III SA/Wa 1936/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Wójt Gminy P. decyzją z [...] lutego 2010 r. ustalił J. M. (dalej: "Skarżący") i G. B. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2010 w kwocie 664 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość gruntowa o powierzchni 1.325 m2, zabudowana budynkami o powierzchni 42 m2, położona w P. (nr obrębu 0027, nr działki [...]), której współwłaścicielami są Skarżący i Uczestnik. Wymiaru podatku Wójt dokonał przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Gminy w P. z 6 grudnia 2007 r. (nr XII/75/2007). Do opodatkowania gruntu zastosował stawkę 0,30 zł za m² (pozostałe grunty - Bi), natomiast do opodatkowania budynków przyjął stawkę 6,35 zł za m² (inne budynki). Skarżący pismem z 9 marca 2010 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że jest właścicielem kilku działek w obrębie nieruchomości rolnej. Skarżący uznał, że działki te są nadal gruntami rolnymi, bowiem jako właściciel nie występował o zmianę użytków. Twierdzenie to oparł również na informacjach uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w P., odnośnie braku decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej jego działek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzja Wójta nie narusza zasad opodatkowania określonych w art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej: "P.g.k."). Zgodnie z tym przepisem, podstawą planowania gospodarczego i przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (podatkowych). Ustalając wysokość zobowiązań podatkowych organy obowiązane są do przyjęcia danych wynikających z tej ewidencji. Według danych zawartych w ewidencji, Skarżący wraz z G. B. są współwłaścicielami działki o nr ew. [...], o pow. 0.1325 ha. Działka do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiła użytki rolne klasy V i VI. Po zmianie została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi). Wprowadzenie przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków spowodowało, że użytki rolne poprzez zmianę ich klasyfikacji, są od daty zmiany, innymi terenami zabudowanymi (Bi). Zatem z dniem 1 lutego 2008 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości odnośnie użytków rolnych, podlegających dotąd przepisom ustawy o podatku rolnym. Organ stwierdził, że przedmiotowe grunty do czasu zmiany ich klasyfikacji korzystały ze zwolnienia od podatku rolnego na podstawie art. 12 ustawy o podatku rolnym, natomiast obecnie, gdy nie są już sklasyfikowane jako użytki rolne, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; "dalej u.p.o.l. Wprowadzone przez Starostwo Powiatowe w Pułtusku zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczą także klasyfikacji budynków znajdujących się na gruntach objętych weryfikacją użytków gruntowych. Dane zawarte w ewidencji potwierdzają, że współwłaściciele gruntu są jednocześnie współwłaścicielami budynków zlokalizowanych na przedmiotowej działce (nr ew. 200/11). Ewidencja określa funkcję budynków jako "inne". Budynki podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki dotyczącej budynków pozostałych. Organ odwoławczy przedstawił nadto stosowne wyliczenia dokonane w celu prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego. SKO wyjaśniło także, iż dla celów wymiaru podatków, zapisy wynikające z ewidencji gruntów są wiążące dla organów podatkowych. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Jeżeli podatnik kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji, powinien wszcząć procedurę ich zmiany. Zmiana klasyfikacji gruntu może być dokonana wyłącznie przez organ prowadzący ewidencję, tj. przez Starostę, w postępowaniu prowadzonym na wniosek właściciela. Skarżący pismem z 28 czerwca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji jej poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że w decyzji nie wypowiedziało się co do prawidłowości działania Urzędu Gminy P. i Starostwa Powiatowego w P. co stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6,7,8,77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwany dalej k.p.a.) a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38,poz. 454 ). W treści skargi zawarł zarzuty odnoszące się do wprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. nr 19, poz. 97 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Dodał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może przyjąć odmiennej niż w ewidencji gruntów i budynków kwalifikacji spornej działki i budynków, bowiem procedura dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków nie podlega ocenie organów podatkowych. Dodał, że zastrzeżenia właściciela działek, związane z wprowadzoną nową klasyfikacją gruntów czy też klasyfikacją budynków nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru zobowiązania podatkowego. Organ dodał, że jeżeli zdaniem Skarżącego zapisy w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym, wówczas ma on uprawnienie, jako właściciel nieruchomości, do wystąpienia z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści ust. 2 art. 2 u.p.o.l wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga zatem, że w świetle art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l, przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Wskazanie wprost na dane z tej ewidencji koresponduje z regulacjami zawartymi w ustawie z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Z art. 21 tej ustawy wynika bowiem, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń (między innymi) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy podkreślić, że przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l nie pozostawia wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Ponadto dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Co prawda, jak się podkreśla w doktrynie, pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, niemniej z art. 194 § 1 O.p. można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa i sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej. W związku z powyższym, skoro przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały jako inne tereny zabudowane (Bi), a Skarżący nie podważył skutecznie tego ustalenia, to jego zarzuty związane z tym zagadnieniem należy uznać za chybione. Tym bardziej, że nie wykazał on nawet, iż faktycznie są to grunty wykorzystywane na potrzeby działalności rolniczej. Dotychczasowe zwolnienie przedmiotowych gruntów z podatku od nieruchomości wynikało wyłącznie z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, przed zmianą, o której organ pierwszej instancji został powiadomiony 15 stycznia 2008 r. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że grunty te są zabudowane budynkami rekreacyjnymi (letniskowymi). Wynika to z oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. z zapisów w ewidencji gruntów i budynków (poz. 7), z treści pisma Urzędu Gminy w P. z 3 maja 1978 r., z treści pisma Urzędu Wojewódzkiego w C. z 25 marca 1978 r., a także z treści wykazu nieruchomości sporządzonego przez T. B.. Skarżący nie przedstawił żadnego przeciwdowodu, który mógłby podważyć domniemanie prawdziwości tego, co wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Argumentację Skarżącego należy zatem uznać za chybioną. Także w zakresie wskazanych przez niego w skardze przepisów tj. § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dotyczących odrębnych postępowań tj. odpowiednio w sprawie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz postępowań w sprawie klasyfikacji gruntów bowiem powołane przepisy dotyczą innych postępowań niż będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, także art. 6,7,8,77 i 80 k.p.a. bowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie gdyż postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych reguluje Ordynacja podatkowa. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 6,7,8,77 i 80 k.p.a. bowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych reguluje powołana powyżej ustawa Ordynacja podatkowa. Natomiast zawarte w tych przepisach zasady; praworządności (art. 120 O.p.), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 O.p.), prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 O.p.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) nie zostały przez organy podatkowe naruszone. Reasumując, organy podatkowe należycie ustaliły okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z art. 191 O.p. Prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego (art. 2 ust. 1 – 2 u.p.o.l). Nie były obowiązane odnosić się do postępowania prowadzonego w innej sprawie przez inny organ (zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonane przez Starostwo Powiatowe w P.). Wymiaru podatku Wójt dokonał w zgodzie z postanowieniami uchwały Nr XII/75/2007 Rady Gminy P. z 6 grudnia 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.