III SA/Wa 1921/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... maja 2006 r. Nr... w przedmiocie podatku rolnego za 2006 r. postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 czerwca 2006 r. Skarżący H. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... maja 2006 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego na 2006 r. Po uprawomocnieniu się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. odmawiającego przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, pismem z dnia 13 grudnia 2006 r. wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono Skarżącemu w dniu 15 grudnia 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 22 grudnia 2006 r. (piątek). Skarżący jednakże nie wpłacił należnego wpisu. Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym odrzuceniu podlega m. in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Sąd zauważa jednocześnie, iż na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie mogło mieć wpływu złożenie pismem z dnia 18 grudnia 2006 r. (nadanym w tym samym dniu) kolejnego wniosku Skarżącego, w którym zwrócił się z prośbą o zwolnienie od wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Jak bowiem wskazano wyżej postanowieniem z dnia 27 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskutek wniesionego przez niego zażalenia sprawa ta była również przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 22 listopada 2006 r. (sygn. akt II FZ 728/06) zażalenie Skarżącego oddalił. Skoro zatem - w świetle powyższego - wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym od wpisu od skargi został już rozpatrzony, to uznać należy, że rozstrzygnięcie tej kwestii wpadkowej uzyskało przymiot prawomocności, a w konsekwencji moc wiążącą między innymi wobec Sądu, który je wydał. Z tego zaś wypływa obowiązek uiszczenia wymaganych na danym etapie postępowania kosztów sądowych (w tym przypadku wpisu od skargi). Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny (zob. postanowienie z dnia 23 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 794/05, niepubl.) złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od obowiązku ich poniesienia nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia odmiennej treści powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia. Postanowienie takie mogłoby zapaść wyłącznie w sytuacji zmiany okoliczności sprawy (zob. art. 165 p.p.s.a.). Tymczasem Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które przemawiałyby za zmianą podjętego wcześniej rozstrzygnięcia. Przeciwnie uzasadnienie nowego wniosku oparł na tych samych faktach, które legły u podstaw uprzednio złożonego (stwierdzone u Skarżącego trwałe kalectwo, uzyskiwanie niskich dochodów, pozostawanie na utrzymaniu Skarżącego trójki dzieci w wieku szkolnym i żony, klęska suszy). Dodatkowo do pisma z dnia 18 grudnia 2006 r. Skarżący dołączył przedłożone już wcześniej orzeczenie z dnia 28 października 1993 r. o zaliczeniu go do trzeciej grupy inwalidów oraz odcinek przekazu pocztowego za grudzień 2006 r. (poprzednio za lipiec 2006 r.). Tym samym uznać należy, że wniosek Skarżącego z dnia 18 grudnia 2006 r. nie przerwał biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego, zakreślonego w wezwaniu z dnia 13 grudnia 2006 r., co oznacza, że jego złożenie nie mogło uchylić skutków niezastosowania się do treści tego wezwania. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do nieograniczonego przewlekania postępowania o przyznanie prawa pomocy, które ze swej istoty jest postępowaniem wpadkowym i jako takie nie powinno w sposób długotrwały uniemożliwiać merytorycznego rozpoznania sprawy. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.