III SA/Wa 1944/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. Pismem z dnia 23 czerwca 2008 r. S. Sp. z o.o. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2005r. Pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. We wniosku Skarżąca argumentowała, że w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił Spółce zobowiązanie podatkowe za listopad 2005 r. w kwocie [...] zł. co stanowi oczywistą pomyłkę w stosunku do ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawartych w dalszej części uzasadnienia decyzji, gdzie w wyniku kalkulacji wskazano jako kwotę podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego [...] zł. Spółka dodała, że w wyniku oczywistej pomyłki organu zobowiązana jest zapłacić kwotę o ponad 100.000 większą od kwoty jej faktycznego zobowiązania podatkowego, ustalonego przez organy podatkowe, co wiązałoby się dla Spółki z koniecznością odprowadzenia do urzędu sum znacznie przekraczających wartość jej rzeczywistego zobowiązania podatkowego, a tym samym stanowiłoby dla niej znaczną szkodę finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywający, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24.05.2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś - odpowiadający mu obowiązek Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15.12.2005 r., I FZ 633/05, niepubl.) Spółka w uzasadnieniu wniosku w sposób należyty wykazała wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po rozważeniu zgłaszanych argumentów Sąd uznał, że zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie można wykluczyć, że Spółka mogłaby ponieść, na skutek pomyłki organu podatkowego szkodę finansową. Mając na uwadze powyższą argumentację, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.