III SA/Wa 1908/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2007 r. sprawy ze skargi K. M. i J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania omyłki w treści zażalenia 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2) stwierdza, że postanowienie, którego nieważność stwierdzono nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz K. M. i J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, iż Prezydent W. decyzjami z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] i [...] lutego 2004 r. nr [...] ustalił K. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok i 2004 rok . Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [....] Prezydent W. na podstawie art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: ord. pod.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzjach z dnia [...] stycznia 2003 r. i [...] lutego 2004 r. w ten sposób, że w miejsce imienia "K." wpisuje się "K. i J.". Organ uzasadnił omyłkę w imionach podatników błędnym wprowadzeniem imion do bazy danych, w oparciu o niezbyt czytelny wykaz najemców otrzymany od ówczesnego Zarządu Budynków Komunalnych. Pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. K. i J. M wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2005 r. wnosząc o jego uchylenie, gdyż nie spełnia ono wymogów formalno-prawnych określonych w art. 215 ord. pod., a podane uzasadnienie jest niewiarygodne. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 220 § 2 w zw. z art. 13 ord. pod. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ord. pod. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. podatnicy zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej (na podstawie art. 213 § 1i art. 215 § 1 ord. pod.)w treści zażalenia z dnia 5 grudnia 2005 r. polegającej na tym, że w miejsce przywołanego art. 270 § 1 należy wpisać art. 210 ord. pod. Jednocześnie podatnicy wnieśli o wydanie nowego postanowienia w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 213 § 5 ord. pod., odmówiło sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści zażalenia podatników. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż uprawniony jest jedynie do prostowania oczywistych pomyłek pisarskich urzędu lub na żądanie strony jedynie w wydanych przez ten organ decyzjach lub postanowieniach, nie jest natomiast uprawniony do prostowania w trybie art. 213 § 1 i art. 215 § 1 ord. pod. oczywistych omyłek pisarskich zawartych w treści zażalenia stron postępowania składanych w sprawie i opatrzonych własnoręcznym podpisem wnoszących zażalenie. Pismem z dnia 19 maja 2006 K. M. i J. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z treści skargi wynika, że skarżący zarzucają SKO w W. naruszenie prawa materialnego i administracyjnego. Zdaniem skarżących wydane decyzje podatkowe są nieważne z mocy prawa, a korygowanie błędnych decyzji jest prawnie niedopuszczalne. Skarżący uważają, iż organy prowadząc postępowanie podatkowe czy tez administracyjne nie mogły zajmować się jedynie wadliwością postępowania ale powinny zająć się błędnymi decyzjami. Skarżący zarzucili organowi, iż dla własnych potrzeb wykorzystał "pomyłkę" skarżących w zażaleniu z dnia 5 grudnia 2005 r. polegającą na tym, że w treści zażalenia wpisano art. 270 § 1 ord. pod. zamiast 210 § 1 ord. pod., co niepodważalnie wynika z merytorycznej treści złożonego zażalenia przez skarżących. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 listopada 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy w toku rozpoznawanej sprawy organy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz.1270, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, aczkolwiek, z przyczyn innych niż wskazane przez Skarżących. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Sąd uznał, że jest ono obarczone wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważność. Organ rozstrzygnął postanowieniem w sprawie, w której tego rodzaju orzeczenie nie mogło być wydane, a zatem bez podstawy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, iż wniosek skarżących z dnia [...] lutego 2006 r. zmierza do sprostowania ich własnej omyłki w ich zażaleniu z dnia 5 grudnia 2005 r. Idąc dalej organ rozstrzygnął postanowieniem, iż omyłki takiej nie może sprostować. Przepisy ordynacji podatkowej nie regulują takiego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 215 ord. pod. organ może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji lub postanowieniu (art. 215 w zw. z art. 219 ord. pod.) Brzmienie powyższego przepisu nie nasuwa wątpliwości co do tego, że chodzi o błędy popełnione przez organ w akcie przez siebie wydanym. W świetle przepisów ordynacji podatkowej brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie błędu popełnionego przez stronę w jej własnym piśmie. Z tego też powodu wydanie orzeczenia w rozpatrywanej sprawie w formie postanowienia było niedopuszczalne. W ocenie Sądu, należy zważyć, że wniosek z dnia [...]lutego 2006 r. zawiera w istocie dwa wnioski. Jeden dotyczy sprostowania omyłki w zażaleniu strony, drugi wnosi o wydanie nowego postanowienia w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]. Zdaniem Sądu wniosek ten nie jest jednoznaczny. Przed wydaniem rozstrzygnięcia należałoby ustalić, w trybie art. 169 ord. pod., jakie było rzeczywiste żądanie strony. Organ powinien udzielić stronie pisemnej informacji co do złożonego wniosku. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 orzekł jak w sentencji. Zakres w jakim decyzja, której nieważność stwierdzono nie może być wykonana określono w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.