III SA/Wa 1925/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz M. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. (zwany dalej: "NUS") decyzją z [...] lutego 2016r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. P.(zwana dalej: "Skarżącą"), jako byłego prezesa zarządu "J." sp. o.o. z siedzibą w N. (zwana dalej: "Spółką") za zaległość podatkową Spółki wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010r. (zwany dalej: "VAT") za grudzień 2010r. oraz umorzył postępowanie podatkowe, z uwagi na bezprzedmiotowość w części dotyczącej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej w VAT za maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2010r. Decyzja ta, po dwukrotnym awizowaniu i nie podjęciu przez adresata, zgodnie z art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015r., poz. 613, zwana dalej: "O.p.") została uznana za doręczoną 14 marca 2016r. 2. Skarżąca w odwołaniu z 10 listopada 2016r., wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji do "czasu prawomocnego wyjaśnienia obecnej sytuacji". W uzasadnieniu ww. wniosków Skarżąca podała, iż o wydaniu ww. decyzji informację uzyskała 10 listopada 2016r. w toku rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Skarbowego W., gdy zapytała z jakiego powodu jest prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne. W tym momencie ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS. Skarżąca wskazała, że pod wadliwy adres doręczono ww. decyzję, gdyż Skarżąca już tam nie mieszka i nie odbiera korespondencji. Adresem właściwym do korespondencji jest ul. [...] w W. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") pismem z 12 grudnia 2016r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, braków formalnych ww. wniosku przez złożenie na nim podpisu, a uzupełniony wniosek wpłynął do DIS 12 stycznia 2017r. 4. DIS postanowieniem z [...] lutego 2017r. - stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz - odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. W podstawie prawnej powołał: art. 162 § 1 i 2, art. 163 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 O.p., natomiast w uzasadnieniu zwrócił uwagę, że, gdy ww. decyzję NUS uznano za doręczoną 14 marca 2016r., termin do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., upłynął 29 marca 2016r. Tym samym złożenie przez Skarżącą 10 listopada 2016r. odwołania od ww. decyzji nastąpiło z uchybieniem terminu. W sprawie nie spełniono też przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, o których mowa w art. 162 § 1 i 2 O.p., gdyż wniosku nie złożono w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, a Skarżąca nie uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi. DIS nie zgodził się z zasadnością argumentacji Skarżącej, co do okoliczności nieskutecznego doręczenia ww. decyzji na adres ul. [...] W. i nie podzielił jej poglądu, że termin do wniesienia odwołania należy liczyć od daty powzięcia wiedzy o wydaniu ww. decyzji, do czego doszło podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem urzędu skarbowego 10 listopada 2016r. NUS prawidłowo od 23 lipca 2011r. kierował korespondencję na ww. adres wskazany przez Skarżącą jako rejestracyjny/korespondencyjny – na ul. [...] w W. Potwierdza to wydruku z 7 grudnia 2016r. z systemu SERCE. Skoro Skarżąca nie zaktualizowała ww. adresu, zgodnie z art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2016r., poz. 476), nie można uznać, aby korespondencja w postępowaniu podatkowym objętym ww. decyzją NUS była kierowana pod niewłaściwy adres. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z [...] kwietnia 2017r. Skarżąca zarzuciła ww. postanowieniu DIS niezgodność z prawem przez pozbawienie Skarżącej możliwości obrony praw przez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS. Skarżąca kwestionując zasadność twierdzenia DIS, że właściwym adresem do doręczeń jest ul. [...] w W., wskazała, iż korespondencję z urzędem skarbowym prowadzi pod adresem przy ul. [...] w W., pod którym prowadzi od 1996r. działalność gospodarczą i który figuruje w rejestrach organów podatkowych. Tym samym zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak również ww. decyzja NUS powinny być skierowane pod adres ul. [...] w W. Skarżąca za niezasadne uznała ponadto powoływanie się przez DIS na adres podany przez nią w czasie, w którym prowadzone było postępowanie dotyczące okresu, w którym pełniła funkcję Prezesa zarządu Spółki. Wyjaśniła, że adres przy ul. [...] w W., jako wynikający z Centralnej Ewidencji Informacji i Działalności Gospodarczej powinien figurować w zasobach i rejestrach adresowych organów podatkowych, a tym samym w systemie SERCE, na który powołuje się organ podatkowy. Zastosowanie zasady praworządności wymaga, aby organ podatkowy prowadzący postępowanie wystąpił do urzędu skarbowego właściwego według miejsca jej zamieszkania o udzielenie informacji o posiadanych adresach podatnika, pod którym rozlicza się z urzędem skarbowym. Skarżąca zakwestionowała też moc wiążącą wpisów adresowych w systemie SERCE i wskazała, że istnieje możliwość skierowania wezwania na inny adres, niż figurujący w jego zasobach. Dodatkowo organ podatkowy sam powinien aktualizować dane adresowe w systemie SERCE. Skarżąca nie ponosi więc winy w braku odbioru korespondencji, więc wykonanie decyzja NUS powinno być wstrzymane. 6. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Na wstępie należy wskazać, że Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd zauważa ponadto, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 3. Sąd, rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że zaszły przesłanki wskazane w ww. przepisach, a zarzuty podniesione w skardze zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie, w którym DIS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia na podstawie art. 162 § 1 i 2 O.p. i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. narusza przepisy postępowania: art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem ocenie Sądu podlegało ww. postanowienie, z akt sprawy powinno bezspornie wynikać, że upłynął czternastodniowy termin – wskazany w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. – od dnia doręczenia Skarżącej ww. decyzji NUS, i że dochowano wszelkich przesłanek przewidzianych w przepisach o zastępczym doręczeniu, czy doręczeniu w ogóle. Sąd wskazuje, że do skutecznego doręczenia decyzji i to zarówno w trybie art. 148 O.p., jak i w trybie z art. 150 O.p., organ podatkowy musi dysponować adresem podatnika. Podstawowym aktem prawnym w tym zakresie jest ustawa z 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012r. poz. 1314ze zm., zwana dalej "u.e.p.p."). Jej treść w rozpoznawanej sprawie należało uwzględnić na datę wydania przez NUS postanowienia z [...] listopada 2015r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za ww. zaległości Spółki. Przepis art. 5 ust. 1 u.e.p.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. stanowił, że "Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Art. 5 ust. 2 u.e.p.p. w ww. brzmieniu stanowił, że zgłoszenie identyfikacyjne osób fizycznych zawiera nazwisko, imiona, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zamieszkania, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz numer PESEL w przypadku osób fizycznych objętych tym rejestrem. Art. 5 ust. 2a u.e.p.p. w ww. brzmieniu stanowił, że zgłoszenia identyfikacyjnego nie dokonują podatnicy będący osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzący działalności gospodarczej lub niebędący zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Warto także wskazać, że Skarżąca, na którą ma być przeniesiona odpowiedzialność za zaległości podatkowe ww. Spółki, w trybie art. 116 O.p., nie działa jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, bo sprawowanie funkcji członka zarządu, co do zasady, nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżącą należało zatem uznać, na potrzeby zastosowania przepisu art. 116 O.p., za osobę fizyczną, która nie miała obowiązku składania zgłoszenia identyfikacyjnego i sprawdzić, jaki jest jej adres zamieszkania. Wynika to zarówno z art. 148 § 1 O.p., jak również z powołanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1-2a u.e.p.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r., czyli w chwili, gdy NUS wydał wobec Skarżącej postanowienie z [...] listopada 2015r. o wszczęciu postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby trzeciej. Natomiast adres wynikający ze zgłoszenia identyfikacyjnego potraktować jako miejsca pracy Skarżącej. Tym samym w odniesieniu do Skarżącej – jako osoby fizycznej, w chwili, gdy NUS zamierzał wszcząć ww. postępowanie, należało zastosować art. 148 § 1 O.p. w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.e.p.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. DIS, wydając zaskarżone powinien zatem, z uwagi na okoliczności podniesione przez Skarżącą, zastanowić się czy NUS wydając ww. postanowienie o wszczęciu postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej doręczył je skutecznie, a więc czy wziął pod rozwagę ww. przepisy - art. 148 § 1 O.p. w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.e.p.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. Należało zatem zastanowić się czy ww. postanowienie, a następnie ww. decyzji NUS zostały skierowane pod adres zamieszkania lub adres miejsca pracy Skarżącej, o których mowa w art. 148 § 1 O.p. Jest to tym bardziej uzasadnione, że zasady doręczania pism w postępowaniu podatkowym uregulowano w rozdziale 5 działu IV O.p. Krąg podmiotów uprawnionych do doręczeń wymienny jest w art. 144 O.p. i obejmuje: pocztę, osoby fizyczne będące pracownikami organu podatkowego oraz osoby upoważnione. W toku postępowania podatkowego strona ma obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swojego adresu (art. 146 O.p.). Jednakowoż unormowanie to nie dotyczy sytuacji, gdy nie wszczęto jeszcze postępowania podatkowego. Organ podatkowy, który zamierza wszcząć postępowanie podatkowe powinien więc podjąć próbę doręczenia postanowienia o wszczęciu, zgodnie z art. 148 O.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia tego postępowania, z uwzględnieniem wszystkich danych adresowych osoby fizycznej, które znajdują się w posiadaniu tego organu. Wynika to zarówno z zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.), jak również zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Przepis art. 148 § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym w 2015r., czyli gdy NUS zamierzał wszcząć ww. postępowania o podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za ww. zaległości stanowił, że "Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy." Zgodnie natomiast z art. 148 § 2 O.p. w ww. brzmieniu "Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji." Stosownie do art. 148 § 3 O.p. w ww. brzmieniu "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie." W świetle ww. rozważań DIS powinien zastanowić się czy adres, pod który skierowano do Skarżącej, najpierw postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, a następnie ww. decyzję NUS był adresem, o którym mowa w art. 148 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. Jest to kwestia kluczowa zarówno w zakresie wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jak również przywrócenia tegoż terminu. Z akt administracyjnych sprawy, na podstawie których orzeka Sąd administracyjny, zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., wynika, że Skarżąca adres przy ul. [...] w W. podała w czasie, kiedy była prezesem zarządu Spółki, jako adres do korespondencji/rejestracyjny (k. 16 akt administracyjnych). Potwierdza to również DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Warto też wskazać, że z akt administracyjnych nie wynika, jaki jest adres zamieszkania Skarżącej, a jest to kwestia istotna, gdy mamy do czynienia z osobą fizyczną, która ma odpowiadać, jako osoba trzecia w rozumieniu art. 116 O.p. Z akt administracyjnych wynika natomiast w sposób niewątpliwy adres miejsca pracy Skarżącej - ul. [...] w W. (k. 16 akt administracyjnych). Tym samym nic nie stało na przeszkodzie, aby NUS podjął próbę doręczenia ww. postanowienia z [...] listopada 2015r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za ww. zaległości Spółki, na adres jej miejsca pracy, skoro ze znajdujących się informacji w aktach nie wynikało jaki jest adres zamieszkania Skarżącej. Byłoby to działanie prawidłowe z punktu widzenia art. 148 § 1 O.p. oraz w związku z art. 146 O.p., który nie może być stosowany przed wszczęciem postępowania podatkowego. W treści art. 148 O.p. w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2015r. nie mówi się bowiem o adresie do korespondencji, lecz wyraźnie wskazuje, na jaki adres należy kierować korespondencję do osoby fizyczne: adres zamieszkania, adres miejsca pracy, siedzibę organu podatkowego, każde miejscu, gdzie się adresata zastanie. Tylko wtedy korespondencja może być uznana za skutecznie doręczoną. Adres rejestracyjny i zarazem adres korespondencyjny Spółki (ul. [...] W.), nie powinien więc być więc uznany za adres, pod który Skarżącej jako osobie fizycznej, można, na mocy art. 148 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r., doręczać korespondencję, a więc w szczególności ww. postanowienie o wszczęciu postępowania w trybie art. 116 § 1 O.p., tym bardziej gdy organ podatkowy w swojej ewidencji posiadał adres miejsca pracy Skarżącej. Dodatkowo wskazać należy, że adres w W. przy ul. [...] znajdował się w zasobach adresowych i rejestrach adresowych Urzędów Skarbowych i wynikał z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, którą Skarżąca prowadzi od 1996r. Ostatni z ww. adresów należało zatem traktować, jako adres miejsca pracy Skarżącej oraz podjąć próbę doręczenia korespondencji właśnie pod ten adres, albo ustalić na podstawie dokumentów znanych organowi podatkowemu z urzędu, jaki jest adres zamieszkania Skarżącej. Powołane ww. okoliczności wskazują, że nie sposób uznać, że Skarżąca ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, skoro doręczenie zarówno ww. postanowienia NUS o wszczęciu postępowania podatkowego, jak i ww. decyzji NUS orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, jako byłego prezesa zarządu Spółki za ww. zaległości podatkowe z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego nie było dokonane na właściwy adres, w rozumieniu art. 148 § 1 O.p. w brzemieniu obowiązującym w 2015r. Zaszły więc podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia DIS, w którym nieprawidłowo przyjęto, że zaszły przesłanki do stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, gdy nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego, które poprzedzało wydanie ww. decyzji NUS, a argumentacja Skarżącej wskazywała, że DIS wydając postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pominął te okoliczności wynikające z akt administracyjnych. Skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, uczyniła to, wbrew stanowisku DIS wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu, z zachowaniem ustawowego terminu, zaraz po tym, jak dowiedziała się od pracownika NUS, że wydano wobec niej decyzję orzekającą o jej odpowiedzialności za ww. zobowiązania Spółki. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który decyzję wydał w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. 4. Sąd w związku z tym stwierdza, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy DIS powinien zająć się kwestią płynącą z twierdzeń Skarżącej o zasadności doręczania jej korespondencji na adres miejsca pracy widniejący w CEiDG. Skoro bowiem DIS, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, nie przeanalizował wszelkich okoliczności faktycznych wynikających z akt administracyjnych sprawy, związanych z doręczeniem Skarżącej (osobie fizycznej – osobie trzeciej) ww. postanowienia o wszczęciu i ww. decyzji NUS, z uwzględnieniem przepisów art. 148 O.p. i art. 5 ust. 1 i 2 u.e.p.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. w związku z art. 116 O.p., powinien to uczynić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w zakresie stwierdzania uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz możliwości jego przywrócenia, z uwagi na okoliczności podnoszone przez Skarżącą. Zdaniem Sądu w okolicznościach, wynikających z akt sprawy, przedwczesne było uznanie przez DIS, że możliwe było zastosowanie w sprawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powinien jednak, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i poglądami prezentowanymi w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2016r. sygn. akt I FSK 1579/14, dostępny na www.nsa.gov.pl) podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), w tym przede wszystkim, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc prawidłowości wszczęcia ww. postępowania i doręczenia ww. decyzji NUS. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powoduje bowiem istotną konsekwencję w postaci zakończenie postępowania odwoławczego bez rozpatrzenia zarzutów odwołania. Natomiast zestawienie dat dowiedzenia się przez Skarżącą o wydaniu ww. decyzji NUS z datą wniesienia odwołania, gdy z akt administracyjnych wynika, że można mieć wątpliwości, czy pod właściwy adres skierowano ww. postanowienie i decyzję NUS, wskazuje, że Skarżąca nie uchybiła terminowi z ww. przepisu art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. DIS, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dotyczącej przywrócenia terminu (art. 162 O.p.), zbada raz jeszcze kwestię prawidłowości doręczania Skarżącej korespondencji w związku z wydaniem wobec Skarżącej ww. postanowienia i ww. decyzji NUS w trybie art. 116 § 1 i 2 O.p., a następnie oceni czy Skarżąca rzeczywiście w sposób zawiniony uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji NUS, mając na względzie treść art. 148 O.p. oraz art. 5 ust. 1 i 2 u.e.p.p. w brzmieniu z 2015r. 5. Sąd, mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie (punkt pierwszy sentencji wyroku). Na wniosek Skarżącej zgodnie z art. 200 i art. 209 P.p.s.a. Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania. ----------------------- 10