III SA/Wa 1936/16

Dnia 15 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do lipca 2013 r. postanawia odrzucić skargę Stowarzyszenie [...] (dalej zwane "Skarżącą"), działając przez pełnomocnika, wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do lipca 2013 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2016 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany pismem z 8 lipca 2016 r. do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji strony w dacie jego udzielenia. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Skarżącej poinformował, iż nie jest w stanie uczynić zadość wezwaniu z uwagi na niewpisanie Skarżącej do Rejestru Stowarzyszeń KRS pomimo istnienia takiego obowiązku. Wyjaśnił, iż obecnie Stowarzyszenie nie prowadzi żadnej działalności, nie posiada organów ani siedziby. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącej nie usunął powyżej wskazanych braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Przepis art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowi, że jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Niewykazanie przy składaniu skargi pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej oraz dokumentu, z którego wynika umocowania osoby, która ją podpisała, do działania w imieniu strony skarżącej stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu. Sąd umożliwił uzupełnienie braków formalnych skargi, wskazując pełnomocnikowi Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin (liczony od dnia doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorach niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnego skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 6 lipca 2016 r., a zatem termin siedmiodniowy do jego usunięcia rozpoczął bieg 7 lipca 2016 r. i upłynął 13 lipca 2016 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a. Oznacza to, że do 13 lipca 2016 r. pełnomocnik Skarżącej powinien usunąć braki formalne skargi. W sytuacji, gdy z przedłożonych przez pełnomocnika dokumentów nie wynika, iż działa w imieniu stowarzyszenia, na podstawie pełnomocnictwa, którego udzieliły mu osoby umocowane do reprezentowania Skarżącej, stwierdzić należało, że tym samym nie usunął w terminie braków formalnych skargi. Sąd nawiązując ponadto do złożonego przez Skarżącą wraz z jej skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazuje, że z uwagi na odrzucenie skargi niniejszym postanowieniem, wskazany wniosek o przyznanie prawa pomocy stał się na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowy i z tego względu jego rozpatrywanie stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.