta czy i kiedy ją odebrała. Ponadto wyjaśnił, że osoba ta jest w podeszłym wieku a jej stan jest szczególną siłą wyższą, na którą ani ona sama ani nawet lekarze nie mają wpływu. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że osoba odbierająca przesyłkę nie powiadomiła go o jej nadejściu. Wskazał, że w dniu 30 września 2009r. zapoznał się z treścią decyzji a w związku z tym, że jak uznał w powyższym stanie faktycznym istniała możliwość uchybieniu terminowi do wniesienia skargi wraz z wniesieniem skargi wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana - w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jest ono możliwe w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, przy czym to właśnie na stronie postępowania spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała aż do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy. Pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniósł jedynie, że nie jest w stanie ustalić daty doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. bowiem osoba odbierająca niniejszą przesyłkę nie pamięta czy i kiedy ją odebrała. Ponadto wyjaśnił, że osoba ta jest w podeszłym wieku a jej stan jest szczególną siłą wyższą, na którą ani ona sama ani nawet lekarze nie mają wpływu. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że osoba odbierająca przesyłkę nie powiadomiła go o jej nadejściu. Zdaniem Sądu, stwierdzenie przez pełnomocnika Skarżącej, że stan zdrowia osoby odbierającej przesyłkę "jest szczególną siłą wyższą na którą ani ona sama ani skarżący ani nawet lekarze nie mają wpływu" jest zbyt ogólne i nie uprawdopodabnia, że doszło do sytuacji, w której wystąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Stwierdzić bowiem należy, że stwierdzenie to nie poparte żadną dodatkową argumentacją oraz zaświadczeniami lekarskimi nie daje podstaw do twierdzenia, że osoba ta nie była zdolna do odbioru korespondencji. Pełnomocnik Skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu powinien był wykazać – uprawdopodobnić, że w tym przypadku, taka sytuacja zaistniała. Ponadto stwierdzić należy, że starannie sporządzone uzasadnienie do wniosku o przywrócenie terminu powinno zawierać taki elementy jak np. okres w jakim Skarżąca chorowała, określenie dolegliwości na jakie cierpiała. Samo natomiast stwierdzenie, że stan zdrowia Skarżącej jest szczególną siłą wyższą nie przeświadcza o tym, iż nastąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Tym bardziej, że § 2 art. 87 P.p.s.a. nakazuje uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, a nie samo ich wskazanie. Ponadto zdaniem Sądu powołanie się pełnomocnika Skarżącej na jej podeszły wiek, który przyczynił się do niepowiadomienia go o odebraniu przesyłki co w efekcie skutkowało niezachowaniem terminu do wniesienia skargi jest zbyt ogólne i niewystarczające. Ponadto na podkreślenie zasługuje fakt, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia dowodu osobistego Skarżącej, z którego wynika, że Skarżąca ma 62 lata. Zdaniem Sądu wiek Skarżącej nie jest sam w sobie bez przedstawienia dodatkowych zaświadczeń powodem do traktowania Skarżącej jako osoby niedołężnej, wymagającej opieki, niezdolnej do samodzielnego funkcjonowania, w tym do odbierania korespondencji. Na podkreślenie zasługuje fakt, że w aktach administracyjnych sprawy o sygnaturze III SA/Wa 1903/09 znajduje się pełnomocnictwo z dnia 28 kwietnia 2009 r. upoważniające D. Z. do reprezentowania jej męża R. Z. przed Urzędem Gminy M. w sprawach związanych z jego udziałem we własności działki nr [...] w M. Pełnomocnictwo to upoważniało D. Z. do reprezentowania R. Z. a w szczególności do swobody gospodarowania i decydowania w sprawach działki wg swojego uznania a także do odbioru decyzji podatkowych i płacenia podatków związanych z udziałem R. Z. we własności działki nr [...]. Zdaniem Sądu udzielnie takiego pełnomocnictwa przeczy twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, że osoba ta jest niezdolna do odbierania korespondencji z uwagi na podeszły wiek oraz stan zdrowia. Zdaniem Sądu udzielenie przez R. Z. pełnomocnictwa D. Z. świadczy o tym, że osoba ta była w pełni świadoma i zdolna do reprezentowania swojego męża przed organami podatkowymi a tym bardziej do odbierania wszelkiej korespondencji Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, iż w sprawie nie uprawdopodobniono, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.