III SA/Wa 1920/08

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy Skarżąca W. J. wniosła na urzędowym formularzu PPF (sprecyzowanym następnie pismem z 5 sierpnia 2008 r.) o zwolnienie od wpisu od skargi z uwagi na trudną sytuację finansową. Pismem z 25 lipca 2008 r. referendarz sądowy wezwał ją do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego, w odpowiedzi na które Skarżąca oświadczyła że kwota należnego w sprawie wpisu (200 zł) jest dla niej do zaakceptowania i którą to kwotę wpłaciła. W związku z tym wycofała swój wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o zwolnienie od wpisu od skargi, a następnie wniosek ten cofnęła i zapłaciła należny wpis w kwocie 200 zł. Cofnięcie wniosku oznacza rezygnację Skarżącej z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu swego udziału w postępowaniu sądowym. Jakkolwiek przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.