III SA/Wa 1911/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 r. i poszczególne miesiące 2005 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z 5 lipca 2010 r. Skarżący A. L. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2009 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego członka zarządu "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 r. oraz za okres od stycznia do kwietnia 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz umarzającej postępowanie w zakresie odpowiedzialności Skarżącego za zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. i za koszty postępowania egzekucyjnego. W skardze Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem Sądu będzie prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, iż jego zarobki miesięczne netto wynoszą 3.707 zł, z tego opłaca alimenty w wysokości 800 zł i nie posiada oszczędności. Podniósł, iż nie wstrzymanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki powodujące, że Skarżący nie będzie mógł przeznaczyć nadwyżki finansowej na obronę swoich argumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04 (nie publ.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 86/04; nie publ.). Ogólnikowe stwierdzenia Skarżącego, iż wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody dla niego lub trudnych do odwrócenia skutków, tych wymogów nie spełniają. Argumentacja taka stanowi w istocie powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym brak tego uzasadnienia uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Skarżący tylko hipotetycznie wskazał na ewentualność, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji nie będzie mógł przeznaczyć nadwyżki finansowej na obronę swoich argumentów. Skarżący nie odniósł się w sposób uprawniający do wstrzymania wykonania decyzji do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, jego możliwości płatniczych. Wskazał jedynie, iż jego zarobki netto wynoszą miesięcznie 3.707 zł i z tego opłaca 800 zł alimentów. Z prostego rachunku matematycznego wynika, iż do dyspozycji pozostaje Skarżącemu miesięcznie 2.900 zł. Skarżący wskazuje wprawdzie ewentualne koszty jakimi są koszty wyjazdów, kserowania dokumentów, profesjonalnego doradztwa ekspertów. Jednakże są to wszystko wydatki hipotetyczne, zaś w niniejszej sprawie na Skarżącym nie ciążą żadne dodatkowe koszty, które uniemożliwiają mu obronę jego stanowiska. Wpis sądowy w sprawie został uiszczony przez Skarżącego, zatem sprawa gotowa jest do wyznaczenia i nie wymaga to zaangażowania dodatkowych środków finansowych przez Skarżącego. Przed sądem Skarżący nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika zatem nie ponosi kosztów zastępstwa procesowego. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek opinii ekspertów, zatem koszty doradztwa ekspertów pozostają hipotetyczne. A na podniesione przez Skarżącego koszty wykonywania kserokopii, koszty wyjazdów i rozmów telefonicznych Skarżący ma zapewnione środki. Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu jest warunkiem niezbędnym do możliwości rozważania wstrzymania zaskarżonego aktu albowiem wskazanie na konieczność zbierania dowodów celem obrony swoich praw nie może być uznane za konkretne odniesienie się do sytuacji Skarżącego. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Bez wątpienia kwota zobowiązania podatkowego ustalona decyzją jest znaczna, a wykonanie tejże decyzji może wywołać konsekwencje finansowe dla Skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Skarżący nie wskazał, zatem istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.