III SA/Wa 1913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1 Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Wójt G. Ż. (dalej: "organ pierwszej instancji") ustalił panu A. K. (dalej: "Skarżący") łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na 2015 rok w kwocie 576,00 zł, należny za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] oraz działka nr [...] położone w O. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] została sklasyfikowana jako "tereny mieszkaniowe" opodatkowane podatkiem od nieruchomości, natomiast działka nr [...] została opodatkowana podatkiem rolnym. Do opodatkowania zostały przyjęte: budynki pozostałe o pow. 18,42 m2 opodatkowane stawką w wysokości 6,50 zł za 1 m2 oraz grunty oznaczone jako tereny mieszkaniowe o pow. 1 200,00 m2, opodatkowane stawką 0,38 zł za 1 m2. Razem podatek od nieruchomości wyniósł 576,00 zł. Podatek rolny wyniósł 0,00 zł, z uwagi na zwolnienie od podatku rolnego użytków rolnych klasy V, VI i VIz oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych. 1.2. W dniu 2 października 2015 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zdaniem Skarżącego działka nr [...] i jego zabudowa spełniała przesłanki zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w uchwale Rady G. Ż. nr 72/XIV/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. (dalej: "Uchwała") a "decyzje W. G. ws. wymiaru podatku od nieruchomości dla działki [...] za rok 2015 zostały wydane z naruszeniem przewidzianych przez R. G. w stosownej uchwale zwolnień podatkowych". 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję W. G. Ż. z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja łącznego zobowiązania pieniężnego uregulowana w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, ze zm.). Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów organ odwoławczy ustalił, że Skarżący w 2015 r. był właścicielem nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka [...] położonej w miejscowości O. w G. Ż. Według danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków należąca do Skarżącego działka została sklasyfikowana jako: działka nr [...] - "tereny mieszkaniowe B", a znajdujący się na niej budynek jako "budynki pozostałe". Jak wyjaśnia organ odwoławczy, do opodatkowania w niniejszej sprawie przyjęto dane wynikające z ewidencji gruntów oraz informacje przedstawione przez podatnika w deklaracji. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm., dalej: u.p.l.) rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości stawek określonych w ustawie. Obliczeń dokonano na podstawie Uchwały. Zgodnie z § 1 pkt 3 lit. c Uchwały wysokość stawki podatku od gruntów pozostałych wynosi 0,38 zł, od 1 m2 powierzchni. Od budynków lub ich części stawka wynosi w przypadku budynków "pozostałych" 6,50 zł (§ 1 pkt 1 lit. c Uchwały). Z wypisu ewidencji budynków wynika, że budynek Skarżącego oznaczony jest w zakresie funkcji jako "inne niemieszkalne", stąd przyjęta stawka podatkowa. Organ odwoławczy wskazał dalej, że na podstawie powyższych danych w zaskarżonej decyzji przyjęto, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: M - działka nr [...] - B "tereny mieszkaniowe" o pow. 1 200,00 m2 x 0,38 zł = 456,00 zł, C - budynki letniskowe o powierzchni 18,42 m2 x 6,50 zł = 119,73 zł. Razem podatek od nieruchomości wynosi więc 576,00 zł. Organ odwoławczy, powołując się na § 2 ust. 1 lit. c Uchwały, wedle którego zwolnione z podatku od nieruchomości zostały budynki, budowle, grunty wykorzystywane na cele związane z działalnością kulturalną, sportową i rekreacyjną, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nieruchomość Skarżącego nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Organ stwierdził, że rekreacyjny charakter nieruchomości przeznaczonej na cele prywatne nie zwalnia od podatku, który ma charakter majątkowy, a zwolnienie dotyczy budynków, budowli oraz gruntów przeznaczonych na cele użyteczności publicznej. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącego stanowisko organu odwoławczego nie odnosi się do zarzutów i argumentacji podatnika, nie zawiera właściwego merytorycznie uzasadnienia, które mogłoby zaprzeczać argumentacji prezentowanej przez podatnika. Skarżący zarzuca nieuprawnione modyfikowanie treści Uchwały przez ograniczenie zakresu zwolnienia do budynków użyteczności publicznej. W ocenie Skarżącego za uzasadnione można uznać, że grunt oznaczony jako działka [...] i jego zabudowa mogą spełniać przesłanki zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w obowiązującym § 2 Uchwały. Nieruchomość ta (grunt oraz budynek) jest bowiem wykorzystywany jako nieruchomość rekreacyjna, zatem winna podlegać w całości zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Jedyną przesłanką do opodatkowania tej nieruchomości byłoby więc niewykorzystywanie jej na cele rekreacyjne. Organ podatkowy nie przeprowadził jednak w tej sprawie żadnego dowodu oraz nie przedstawił merytorycznego uzasadnienia, co zarzuca się w skardze. Skarżący przywołuje treść analogicznych uchwał R. G.: z dnia 25 listopada 2008 r. oraz uchwałę z dnia 27 października 2015 r. zmienioną uchwałą z dnia 24 listopada 2015 r., wskazując poprzez porównanie ich treści na zmieniające się podejście co do zakresu zwolnienia związanego z celami rekreacyjnymi nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia 13 lipca 2016 r. Skarżący podtrzymuje skargę i ją precyzuje: - zarzucając naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz - zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację § 2 ust. 1 lit. c Uchwały. Skarżący wnosi o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy należąca do Skarżącego działka, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] - "tereny mieszkaniowe B" oraz znajdujące się na niej budynki, były wykorzystywane, w okresie objętym decyzją, na cele związane z działalnością rekreacyjną. Konsekwencją tego ustalenia jest kwestia zastosowania wobec wskazanej nieruchomości zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie § 2 ust. 1 lit. c Uchwały Rady G. Ż. z dnia 29 listopada 2011 r. Nr 72/X1V/2011 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień podatku od nieruchomości. 5. 1. Skarga jest zasadna. 5.2 Organ naruszył zasady ogólne postępowania podatkowego, w szczególności zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej zwanej "O.p."), zasadę przekonywania (art. 124 O.p.) oraz zasadę dwuinstancyjności (art. 127 O.p.). Naruszono też przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 187 § 1 i art. 191 O.p.) oraz art. 210 § 4 O.p. w zakresie dotyczącym braku w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do zarzutów odwołania. 5.3. Stosownie do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego względu zarzuty Skarżącego odnoszone do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd rozpoznaje na gruncie adekwatnych przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa jako aktu normującego postępowanie podatkowe prowadzone w rozpoznawanej sprawie. 6. 1. W świetle przepisów regulujących postępowanie dowodowe obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych obciąża organy podatkowe (art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 O.p.). 6.2. Na podstawie art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony o trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Przepis art. 210 § 4 O.p. wymaga, aby uzasadnienie faktyczne wskazywało: fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których organ się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem wywody wskazane w treści odwołania lub nie wyjaśni dostatecznie podstawy prawnej decyzji. 6.3. "Jeżeli organ podatkowy dowodzi, że dane zdarzenie nie miało miejsca i jednocześnie zakłada, że miało miejsce, uzasadnienie decyzji nie może spełnić funkcji, jakie stawiają przed nim art. 121 § 1 oraz art. 210 O.p. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, wynikająca z art. 210 § 4 O.p. oznacza, że uzasadnienie decyzji powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi nie tylko samej stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoli na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno zawierać nie tylko opis stanu faktycznego, ustalonego przez organ, ale także wskazanie, w jakim stopniu został on przyjęty przez organ i dlaczego. Uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Jeżeli ocena zawarta w uzasadnieniu decyzji jest niespójna, a przedstawiony stan faktyczny nieczytelny, uzasadnienie nie może spełnić wskazanych wcześniej funkcji, co również musi skutkować uchyleniem takiej decyzji". Taki pogląd został wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 665/16 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana "CBOSA") i Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela. 7. 1. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja (str. 3) zawiera jedynie szczątkowe odniesienie się do istoty sporu. Organ odwoławczy stwierdza mianowicie, że "W świetle tak skonstruowanego przepisu (tj. § 2 ust. 1 lit. c Uchwały – przypis Sądu), rację ma organ I instancji, iż nieruchomość skarżącego nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości, wobec powyższego zasadnie opodatkowano nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 1 200,00 m2 podatkiem od nieruchomości, gdyż rekreacyjny charakter nieruchomości przeznaczonej na cele prywatne nie zwalnia od podatku, który ma charakter majątkowy, a zwolnienie dotyczy budynków, budowli oraz gruntów przeznaczonych na cele użyteczności publicznej". Ten fragment uzasadnienia jest niejasny. Organ – z jednej strony - stwierdza, że nieruchomość ma charakter rekreacyjny, ale – z drugiej strony – wyjaśnia, że nieruchomość ma tylko prywatne przeznaczenie. Sąd zauważa, że na tle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że nieruchomość nie jest przedmiotem własności publicznej. Nieruchomość nie jest też przeznaczona na cele użyteczności publicznej. Stwierdzenie organu o "prywatnym przeznaczeniu" nieruchomości w żaden sposób nie daje jednak odpowiedzi na pytanie, czy nieruchomość była wykorzystywana na cele związane z działalnością rekreacyjną, a to było przecież istotą zarzutów odwołania. 7.2. Organ odwoławczy na str. 2 zaskarżonej decyzji stwierdza, że "z wypisu ewidencji budynków wynika, że budynek skarżącego oznaczony jest w zakresie funkcji jako "inne niemieszkalne". Organ nie wskazał jednak, jaki związek to stwierdzenie ma z istotą sporu. Sąd zauważa, że w pojęciu funkcji "innych niemieszkalnych" mogą mieścić się przecież także funkcje związane z działalnością rekreacyjną. Dane ewidencyjne także nie dają odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem sporu ani nie mogą zwolnić organu z ustalenia stanu faktycznego sprawy. 7.3. W decyzji nie przywołano żadnych ustaleń faktycznych w zakresie celów, na jakie nieruchomość była wykorzystywana. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zgadza się z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, że "uzasadnienie decyzji, w którym w sposób niewystarczający odniesiono się do określonej istotnej kwestii z zakresu prawa materialnego, jest uzasadnieniem sporządzonym z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. W przypadku zaś naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji stanowić powinien art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku ze wskazanymi wyżej przepisami O.p." – zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1309/15 (CBOSA). 8. 1. Przepis art. 127 O.p. stanowi, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Istota tej zasady polega na tym, że każda sprawa rozpoznawana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez stronę, powtórnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Wniesienie odwołania przenosi zatem na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też zakres rozstrzygnięcia sprawy podatkowej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc nic tylko ocena zarzutów zawartych w odwołaniu oraz kwestionowanych ustaleń, lecz całościowa analiza materiału dowodowego i dokonanych ustaleń. Na podstawie art. 227 O.p. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. 8.2. Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się do "przyznania racji organowi pierwszej instancji", zamiast rozpatrzyć merytorycznie sprawę, odnosząc się do zarzutów odwołania. Ponadto, stwierdzenie że rację ma organ pierwszej instancji trudno jest odnieść do decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ ta decyzja nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych w spornym zakresie ani nie przedstawia wykładni powołanego przepisu Uchwały R. G. Podnieść wypada, że pewne wywody w tym zakresie znalazły się w pisemnym stanowisku organu pierwszej instancji ustosunkowującym się do zarzutów odwołania, na podstawie art. 227 § 2 O.p., jednak to stanowisko, w ocenie Sądu, nie może zastępować ani uzupełniać decyzji organu. 9. Sąd stwierdza, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie został ustalony w zakresie pozwalającym na ocenę zastosowania zwolnienia wynikającego z Uchwały. Sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy. Jest to zadaniem organów podatkowych. Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni zgadza się z następującym poglądem "jeżeli uzasadnienie podatkowej decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 O.p., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ podatkowy" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 5/17 – CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd nie może wypowiadać się o wykładni przepisu Uchwały, w zakresie definicji "celów rekreacyjnych" oraz sposobu rozumienia pojęcia "wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością rekreacyjną". Uzasadnienie prawne winien w tym przedmiocie przedstawić organ podatkowy. Sąd nie może uzupełniać braków zaskarżonej decyzji ani oceniać zastosowania przepisów prawa materialnego do hipotetycznego stanu faktycznego. 10. Ponowna decyzja organu odwoławczego wymaga opatrzenia jej uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Ponownie rozpatrując odwołanie należy w pierwszej kolejności doprowadzić do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Po ustaleniu stanu faktycznego sprawy, powinnością organu jest wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji w zakresie przepisów prawa materialnego, w tym przypadku przepisu § 2 ust. 1 lit. c Uchwały R. G. Ż. z dnia 29 listopada 2011 r. Nr 72/X1V/2011 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień podatku od nieruchomości. Dokonując wykładni tego przepisu organ powinien wyjaśnić, czy wskazany przepis ma zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Organ powinien przy tym wyjaśnić rozumienie pojęcia "wykorzystywania na cele związane z działalnością rekreacyjną", a w szczególności wyjaśnić Skarżącemu, w uzasadnieniu decyzji, w jakim zakresie cele rekreacyjne mieszczą się w treści przedmiotowego zwolnienia oraz jakie cechy tych działań powinny zaistnieć, aby nieruchomość była objęta zakresem zwolnienia wynikającego z przywołanego przepisu. 11. 1. Skarga jest zasadna. Naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co orzeczono w sentencji wyroku. 11. 2. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej wywody i ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku. 12. Zwrot kosztów postępowania na rzecz strony Skarżącej zasądzono, na jej wniosek, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a w wysokości 100 zł, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis.