III SA/Wa 1913/17

Dnia 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 lutego 2017 r. nr 1462-IPPB5.4510.998.2016.1.BC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona interpretacja z dnia 13 lutego 2017 r. została doręczona Skarżącej w dniu 16 lutego 2017 r. Natomiast w dniu 3 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w art. 52 § 2 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wskazać należy, iż art. 52 § 3 P.p.s.a., określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, wymienia zatem dwa warunki jej dopuszczalności tj. skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc skarżący wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, zaś niespełnienie któregokolwiek z nich czyni skargę niedopuszczalną. W sprawie niniejszej Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w dniu 13 lutego 2017 r., którą skutecznie doręczono Skarżącej w dniu 16 lutego 2017 r. Ten właśnie dzień uznać należy za moment, w którym Skarżąca uzyskała wiadomość o wydaniu interpretacji. W świetle powołanego art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarżąca powinna, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej tj. do dnia 2 marca 2017 r. (czwartek), wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 3 marca 2017 r., a więc z naruszeniem ww. ustawowego terminu. W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Przy czym skuteczne wezwanie oznacza wezwanie wniesione zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., a więc wyczerpujące drogę administracyjną poprzedzającą wniesienie skargi sądowo-administracyjnej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, a więc wezwanie bezskuteczne, wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. W konkluzji Sąd stwierdza, że skarga Skarżącej była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.