III SA/Wa 1923/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Starszego Referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2017 r., III SA/Wa 1923/17 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Skarżący – S.K., pismem z 16 maja 2017 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na decyzję z [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi Skarżący, pismem z 19 czerwca 2017 r., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie zarządzenia z 22 czerwca 2017 r. wezwano Skarżącego do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przekazano mu zarazem formularz PPF, zaś wezwanie doręczono w dniu 26 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 25 akt sądowych). Skarżący pismem z 3 lipca 2017 r. wniósł o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na "brak xero, kopiarki, samochodu" orasz "mnóstwo prac gospodarskich do wykonania". Sąd, postanowieniem z 6 lipca 2017 r., odmówił zawieszenia postępowania. Starszy referendarz sądowy, zaskarżonym zarządzeniem z 24 sierpnia 2017 r., pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ Skarżący, nie bacząc na upływ siedmiu dni, nie dopełnił wymogu złożenia wypełnionego formularza PPF. Nie przedłużył terminu na złożenie dokumentów "do końca listopada", ponieważ Strona nie wykazała, by fakt przeprowadzki był okolicznością uniemożliwiającą Stronie wypełnienie formularza PPF. Skarżący, pismem 4 września 2017 r., złożył sprzeciw od orzeczenia z 24 sierpnia 2017 r. wskazując, że jest w trakcie remontu generalnego, zaś niewykonanie go może narazić Stronę na straty. Nadto musi zebrać "zasianą soję i kukurydzę" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Sąd wskazuje, że zarządzenie z 22 czerwca 2017 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 26 czerwca 2017 r., zaś formularz PPF nie został złożony nawet na etapie sprzeciwu. Przy czym Skarżący został w zaskarżonym zarządzeniu poinformowany o treści obowiązujących przepisów prawa, zgodnie z którymi brak formularza jest okolicznością uniemożliwiającą podjęcie jakichkolwiek działań w zakresie prawa pomocy. Zdaniem Sądu, ani remont, ani żniwa nie są nadzwyczajnymi, nieprzewidzianymi okolicznościami, które mogłyby usprawiedliwiać niewykonanie doręczonego Skarżącemu zarządzenia. Za przekazaniem wypełnionego formularza, bez czego Sąd nie może rozpoznać wniosku o prawo pomocy, zdaje się przemawiać zarówno fakt toczenia innych sporów przed sądem, jak też zajęcia komornicze, na które Skarżący powołuje się w sprzeciwie z 4 września 2017 r. Należy też zaznaczyć, że wypełnienie urzędowego formularza nie jest czynnością wykraczającą poza zakres zwykłego oświadczenia woli i wiedzy, jak też nie wymaga zaangażowania profesjonalnej pomocy prawnej. W szczególności, wypełnienie urzędowego formularza nie wymaga większego nakładu pracy i czasu niż sporządzenie sprzeciwu, w tym tego z dnia 4 września 2017 r. Nadto, zdaniem Sądu, Skarżący, w złożonym sprzeciwie, nie zawarł jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutkować uwzględnieniem środka zaskarżenia. Niesporne zatem jest w sprawie, że wezwanie z 22 czerwca 2017 r. o przekazanie wypełnionego formularza PPF zostało doręczone Skarżącemu we wskazanej wyżej dacie, wraz z pouczeniem o terminie i rygorze pozostawienia bez rozpoznania - co Skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 25 akt sądowych) i że formularz PPF nie został złożony nie tylko do 3 lipca 2017 r. (kiedy upływał termin na jego złożenie), ale również nawet na etapie sprzeciwu. Skoro Skarżący nie przekazał wypełnionego formularza, zobowiązywało to referendarza sądowego do zastosowania art. 257 p.p.s.a. i pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie Sąd wskazuje, że złożenie wypełnionego formularza PPF zainicjuje postępowanie o prawo pomocy. W związku z powyższym wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., zaś Sąd jest zobowiązany, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.