III SA/Wa 1939/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1939/09 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. [...] z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku- Pismem z dnia 25 maja 2010 r. pełnomocnik Skarżącej M. sp. z o.o. [...] z siedzibą w W. – radca prawny A. M., zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1939/09 i doręczenie odpisu tego wyroku z uzasadnieniem. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyroku i doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] wskazał adres do doręczeń D. sp. k. [...] W. ul. [...], [...] piętro, przy czym adresatem był radca prawny A. M. Dalej podkreślił, że poczta dostarczyła zawiadomienie o rozprawie pod ww. adres do doręczeń jednak zawiadomienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi tj. adresatowi. Pełnomocnik Skarżącego nie udzielił nikomu pełnomocnictwa do odbioru korespondencji wskazał jedynie adres, czyli miejsce i lokal, w którym jak stwierdził należy doręczyć korespondencje do rąk pełnomocnika. Pełnomocnik strony zaznaczył, że poczta nie doręczyła zawiadomienia do imiennie wskazanego adresata a jedynie pozostawiła przesyłkę poleconą pod wskazanym adresem. Pełnomocnik Skarżącej uznał, że czynność doręczenia została dokonana przez pocztę z naruszeniem przepisów art. 65 § 2 i art. 67 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Dalej pełnomocnik zaznaczył, że w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym ( Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm. zwane dalej ,,rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości") przesyłkę doręcza się wyłącznie adresatowi, a zatem należało ją doręczyć wyłącznie wskazanemu pełnomocnikowi. Ponadto dodał, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, gdyż adresat radca prawny A. M. jest osobą fizyczną a nie osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. W tym stanie rzeczy zawiadomienie o rozprawie nie zostało doręczone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Według pełnomocnika Spółki sytuacja ta, stanowi potwierdzenie braku jego winy w uchybieniu terminu w związku z czym, uzasadnia przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak stanowi art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić, gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika jako okoliczność uniemożliwiającą jej złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w wyznaczonym terminie podała fakt błędnego doręczenia przez pocztę zawiadomienia o terminie rozprawy. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że poczta dostarczyła zawiadomienie o rozprawie pod wskazany przez niego adres do doręczeń jednak zawiadomienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi tj. adresatowi. Pełnomocnik zaznaczył, że nie udzielił nikomu pełnomocnictwa do odbioru korespondencji wskazał jedynie adres, czyli miejsce i lokal: D. sp. k. mieszczący się na [...] piętrze, w którym należy doręczyć korespondencje do rąk pełnomocnika. Jak wskazał we wniosku z dnia 25 maja 2010 r. pełnomocnik Spółki wiadomość o rozprawie i zapadłym wyroku oddalającym skargę powziął na skutek wglądu w akta sprawy przez pełnomocnika substytucyjnego w dniu 21 maja 2010 r. i to tę datę należy uznać za początkową dla obliczenia siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik Skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia, dopełniając tym samym czynności procesowej, dla której termin był ustanowiony. Jednakże podniesione przez pełnomocnika okoliczności nie uprawdopodabniają , w ocenie Sądu, zaistnienia okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333). Podane wyżej rozumienie pojęcia "okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu" wynikającego z art. 87 § 2 p.p.s.a., które Sąd w pełni podziela, uniemożliwiają w sprawie niniejszej uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Rozpatrując zarzut naruszenia art. 65 § 2 p.p.s.a. oraz art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Spółki, należy wskazać, że wezwanie zostało wysłane na adres Spółki komandytowej D. ul. [...], [...] W., podany przez pełnomocnika w skardze, zaś odbioru pisma dokonała osoba, która, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, była upoważniona do odbioru korespondencji pełnomocnika Spółki. Przepisu art. 67 § 5 p.p.s.a nie można zaś rozumieć w ten sposób, iż wymaga on doręczenia pisma do rąk pełnomocnika, w sytuacji gdy on sam wskazał jako adres do doręczeń spółkę komandytową D. mieszczącą się w budynku przy ulicy [...] w W. Co prawda pełnomocnik Spółki podnosi, że jest osobą fizyczną i doręczenie wszelkiej korespondencji powinno odbywać się poprzez osobiste doręczenie do rąk pełnomocnika. Jednakże zaznaczyć należy, że skoro w skardze pełnomocnik Skarżącej podając adres do doręczeń wskazał spółkę komandytową D. to sam zadecydował, iż korespondencja winna być kierowana do tej spółki pod wskazany adres. Na marginesie warto zauważyć, że również złożona skarga została sporządzona na papierze firmowym D. sp. komandytowa, gdzie wskazana jest ta spółka wraz z jej adresem przy ul. [...] w W. Przytoczone powyżej okoliczności dają podstawę do twierdzenia, że doręczenie korespondencji w trybie art. 67 § 5 p.p.s.a. było skuteczne. Bowiem zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości przesyłkę adresowaną do osoby prawnej lub do organizacji nie posiadającej osobowości prawnej może być doręczona pracownikowi upoważnionemu do odbioru przesyłek. W ocenie Sądu pełnomocnik Spółki prawidłowo został zawiadomiony o terminie rozprawy. W aktach sprawy (k. 39,) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Na potwierdzeniu obok daty odbioru w przesyłki widnieje podpis osoby uprawnionej do odbioru przesyłki wraz z pieczątką spółki komandytowej D. Sąd podkreśla, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią osobistą pracodawcy i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Jakkolwiek bowiem doręczyciel dostarczając pismo do miejsca pracy winien upewnić się, że osoba je odbierająca została do tego upoważniona, to jednak w sytuacji, kiedy osoba obecna w miejscu pracy adresata podejmuje się odebrać pismo wykazując, że jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo-administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Z ustaleń Sądu wynika jednoznacznie, że doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy nastąpiło w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji Sąd przyjął, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek niedochowania należytej staranności przez pełnomocnika Spółki, którego obowiązkiem było zapewnienie takiej organizacji pracy we wskazanej przez niego spółce komandytowej D., by przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony. W tym miejscu należy podkreślić, że błędy, bądź zaniechania ze strony osoby, której zlecono podjęcie określonych czynności, obciążają bezpośrednio zlecającego, o ile nie wynikają z przeszkód, które obiektywnie uznane zostałyby za niemożliwe do przezwyciężenia (por. postanowienie WSA w Szczecinie z 24 stycznia 2006 r., I SA/Sz 431/05 – niepubl.). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Spółki ponosi odpowiedzialność za działania osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w sp. komandytowej D. jako wskazanej w adresie do doręczeń. Podsumowując, więc należy podkreślić, że doręczenie było prawidłowe, a uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zawinione przez stronę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.