III SA/Wa 1913/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od gier za czerwiec 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. V. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2011r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od gier za czerwiec 2010r. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie oznaczało niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Nie posiada ona wystarczających środków finansowych na pokrycie zobowiązania określonego decyzją. Skarżąca powołała się również na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w O. z [...] lutego 2011r., o nadaniu jego decyzji z [...] lutego 2011r., określającej Skarżącej zobowiązanie w podatku od gier za wrzesień 2010r., rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tego postanowienia, NUC stwierdził, iż wobec Skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie licznych tytułów wykonawczych a kwota dochodzonej należności podatkowej uzasadnia obawę, że Skarżąca nie wykona obciążającego ją zobowiązania. Biorąc powyższe pod uwagę, Skarżąca uznała, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznaczałoby konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowodowałoby nieodwracalne skutki, polegające na utracie płynności finansowej, a nawet konieczności ogłoszenia upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywający wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA z: 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl., 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Wnioskodawca obciążony jest ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych, a Sąd dokonuje wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r. sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału skarżącego, tj. na jego wniosek, do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie oznaczało dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a co za tym idzie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zabrakło natomiast wskazania szczegółowego zestawienia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej i zestawienia ich z ponoszonymi przez Skarżącą wydatkami i kosztami. Skarżąca odwołała się jedynie do uzasadnienia ww. postanowienia NUC z [...] lutego 2011r., który dysponując odpowiednimi materiałami dokonał ich oceny. Sąd nie dysponował natomiast materiałem źródłowym, załączonym do wniosku o wstrzymanie wykonania, który umożliwiłby zbadanie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., w szczególności strona nie wskazała jakie przychody osiąga. Zdała się jedynie na stanowisko organu podatkowego, który uznał, że konieczne jest nadanie decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od gier za wrzesień 2010 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na obawę, że kwota dochodzonej w drodze egzekucji pieniężnej należności, uzasadnia obawę, niewykonania przez Skarżącą obciążającego ją zobowiązania. Uniemożliwiło to Sądowi dokonanie oceny, czy w wyniku zapłaty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu ogólnikowość argumentów Skarżącej, jak również uznanie za własne ocen organu podatkowego, dokonanych w innym postępowaniu nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała ponadto, że jej sytuacja majątkowa uniemożliwia podjęcie trudu wywiązania się z zobowiązań podatkowych, które wynikają z zaskarżonej decyzji. W piśmiennictwie podnoszona jest okoliczność, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Wykonanie decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma ponadto charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Sąd z tych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.