III SA/Wa 1904/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, , po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. R. L. (dalej - "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. Pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) - dalej jako: "P.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, określone w art. 60 P.p.s.a., do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. W związku z powyższym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił jak w sentencji.