III SA/Wa 1924/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, Skarżąca A. C. zwróciła się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata (wniosek ten dotyczył także sprawy III SA/Wa 1968/09). Wniosek swój umotywowała trudną sytuacją finansową. Wniosek powyższy uzupełniła pismami z 18 i 19 listopada 2009 r. oraz pismem z 8 grudnia 2009 r. złożonym w wykonaniu wezwania referendarza sądowego. Pismem z 15 stycznia 2010 r. Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę, gdyż z uwagi na umorzenie nałożonej na nią należności podatkowej rozstrzygnięcie sprawy stało się nieistotne. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Jakkolwiek w piśmie z 15 stycznia 2010 r., w którym to Skarżąca cofnęła skargę, nie wskazała ona wprost iż cofa także wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak należało uznać, że w oświadczeniu o cofnięciu skargi (jako dalej idącym) mieści się także cofnięcie wspomnianego wniosku. Skoro bowiem Skarżąca zrezygnowała ze swego udziału w postępowaniu sądowym, to oznacza że zrezygnowała ona również z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu tego postępowania. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.