III SA/Wa 1934/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw Pismem z dnia 20 maja 2011 r., S.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Wraz ze skargą złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że: - jest osobą samotną; - jest zatrudniony na ¼ etatu; - uzyskuje 800,- zł brutto co miesiąc; - nie posiada majątku ani zasobów finansowych Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy zwalniając Skarżącego od wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia uznał niezdolność skarżącego do pokrywania kosztów sądowych w zakresie wyrażonym w sentencji z uwagi na zestawienie wysokości uzyskiwanego przez stronę wynagrodzenia z wysokością przeciętnych kosztów utrzymania. Zdaniem referendarza sądowego, z uwagi na charakter sprawy – odpowiedzialność osób trzecich – i gwarancje procesowe zabezpieczające weryfikację przyznania prawa pomocy tak przez skarżącego, jak przez Przewodniczącego Wydziału, możliwy dostęp do Sądu jest wartością nadrzędną. Zabezpiecza to zdolność skarżącego, w ocenie referendarza, do uiszczenia 200,- zł w sumie w obu sprawach. Pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r., pełnomocnik Skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując iż zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie kwoty 100 zł jest niewystarczające z uwagi na brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania , bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 3 października 2011 r. do uzupełnienia braku formalnego w/w sprzeciwu poprzez złożenie podpisanego sprzeciwu lub poprzez jego osobiste podpisanie w siedzibie Sądu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 10 października 2011 r. złożył oświadczenie o cofnięciu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", na postanowienie referendarza sądowego, którego przedmiotem jest przyznanie lub odmowa prawa pomocy, stronie służy prawo wniesienia sprzeciwu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw taki wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za braki formalne pisma uznaje się m.in. nie wypełnienie ogólnych wymogów stawianych każdemu pismu procesowemu, określonych w art. 46 i 47 P.p.s.a., jak również innych wymogów wynikających z odrębnych przepisów P.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest określony w art. art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., obowiązek podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku natomiast, gdy pismo procesowe ( sprzeciw ) strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wymienionych warunków formalnych, to na zasadzie art. 259 § 2 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zważyć przeto należy, iż termin siedmiu dni jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego poprzez jego podpisanie zostało doręczone w dniu 5 października 2011 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął w dniu 12 października 2011 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie sprzeciwu. W tej sytuacji oświadczenie pełnomocnika skarżącej o cofnięciu sprzeciwu nie mogło wywrzeć skutków procesowych. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż pełnomocnik Skarżącego nie usunął braków formalnych sprzeciwu z dnia 12 sierpnia 2011 r.,. i dlatego podlega ono odrzuceniu. Stąd działając na zasadzie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.